مانور میلیونر ها

برای فریب امریکائی ها

یونگه ولت ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

اوبا ما  در برابر کنگره آمریکا 26 دقیقه در بارۀ  وضعیت ملی سخن گفت. رسم این است که هر سال  آن کسی که قدرت را در دست دارد طی سخنانی که می گوید “موفقیت ” های خود را می ستاید و قول هائی برای بقیه  سال می دهد. البته بوق و کرنائی هم که به صدا در می آید، بخشی از معرکه است، بویژه وقتی که 40 هفته دیگر انتخابات تجدید می شود. ویژگی سخنان اوباما ـ  صرف نظر از  لاف های گزافی که زده شد مانند این که :  آمریکا بزرگترین است، آمریکا  دموکرات ترین است و آمریکا بهترین کشور جهان است ــ مطالبی بود که در باره سیاست خارجی آمریکا گفته شد، که بیشتر به طنز شبیه بود.  مثلا این که : ” ما ( آمریکائی ها) خواستار عدالت و کرامت  برای همه انسان ها هستیم “. این حرف از دهان  رئیس جمهوری در می آید که هنوز گوانتانامو را حفظ کرده و بیش از تمام پیشینیان خود فرمان قتل داده است.

هم کنگره و هم پرزیدنت وقتی سخن از سیاست خارجی بمیان می آید جهان را وارونه می بینند: “اگر ما در کنار هم بایستیم، هدفی نیست که آمریکا نتواند به آن برسد. این درس را ما در سالهای اخیر و در پی کارهائی که در خارج کردیم، آموختیم . کف زدن حضار. یا این که :” پایان بخشیدن به جنگ عراق به ما اجازه داد ضربات اساسی به دشمنان خود (القاعده) بزنیم”. کف زدن حضار.  یا این که: ” با قرار داشتن در موقعیت قدرت توانستیم جنگ در افغانستان را کاهش دهیم.” کف زدن حضار.

 بینش اوباما و کنگره آمریکا ناشی از نوعی اختلال روانی است که در علم روانشناسی اجتماعی  kognitive Dissonanz) ) خوانده می شود. مظهر دیگر این بیماری اوباما ارزیابی او از وضع ایران است که می گوید :” دیپلماسی پرقدرت ما توانست  جهان پراکنده را متحد سازد. حالا ایران تنها شده است.” کف زدن حضار. بر اساس این گفتار واشنگتن هنوز خبر ندارد که اکثریت جهان ( چین، هند، روسیه، برزیل و غیره  و حتی ترکیه ) پشت ایران ایستاده اند  و از تحریم های آمریکا و اتحادیه اروپا پیروی نمی کنند.

ولی اوباما در سخنانی که در بارۀ سیاست داخلی گفت  ضربه ای موفق بر جمهوریخواهان که اکثریت کنگره را در اختیار دارند وارد آورد. جمهوریخواهان با قاطعیت  مخالفت خود را با گرفتن  مالیات بیشتر از  ثروتمندان اعلام می دارند. “وارن بافِت ” که یکی از ثروتمند ترین مردان آمریکا و جهان است در روزنامه ای  مقاله ای  نوشت که بسیار مورد توجه قرار گرفت. او از دیگر میلیاردها خواست که مالیات بیشتری بپردازند. زیرا این درست نیست که منشی او با پرداخت 30 درصد از درآمدش بعنوان مالیات  بیش از خود او مالیات بپردازد. اوباما هم  درست  از همین سخن بُل گرفت و بخش عمده سخنانش را به همین موضوع اختصاص داد. در واقع شعار مطرح در انتخابات را مشخص کرد. اوباما خطاب به جمهوریخواهان گفت ” کسی که بیش از یک میلیون در آمد سالانه دارد باید 30 درصد مالیات بپردازد . او  دقیقا  می داند که ” میت رومنی” ، نامزد اول جمهوریخواهان برای انتحابات ریاست جمهوری، کسی است که درسال گذشته 20 میلیون درآمد داشته ولی با بکار بردن انواع حیله های مالیاتی فقط 14 در صد مالیات پرداخته است.

http://www.jungewelt.de/2012/01-26/044.php?sstr=kognitive%7Cdissonanz

در بن بست اتمی گرفتار آمده

اشپیگل آنلاین ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

وزرای خارجه اتحادیه اروپا روز دوشنبه توافق کردند که از اول ژوئیه 2012  واردات نفت و کالاهای نفتی (پتروشیمی) از ایران را متوقف کنند. سرمایه گذاری در صنعت نفت ایران نیز در آینده مجاز نیست. افزون بر این، فروش قطعاتی که برای صنعت نفت ضروری هستند نیز ممنوع است. ممنوعیت داد و ستد های مالی نیز تشدید شد، بخش عمده ای از ثروت بانک مرکزی در بانک های اروپا نیز باید مسدود گردد. وزارت دارائی آمریکا بانک تجارت را نیز در فهرست سیاه قرار داد.

 با این تحریم ها، ایران باید مجبور به تمکین گردد و دست از برنامه اتمی خود بردارد. اینک یک سال است که مذاکرات میان ایران و کشورهای آمریکا، انگلستان، فرانسه، آلمان روسیه و چین متوقف شده است. سعید جلیلی دبیرشورای امنیت ملی و سرپرست هیئت مذاکرات اتمی، این مذاکرات را مشروط به آن ساخت که حق ایران برای غنی سازی اورانیوم برسمیت شناخته شود.

در حدود 20 در صد از نفت ایران به اروپا صادر می شود اما دو سوم نفت ایران به کشورهای شرق و جنوب آسیا، مانند چین، ژاپن و هند و کره جنوبی صادر می شود که نیازمند مواد خام هستند. این کشورها برغم فشار آمریکا و اروپا تا کنون حاضر نشده اند به صف تحریم کنندگان بپیوندند.

بنظر می رسد ترکیه نیز می خواهد بجای پیوستن به تحریم از موقعیت کنونی بسود خود استفاده کند. اینک ترکیه یک سوم نیاز نفتی خود را از ایران تامین می کند و با توجه به تحریم مبادلات بانکی با بانک مرکزی ایران  نقش بانک های ترکیه برای داد و ستد با ایران افزایش خواهد یافت.

تحریم خرید نفت ایران از سوی اتحادیه اروپا نیز با  قاطعیت دنبال نمی شود، زیرا کشورهای بحران زده جنوب اروپا  باید در پی یافتن فروشنده تازه باشند. مثلا یونان 20 در صد از نیاز نفتی خود را از ایران تامین می کند، اسپانیا و ایتالیا نیز همین طور. از این رو یونان تقاضا کرده است تا اول اکتبر به آن کشور مهلت داده شود.

تردیدی نیست که اقتصاد ایران هم اکنون نیز در اثر تحریم ها زیر فشار است. بیکاری و تورم در ماههای اخیر افزایش یافته است. ریال ، پول ایران، 40 در صد از ارزش خود را از دست داده است. این محدویت ها در درجه اول به طبقه متوسط ایران فشار می آورد و آن که  از سیاست  تحریم ها سود می برد رژیم ایران است.

تحریم ها موسسات ایرانی را مجبور می کند که  از راه های غیر قانونی به مبادلات خود ادامه دهند.  کالاهای ممنوعه یا از طریق قاچاق از خلیج فارس و یا از طریق  شبه موسسات مجاز از غرب خریداری می شوند. در اکثر این خرید و فروش ها  یا سپاه پاسداران خود دخالت مستقیم دارد یا شرکت های وابسته به آن. کالاهای قاچاق با دادن رشوه به سپاه  وارد کشور می شوند و بازار سیاه کالاها و هم چنین  بازرا ارزهای غربی  بطور کلی در کنترل سپاه است که ستون فقرات اقتصاد رژیم است .

 دولت ایران دیر زمانی است که برنامه اتمی را تبدیل به افتخار ملی کرده است. احمدی نژاد و آیت الله خامنه ای در این مورد چنان با غرب در افتاده اند که حتی کوچکترین تعدیل نیز به معنی تسلیم خواهد بود. راه حلی که در عین حال با حفظ آبروی رژیم همراه باشد وجود ندارد. بویژه در مورد احمدی نژاد که  در ایران لطمات سختی به حیثیت او وارد آمده و فاقد توانی است که بتواند مصالحه ای را به کرسی  بنشاند. از جمله به همین دلیل بود که تهران در هفته ها گذشته تهدید کرد که اگر تحریم ها تشدید شود دست  به بستن تنگه هرمز خواهد زد.

بنا بر این تحریم های اخیر هم  تغییری  را در برنامه اتمی در پی نخواهد داشت.  فقط پس از انتخاب رئیس جمهور بعدی است که غرب می تواند امید به   تغییر خط مشی    داشته باشد. بی آن که در انتظارش باشد.

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,druck-810888,00.html

اوباما را از سر راهش بردارد؟

یونگه ولت ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

با مقاله ای از نوعی ویژه، “اندرو  ب. آدلر”، مالک ، ناشر و سردبیر روزنامه ” آتلانتا جوئیش تایمز” در آمریکا توجه جهانی را بخود جلب کرده است. او در این مقاله  کاملا آشکار و با صراحت تمام از دولت اسرائیل خواسته است که  به موساد دستور دهد اوباما، رئیس جمهور آمریکا را بقتل برساند، چون جانشین او  بلافاصله ایران را بخاطر اسرائیل نابود خواهد کرد.

آدلر در مقاله ای که روز جمعه منتشر کرد برای آن که اسرائیل جلوی برنامه اتمی اایران را بگیرد سه  راه پیشنهاد می کند.

راه نخست وارد آوردن یک ضربه پیشگیرانه به حماس و حزب الله  و در پی آن حمله به ایران است. راه دوم که او پیش می نهد حمله غافلگیرانه به تاسیسات اتمی ایران  است.

ولی سومین راه از همه موثر تر است. و آن این است که به ماموران موساد ماموریت داده شود رئیس جمهور آمریکا را که با اسرائیل سر دوستی ندارد، به قتل برسانند تا معاونش که جای  او را می گیرد   بتواند با قاطعیت فرمان دهد که سیاست ایالات متحده آمریکا مکلف به  حمایت از  کشور یهودی و نابود کردن دشمنان آن است “.

سپس نویسنده خوانندگان خود را مستقیما مورد خطاب قرار می دهد: ” آری راه سوم را درست خوانده اید. فرمان قتل برای حذف پرزیدنت، تا موجودیت اسرائیل حفظ شود. در این باره فکرکنید! وقتی من در بارۀ  چنین سناریوئی که از نوع سناریو تام ـ کلانسی است فکر کرده ام ، فکر نمی کنید که  در مرکزی ترین حلقه های  اسرائیل مدت ها ست که در بارۀ آن بحث  شده است؟

آدلر در پایان  لاطائلاتی که ردیف کرده، یک پرسش باصطلاح اخلاقی هم مطرح می کند: “راه حل سوم می تواند بگونه ای دیگر نیز مطرح شود: برای نجات جان یک ملت 7 میلیون نفری  حاضر به چه کاری هستید؟ از این رو از شما می پرسم، نخست وزیر بنیامین نتان یاهو، شما چه خواهید کرد؟”

در حالی که رسانه های آمریکائی و اروپائی  با توجه به وضع روحی صهیونیتسی  محترمانه از اظهار نظر خودداری کرده و این خبر را  به حفره بزرگ فراموشی  افکندند رسانه های اسرائیلی ، محافل صهیونیستی آمریکائی و در اینترنت  جنجالی برپا شد. در حالی که مفسرینی چون  آبراهام فوکسمان تلاش می کردند تا آدلر را “ابله ” و “یک مورد نادر”  معرفی کنند، بسیاری از بلاگر های آمریکائی  آنرا نمونه  آشکاری از ” Israel Firsters ” می دانند، یعنی آن  یهودیان صهیونیست آمریکائی که مانند جنگ افروزانی چون  پاول ولفو ویتس و ریچارد پرل در مورد عراق، حاضرند سربازان آمریکائی را قربانی  سلامت اسرائیل کنند.

در حال حاضر بین بلاگر های آمریکائی بحث شدیدی در گیر است که آیا اصطلاح  “اسرائیل فرسترز” یک واژه توهین آمیز ضد صهیونیستی است، یا یک اصطلاح دقیق و گویا . چمی شالوه، روزنامه نگار اسرائیلی  در مقاله ای در “ها آرتس”، روزنامه چپ لیبرال اسرائیلی، ابراز نگرانی کرده که آدلر با مقاله خود  خدمتی به ضد صهیونیست ها و ضد سامی ها کرده و”  سندی ” به دست آنها داده که نشان می دهد ” حامیان آمریکائی اسرائیل خواستار ” وفاداری دوگانه ” نیستند، بلکه خیلی ساده  خواستار خیانت به آمریکا هستند”.

http://www.jungewelt.de/2012/01-23/034.php

اوباما از ترس باخت انتخاباتی

با حمله به ایران موافقت می کند؟

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

گرچه در گذشته هم ازحمله اسرائیل به ایران سخن گفته می شد اما از نوامبر سال گذشته سخن از حمله قریب الوقوعی که اسرائیل به تنهائی علیه ایران خواهد کرد، افزایش یافته است . البته اگر سابقه این پیش بینی را در نظر بگیریم می رسیم به سال 1993. در آنزمان ایران حتی از غنی سازی اورانیوم  در نازلترین سطح آن  نیز ده سال به دور بود. از سال 2003 ” پیش بینی ” در باره ضربه نظامی قریب الوقوع به تاسیسات اتمی ایران، اغلب حتی با ذکر تاریخ دقیق، آراسته به جزئیات رنگارنگ، زینت بخش روزانه رسانه هاست. مهم ترین اثر  تکرار دائم این خبر این است که همه از شنیدن آن خسته می شوند. ولی تغییراتی که از چند ماه پیش  در واکنش های ایران بوجود آمده حکایت از آن دارد که خطر جنگ واقعی شده و باید آنرا جدی گرفت. ایران تا کنون تهدیدات جنگی  را   تبلیغات جنگی  می شمرد  و به آن اعتنائی نداشت  و تصورش این بود که کسی جرئت حمله کردن به ایران را ندارد. ولی هشدار های دولت روسیه  در بارۀ عواقب چنین رو در روئی نظامی نیز در این اواخر  لحن نگران کننده ای یافته است.

اما آیا حمله  یک تنه اسرائیل در سال جاری واقعا ممکن است؟ برای پاسخ دادن به این پرسش باید دانست که رهبران این کشور خودشان هم به  تبلیغاتشان اطمینان چندانی ندارند. مثلا خود آنها هم باور ندارند که ایران، بقول وزیر دفاع اسرائیل اهود باراک، که چند هفته پیش ادعا کرد،  فقط چند ماهی و به هرحال کمتر از یک سال ، با تولید سلاح اتمی فاصله دارد.  در واقع هیچ ضرورتی حکم نمی کند که اسرائیل در آینده نزدیک  بتنهائی دست به یک حمله نظامی  بزند و خود را با خطرات ناشی از این کار درگیر سازد.

 اگر ایران آنطور که ادعا می شود، همه مقدمات لازم را برای تولید سلاح اتمی دارد و با وجود این دست به تولید این سلاح ها نزده است باید نتیجه گرفت که : رهبری  ایران بدلائل متعدد سیاسی، اخلاقی و نظامی واقعا بمب اتمی نمی خواهد ، دست کم در شرائط  موجود کنونی. ولی  اگر حمله ای صورت گیرد آنوقت ممکن است تصمیم ایران بکلی تغییر کند. به هر حال آنچه مسلم است این است که در چنین  شرائطی  اسرائیل مجبور نیست که در آینده نزدیک  علیه ایران دست به اقدامات نظامی بزند.

افزون بر این رهبری اسرائیل این امید تقریبا به جا را هم دارد که در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در ژانویه 2013 نامزد حزب جمهوریخواه وارد کاخ سفید شود، کسی که قطعا  ستیزه جو تر  و جنگ طلب تر از اوباما خواهد بود. با توجه به این چشم انداز اسرائیل دست کم تا پایان انتخابات دست به جنگ نخواهد زد.

از همه این ها گذشته این پرسش هم مطرح است که  آیا برای اسرائیل بهتر نیست که وضع برای همیشه به همین صورت باقی بماند که تهران  بدلیل اقدمات آمریکا منزوی بماند و در محاصره بیشتر هم قرار بگیرد بدون آن که در گیری نظامی صورت گیرد؟ ولی اگر اوباما  در مراحل پایانی سال برای کسب وجه و بردن در انتخابات دست به یک ماجرجوئی نظامی بزند  آنوقت  خطر اوباما  برای امنیت جهان بیشتر از نتان یاهو نخست وزیر اسرائیل  است .

http://www.jungewelt.de/2012/01-19/024.php

میان دو سازمان “سیا” و “موساد”

هینترگروند ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

بنا به گزارش رادیو چین از تهران:

در ایران در ارتباط با قتل دانشمند اتمی ایران “مصطفی احمدی  روشن” چند نفر فرد مظنون دستگیر شده اند. لاریجانی رئیس مجلس ایران اسرائیل را متهم به شرکت در این قتل کرد و  گفت ایران به نحو مقتضی پاسخ اسرائیل را خواهد داد.

رسانه اینترنتی هینتر گروند( پسزمینه) می نویسد:

در بحبوحه رجز خوانی های تشدید شونده و تشنج های فزایندۀ هفته های اخیر میان ایران و کشورهای غربی، در آخر هفته گذشته مجله آمریکائی “فارن پالیسی” ( سیاست خارجی ) گزارشی منتشر کرد که تایید کننده دعوی چندین و چند ساله ایران است. ایران سالها ست اعلام می کند که گروه های ترور در ایران مورد حمایت خارج هستند و هدفشان بی ثبات کردن کشور است.

گلن گرین والد روزنامه نگار آمریکائی  در ارتباط با کشتن دانشمندان ایرانی به معیار دوگانه ای اشاره می کند که ویژه مباحثات در آمریکاست. گرچه در این سوءقصد ها افراد غیر نظامی و عادی نیز کشته می شوند ولی  این سوء قصد ها بندرت  ترور نامیده می شوند . یکی از دلائل آن می تواند این باشد که متهم اصلی در این ترورها موساد سازمان اطلاعاتی اسرائیل است و از لحاظ سیاسی مناسب بنظر نمی رسد که  سازمان اطلاعاتی   کشوری که دوستی بسیار نزدیک با آمریکا دارد  متهم به تروریسم گردد.

“اطلاعاتی” های آمریکا  اصلا در دوستی همکاران اسرائیلی  تردید دارند و این تردید روز به روز بیشتر هم می شود. در سپتامبر سال 2010 یک نظرخواهی درونی  در سیا صورت گرفت با این پرسش که در میان سازمانهای اطلاعاتی دوست رفتار کدامشان  دوستانه تر است. در این فهرست اسرائیل آخرین کشور بود.

سوء استفاده اخیر موساد از نام سیا و جازدن ماموران خود بعنوان ماموران سیا باید روابط را تیره تر هم کرده باشد.

یکی از اعضای بلند پایه دولت اسرائیل که نامش ذکر نشده بود در روزنامه هآرتس نوشت گزارش هائی که مدعی هستند ماموران موساد با نقاب مامور سیا فعالیت می کنند بکلی نادرست است.

سوءقصد به جان محمود المبحوح سیاستگر حماس که درژانویه 2010 در  دوبی رخ داد نشان داد که موساد برای انجام عملیات خود از پاسپورت های جعلی کشورهای دوست استفاده می کند و رودربایستی هم ندارد.

با توجه به این سوابق ممکن است انکار اسرائیل باورناکردنی بنظر آید. با وجود این باید پرسید چرا ماموران سیا با این اظهارات همکارن اسرائیلی خود را رسوا می کنند. آیا هدف این است که اتهام حمایت از گروههای ترور ایرانی را بگردن اسرائیل بیندازند؟ بنظر نمی رسد که منظور این باشد، چون ضرورتی ندارد. آنچه بیشتر محتمل بنظر می رسد اینست که  با توجه به خطر فزاینده جنگ   انتشار گزارش های سیا در باره موساد برای این است که این امکان از آنها گرفته شود که بدون کسب موافقت واشنگتن با دست زدن به عملیات تروریستی بنام سیا  آتش بیشتری در ایران برپا کنند و احیانا کل منطقه را به آتش بکشند. بقول هوآر” اسرائیلی ها با آتش باز ی میکنند. و ما را  چه بخواهیم و چه نخواهیم   درگیر یک جنگ اعلام نشده می کنند “. گویا مقاومت برای مخالفت با کشیده شدن در جنگی ناخواسته در درون دستگاه اطلاعاتی آمریکا رو به افزایش است. صرفنظر از این که انگیزه انتشار گزارش ها چه بوده آنچه مسلم است این است که دولت ایران  در آینده هرگاه بخواهد شرکت اسرائیل را در عملیات تروریستی مطرح سازد  می تواند به گزارش های سیا استناد کند.

http://german.cri.cn/1565/2012/01/17/1s170005.htm

. http://www.hintergrund.de/201201161880/globales/terrorismus/mossad-im-iran-terror-unter-falscher-flagge.html

با چه انگیزه ای تبلیغ می شود؟

یونگه ولت- گزینش و ترجمه رضا نافعی

 موساد سازمان اطلاعات اسرائیل، احتمالا تنها سازمان اطلاعاتی جهان است که  علاقه دارد  حتی جنایاتی را  هم که نکرده است به آن نسبت بدهند. اسرائیل خود با پخش اطلاعات غلط  به گسترش  افسانه دست بلند موساد  که گویا  برایش غیر ممکن وجود ندارد دامن می زند. و برای گسترش این افسانه هم،  آنلاین دینست دبکافیله و هم روزنامه های اسرائیلی  و نیز روزنامه نگاران دوست در سراسر جهان حاضر به خدمت هستند.

پس از قتل یک دانشمند ایرانی در روز 11 ژانویه  بازار شایعات داغ شد.  ساندی تایمز در آخر هفته نوشت که یک ” منبع ناشناس اسرائیلی ” خبر داده است که قتل دانشمند ایرانی کار موساد بوده است. “یک گروه کوچک از ماموران موساد ” نقاط گرهی تهران را  که برای  سو قصد مناسب بنظر می رسیده مورد مطالعه قرار داده اند. تعقیب دانشمند از یک برج کنترل از خانه ای که در نزدیکی محل بوده صورت گرفته ، این سوء قصد  مقدمه است جایگزین حمله نیست.

ساندی تایمز  متعلق به امپراتوری رسانه ای “نیوز کوپوریشن” است که رئیس و پایه گذار آن راپرت مردوخ  نو محافظه کار معروف است. سالهاست که این روزنامه به پخش اخبار نادرستی که موساد و دیگر محافل اسرائیلی خواستار آن هستند، شهرات دارد.

 در همان روز وقوع سوء قصد روزنامه محافظه کار فرانسوی  “لو فیگارو”  ادعا کرد که ماموران موساد در کردستان ـ عراق ـ فعال هستند و در جستجوی ایرانیان مخالفی هستند که با رژیم آخوند ها مخالف هستند تا به آنها آموزش بدهند.  گویا “منبع   این خبر یک مقام امنیتی در بغداد ” است که نمی خواهد از او نام برده شود. در همان روز ریچارد سیلوراستاین روزنامه نگار آمریکائی  نوشت “منبع محرمانه خبری  شخص او در اسرائیل ” تایید ” کرده است که  قتل کار مشترک موساد  و مجاهدین خلق بوده است. سه روز بعد  مجله آمریکائی  تایم از قول ” سازمانهای اطلاعاتی غرب “نوشت که موساد مسئول قتل است…

در اکثر رسانه های خط دهنده غربی  از قتل دانشمندان ایرانی بعنوان ” استراتژی هوشمند” اسرائیل برای به عقب انداختن برنامه اتمی تهران تمجید می شود. ولی اگر نگاهی  دقیق و منطقی به این قتل ها بیفکنیم  از  افسانه دست دراز موساد چیزی باقی نمی ماند. از اولین سوء قصد  در ژانویه 2010 تا کنون 4 نفر از دانشمندان ایرانی کشته شده اند و یکی جان بدر برده  با جراحاتی نسبتا سبک. کار و تخصص  مسعود علی محمدی که نخستین قربانی بود  آنقدر از برنامه اتمی دور بود که بلافاصله پس از کشتن او این شایعه شیوع پیدا کرد که  خود رژیم او را بقتل رسانده چون او با اپوزیسیون نزدیک بوده است. روز 23 ژوئیه 2011 داریوش رضائی دانشجوی الکترونیک بقتل رسید که او نیز با برنامه اتمی رابطه ای نداشته و احتمالا بدلیل تشابه اسمی در فهرست  سفارش دهندگان قتل ها  قرار گرفته است. روز 11 ژانویه سال جاری مصطفا احمدی ـ روشن بقتل رسید که او  در رشته  اقتصاد نفت  باخذ درجه دکترا نائل آمده بود.  درست است که او معاون بخش در تاسیسات نطنز بود  ولی در آنجا مسئول خرید بوده است و دانشمند اتمی نبوده است. تنها کسی که بنظر می رسد در برنامه اتمی ایران جای برجسته ای داشته فریدون عباسی دوانی است که روز 29 نوامبر در اثر چساندن بمبی به اتوموبیل او مجروح شد. او اکنون در راس مقامات اتمی ایران قرار دارد .

وجه مشترک و اصلی تمام قربانیان این بوده که : همه آنها استاد دانشگاه بودند که  طبق برنامه معین از خانه خود خارج شده و به محل کار خود در دانشگاه می رفته اند، که تعقیب آنها و حمله به آنها   کاری بوده است آسان.  انگیزه آن کسی که این قتل ها را سازمان داده است این بوده که انجام کار آسان  باشد و به نتیجه برسد و دنبال افرادی نبوده که در نقشی در برنامه اتمی داشته باشند. حتی خود آنها که این نقشه ها را کشیده و قتل ها را سفارش داده اند نیز باور ندارند که با این قتل ها  بتوانند برنامه ای را به عقب بیاندازند.

http://www.jungewelt.de/2012/01-18/052.php

حمله به ایران آماده می شود!

ریانوستی ـ ترجمه رضا نافعی

وزارت خارجه روسیه اعلام کرد :

سرگئی لاوروف وزیر خارجه روسیه و ویلیام برنز معاون وزارت خارجه آمریکا روز دوشنبه در مسکو دیدار و در باره مسائل حاد بین المللی  از جمله اوضاع سوریه و ایران گفتگو کردند. در این دیدار  مایکل  مک فایل سفیر جدید آمریکا در مسکو نیز حضور داشت.

نشریه روسی ” نساویسمایا گاستا ” روز دوشنبه گزار ش داد که ارتش روسیه بصورت فوق العاده تدارک مانور بزرگی را آغاز کرده است که نوعی آمادگی در برابر حمله احتمالی اسرائیل و آمریکا به ایران است. این مانور که ” قفقاز 2012 ” نام دارد در ماه سپتامبر در جنوب روسیه  و همچنین کشورهای منطقه قفقاز ابخاز، استین جنوبی  و ارمنستان قرار است برگزار شود، اما با توجه به حوادث مرتبط با ایران تدارک آن بصورت فوق العاده از هم اکنون آغاز شده است.

بنا به اظهارات مقامات مسئول در وزارت دفاع روسیه این مانور باید پاسخگوی واقعیات مربوط به  سیاست دفاعی جاری روسیه باشد. بنا بر نوشته رسانه پیشگفته مانور در ارتباط است با جنگ احتمالی، بویژه از سوی آمریکا و دیگر کشورها با ایران،  در منطقه دریای خزر و جنوب قفقاز.

در این مانور برای نخستین بار نه تنها نیروی زمینی، دریائی و هوائی و گروههای موشکی، بلکه نیروی اطلاعات داخلی، نیروی حمایت دفع  سوانح  و دیگر نیروهای مرتبط حضور خواهند داشت.

آناتولی  زاگانوک رئیس سازمان پیش بینی های نظامی گفت دلیل این که تدارک مقدمات رزمایش از اکنون آغاز شده است، وضع حساس خلیج فارس در لحظه کنون است.

بنا به اظهارات مقامات مسئول در وزارت دفاع روسیه این مانور باید پاسخگوی واقعیات مربوط به  سیاست دفاعی جاری روسیه باشد. بنا بر نوشته رسانه پیشگفته مانور در ارتباط است با جنگ احتمالی، بویژه از سوی آمریکا و دیگر کشورها با ایران،  در منطقه دریای خزر و جنوب قفقاز.

در این مانور برای نخستین بار نه تنها نیروی زمینی، دریائی و هوائی و گروههای موشکی، بلکه نیروی اطلاعات داخلی، نیروی مقابله با سوانح  و دیگر نیروهای مرتبط حضور خواهند داشت.

آناتولی  زاگانوک رئیس سازمان پیش بینی های نظامی گفت دلیل این که تدارک مقدمات رزمایش از هم اکنون آغاز شده است، وضع حساس خلیج فارس در لحظه کنونی است.

روز یکشنبه ، ایگور گوبولیا ، سخنگوی منطقه نظامی جنوب اعلام کرد که گروه ایجاد خط لوله های نفتی  از هم اکنون مشغول تمرین  برای کشیدن  لوله های نفتی است. فقط ارتش روسیه است  که نیروئی ویژۀ کشیدن خط لوله های نفتی دارد. این گروه در رزمایش سال 2011  خط لوله ای بطول 75 کیلومتر از  ازشمال به جنوب  استین ایجاد کرد. لئونید ایوا شوف رئیس آکادمی مسائل زئو پلیتیک  نیز این رزمایش را در ارتباط با  اوضاع سیاسی ـ نظامی  در قفقاز می بیند که ” روسیه  در آنجا علائق ویژه زئو پلیتیک  دارد”.

بگونه ای که مشاهده می شوداوضاع  در مرزهای جنوبی روسیه بویژه  خطر جنگ با ایران  رهبران نظامی روسیه را بشدت نگران کرده است.

http://de.rian.ru/politics/20120116/262474791.html

http://de.rian.ru/politics/20120116/262467833.html

بحران هسته ای، خطر جنگ

پی آمدهای آن بر جنبش دمکراسی خواهی در ایران

رضا فانی

در دو دهه گذشته حداقل چند بار شنیدید که ایران بزودی به بمب اتمی دسترسی پیدا می کند ؟
ما هر روز می شنویم که ایرانی ها طی چند ماه آینده و گاه چند سال آینده به بمب هسته ای مجهز می شوند ، این داستان مرتب تکرار می شود و بسته به اینکه قصه گو چه کسی باشد از چند ماه تا چند سال بیشتر به ساخت بمب باقی نمانده است .
حالا سوال اصلی اینجاست که اگرایرانیان به بمب دست پیدا کنند چه خواهد شد ؟ حتما اسرائیل از روی کره زمین محو خواهد شد و همه تمدن غرب در معرض خطر نابودی قرار خواهد گرفت .حتما سوال می کنید چرا ؟
چون مشتی آخوند خونخوار و دیوانه در تهران جا خوش کرده اند ، همانهایی که دشمن غرب و همه ما هستند و دارند خودشان را آماده می کنند که دنیا را ویران کنند ، همانطور که استالین می خواست این کار را بکند و همنطور که کیم ایل سونگ و حالا پسرش کیم یل جونگ تصمیم به نابودی جهان گرفته اند و پیش از آنها مائو تسه تونگ کمونیست خونخوار چینی قصد نابودی جهان و بشریت را داشت و همینطور کاسترو در کوبا و صدام حسین در عراق هر کدام در دوره ای قصد نابودی بشریت را در سر داشتند و از قضا همه آنها هم سلاح کشتار جمعی داشتند از همان سلاح هایی که حالا آخوند های ایرانی سخت دنبال ساختنش می باشند، سلاح هایی که با آنها یک عده دیوانه در جهان با قصد نابودی جهان ، صلح جهانی را تهدید کرده و امنیت ملی را به خطر انداخته اند ، به خصوص امنیت ملی در امریکا وموجودیت اسرائیل را!
آیا واقعا تصور می کنید که دنیای امروز از روزی که صدام در عراق در قدرت بود امن تر شده است؟ 
باید این سوال را از مردم عراق پرسید ، آنها اکنون ۸ سال است که تجربه زندگی بدون صدام را دارند
من واقعا مطمئن نیستم که مردم در خیابانهای بن غازی و طرابلس احساس امنیت بیشتری نسبت به دوران قذافی داشته باشند خصوصا زنان و دختران در لیبی. با اطمینان می توان گفت که اگر در ایران جنگی در ابعادی که بتواند رژیم را از پا در آورد اتفاق بیفتد بعید نیست که خیابانهای تهران شاهد همان صحنه هایی باشند که در سالهای اخیر در بغداد شاهد بوده ایم . گر چه صدام فقط بعد از ۲۱ روز از آغاز عملیات در آوریل ۲۰۰۳ سقوط کرد اما شاهدیم که هنوز پس از ۸ سال مردم عراق هر روزه شاهد قتل و انفجار های روزانه بوده و فقدان نیازهای انسانی روزانه آنها را رنج می دهد نیاز هایی چون کمبود آب آشامیدانی ، برق و بهداشت عمومی و حتی غذا برای پر کردن شکم خود و خانواده هایشان . ترس از ترور ، انفجار و جنایت های روزانه و گروگان گیری آنها را فلج کرده و هیچ چشم اندازی هم در آینده نزدیک برای خروج از این اوضاع اسفبار دیده نمی شود .
بر اساس ادعاهای بوش علت حمله به عراق از قرار زیر بود : خلع سلاح صدام از سلاحهای کشتار جمعی ، پایان دادن به حمایت صدام از گروههای تروریست و آزاد کردن مردم عراق ، این در حالیست که پس از هشت سال جنگ با بجای گذشتن بیش از یک میلیون کشته از مردم عراق و ۵۵۰۰ سرباز ایالات متحده و مجروح شدن حداقل ۵۰ هزار از نیروهای امریکایی و دیگر کشور ها در تمام این سالها کمترین اثری از سلاحهای کشتار جمعی در این کشور پیدا نشد، تروریسم امروز سرا پای این سرزمین را گرفته و القاعده به لطف این حمله نظامی در کشوری که کمترین حضور و فعالیت را داشت موفق گردید که صد ها نفر را به بهانه جنگ با اشغالگران آمریکایی جذب نموده و آنها را در تمام منطقه به کار گیرد ، عراق با رفتن صدام که بوش مدعی بود حامی تروریسم است در هشت سال گذشته به بهشت تروریسم تبدیل شد، صد ها گره کوچک و بزرگ تروریستی در مبارزه خود با اشغالگران آمریکایی در این سالها کارآزموده تراز همیشه شده و چنانکه می بینم مبارزه خود را به تمام منطقه خاور میانه و بخشی از افریقا توسعه داده و صلح و امنیت را در بسیاری از کشور ها به مخاطره انداخته اند.
اعتقاد من اینست که مذاکره و معامله با حکومت های دیکتاتوری و خود کامه از طرف نیروهای خارجی بسیار آسان تر و مقابله با آنها از طرف نیروهای اپوزیسیون داخلی برای سر نگونی آنها بسیار کم هزینه تر از دخالت نظامی از خارج کشور و توسط نیروهای خارجی است. تجربه دو دهه گذشته در تاریخ معاصر بهترین شاهد این مدعاست ؛ فروپاشی شوروی، قدرتمند ترین کشور با حکومتی توتالیتاریستی با داشتن ارتش سرخ با یک میلیون سرباز ودر اختیار داشتن صد ها هزار تانک و توپ و خود رو های زرهی و بیش از ۱۵ هزار کلاهک هسته ای، بدون کمترین خون ریزی شاید بهترین شاهد این مدعا است، نمونه بسیار خوب دیگر سقوط همه حکومت های سوسیالیستی در شرق اروپاست که یکی پس از دیگری به اشکال نسبتا مسالمت آمیز قدرت را به مردم واگذار کردند ، بدون اینکه کمترین تلفات جانی را به مردم خود تحمیل نموده و یا زیر بنا های اقتصادی و تلنولوژیک در این کشور ها ویران گردد . من اطمینان دارم که هیچ کس تصور نمی کند که جمهوری اسلامی ایران با ثبات تر و قدرتمند تر از رژیم های سیاسی در شوروی در دوران سوسیالیسم ، حکومت های سوسیالیستی در شرق اروپا ویا کره جنوبی ، آفریقای جنوبی، اندونزی و یا حکومت پینو شه در شیلی و یا آرژانتین در دوران ژنرال ها باشند.

در این روزها ما باز مواجه با بحران جدیدی در منطقه هستیم ، بحرانی که تا حدودی شباهت به روزهای پیش از حمله نظامی به عراق و افغانستان دارد ولی اینبار این ایران و جمهوری اسلامی ایران است که با اتهام ترور مسولین حکومتی دیگر کشور ها، تهدید صلح جهانی و تهدید به ویرانی و از میان بردن اسرائیل و ایجاد یک هلوکاست هسته ای پای میز محاکمه در شورای امنیت رفته و آمریکا و بسیاری از کشور های غربی در صددند که با گرفتن مجوز از این مرجع جهانی تهدیدات خود را اجرایی نمایند
سیاست هسته ای ایران و تلاش مسئولین نظام جمهوری اسلامی برای دستیابی به سلاحهای هسته ای در دو دهه گذشته به جز هزینه ای سرسام آور و خطری برای امنیت کشور و بهانه ای برای تجاوز به کشور از جانب محافل جنگ طلب در جهان نتیجه ای ببار نیاورده است

اتهام دستیابی ایران به سلاحهای هسته ای و استفاده از این سلاح مرگبار در آینده به عاملی برای تشنج آفرینی در منطقه و تخریب مناسبات سیاسی مابین ایران و کشور های همسایه از جمله اسرائیل مبدل گردیده است، مقامات اسراییلی طی دو دهه گذشته موفق شده اند که با دست اویز قرار دادن پروژه هسته ای ایران و اتهام به اینکه مقامات ایرانی در صدد دست یابی به سلاح هسته ای میباشند مسله ایران هسته ای را به تهدیدی جدی و خطری برای صلح در منطقه و جهان مبدل نموده و با بهره برداری از این مترسک خود ساخته به یک اجماع جهانی بر علیه جمهوری اسلامی ایران موفق گردند
حتی اگر ما بر این باور باشیم که جمهوری اسلامی ایران در یکی دو سال آتی امکان دستیابی به سلاح های هسته ای را پیدا کرده و این خطر ، یک خطر واقعی است باز هم وظیفه ماست که اولا توجه محافل صلحدوست و طرفدار دمکراسی در جهان را به جای مخالفت یک جانبه با جمهوری اسلامی به یک اقدام همه جانبه برای خاورمیانه فارغ از سلاح هسته جلب نموده و مبارزه با سیاست های مخرب نظام را از کانال یک مبارزه فراگیر منطقه ای برای خاور میانه غیر اتمی پیش ببریم و دوما اینکه باید توجه داشت که تاوان سیاست های ماجراجویانه محافل حکومتی در ایران را قرار نیست که مردم کشور با دادن صد ها میلیارد دلار هزینه و قربانی دادن هزاران نفر از فرزندان خود در حمله احتمالی جنگنده های اسراییلی و امریکایی بپردازند
متاسفانه در این شرایط بحرانی و خطر ناک گروهی بر طبل جنگ کوبیده و مستقیم و یا غیر مستقیم و گاه در پرده ای از ابهام و شرم به نوعی از تجاوز نظامی و بمباران تاسیسات هسته ای ایران استقبال می کنند، اینها بر این باورند که جنگ و بمباران تاسیسات هسته ای ایران به فروپاشی نظام اسلامی منجر خواهد شد. اما علیرغم این تحلیل نادرست به نظر می رسد که جنگ نه به واژگونی نظام جمهوری اسلامی در ایران منجر گردد و نه به استقرار دمکراسی در کشور ،اما آنچه کاملا قابل پیش بینی است اینست که در نتیجه یک چنین جنگی، بخشی از کشور ویران شده ،جمعیت بزرگی از مردم ساکن در مناطق هم جوار نیروگاه ها و تاسیسات اتمی نابود شده و آلودگی محیط زیست برای نسل های آینده در این مناطق و در سر تا سر کشور به ایجاد بیماری های غیر قابل درمان منجر خواهد گردید. مطمنا در نتیجه جنگ فضای کشور بیشتر از آنچه امروز شاهد هستیم نظامی تر شده و زمینه های سرکوب مخالفین در سطوح وسیع تر در کشور فراهم می گردد، بی دلیل نیست که بخشی از محافظه کاران از این تهاجم استقبال نموده و به جنگ طلبان اسرائیل و سایر محافل غربی چنگ و دندان نشان می دهند ، صحبت های اخیر برخی از فرماندهان نظامی از جمله صحبت آقای اخیر آقای رحیم صفوی از مشاورین نظامی رهبر جمهوری اسلامی ایران و فرمانده سابق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در رابطه با مدیریت جنگ از این نمونه هاست.

از آنجا که بسیاری از تاسیسات هسته ای ایران به دلالیل گوناگون و از جمله وحشت از بمباران آنها توسط اسرائیل در اعماق زمین قرار گرفته اند و در سراسر کشور و در حاشیه شهر های بزرگ و پر تراکم بنا شده اند و نابودی آنها مسلما با استفاده از سلاح های متعارف ممکن نیست و برای نابودی آنها باید از بمب ها و سوپر بمب هایی استفاده کرد که بتوانند با استفاده از وزن زیاد و میزان بالایی از مواد رادیواکتیو در عمق زمین و به فاصله تا حدود پنجاه متر نفوذ کرده و با انفجار هایی با شدت گاه برابر با یک سوم قدرت انفجار بمب های به کار گرفته شده در هیروشیما و ناکازاکی در ژاپن ، این تاسیسات را ویران نمایند، انفجارتی در این ابعاد موجب کشتار ده ها هزار نفر از کارکنان این تاسیسات و مردم ساکن مناطق همجوار نیروگاهها شده و همچنین آلودگی میزان بالای رادیو اکتیو حاصل از انفجار سوپر بمب ها در این مناطق نه فقط فاجعه ای برای نسل کنونی و محیط زیست او بوده که برای چندین دهه و گاه چند صد سال امکان زندگی برای نسل آینده را نیز به خطر انداخته و مختل خواهد کرد.
اما متوقف کردن مقامات ایرانی از دستیابی به سلاح هسته ای و کشتار جمعی می تواند از راههای دیگری نیز دنبال گردد، جنگ و تهدید به تخریب کشور بطور یقین تنها راه نیست ، ما می دانیم که ایران بدون کمک برخی از کشورها و شرکت ها بطور قطع امکان دستیابی به سلاح هسته ای را نخواهد داشت و یا اینکه این امر برای سالها به تعویق خواهد افتاد ، پس به جای تشویق به جنگ با همه عواقب فاجعه آفرین آن بهتر است که روی سخن مان را به مردم و محافل صلح طلب جهانی قرار داده و با گوشزد کردن پی آمدهای فجایع پس از جنگ به یک کمپین جهانی بر علیه جنگ بر خواسته و از همه طرف هایی ذینفع بخواهیم که با توقف همه کمک های علمی، فنی و تکنولوژیک در عرصه تسلیحات به جمهوری اسلامی ایران از دستیابی آنها و ساختن سلاح هسته ای جلو گیری نمایند و امیدوار باشیم و کمک کنیم که همچنین از طریق فشار افکار عمومی مردم در کشور هایی غربی از وقوع جنگ و تحریکات جنگ طلبانه در غرب و اسرائیل نیز جلو گیری نماییم.
خطر دستیابی ایران به تولید سلاحهای هسته ای علیرغم تبلیغات محافل جنگ طلب اسرائیلی خطری فوری نیست، اما احتمال یک تهاجم نظامی و بمباران مراکز و تاسیسات هسته ای ایران، خطری است فوری که می تواند به یک جنگ خانمانسوز در منطقه مبدل گردد.
تهدیدات اخیر اسرائیل و متحدین آنها در غرب به حملات پیشگیرانه به منظور نابودی تاسیسات هسته ای ایران و فضای وحشت و نا امنی و عدم اطمینان مقامات ایرانی از وقوع چنین حملاتی در آینده نه چندان دور شاید یکی از موجه ترین دلایلی است که نظامیان جنگ طلب در ایران از آن برای پیشبرد پروژه های نظامی مخفی و علنی خود سود جسته و با استفاده از آن بخش های بسیار گسترده تری از حاکمیت و مردم را در راستای انجام چنین پروژه هایی بسیج می نمایند.
عموما کشورها زمانی اقدام به دستیابی به سلاح هسته ای می کنند که احساس ناامنی دارند. باید اطمینان لازم را برای این کشورها فراهم نمود که هیچ خطری آنها و حاکمیت آنها را از جانب هیچ نیروی خارجی تهدید نمی کند و لذا نیازی به سلاح هسته ای نیست، تهدیدات دائمی اسرائیل بر بمباران مراکز هسته ای و نیروگاههای ایران، و تجربه بمباران مراکز هسته ای عراق در دهه هشتاد میلادی برای مقامات ایرانی یک نگرانی واقعی است که نمی توان به راحتی چشم بر آن فرو بست.
به قول آقای برژینسکی مشاور امنیت ملی در دوران ریاست جمهوری آقای کارتر: ایرانیان نیز در منطقه بسیار خطرناکی از جهان زندگی می کنند، چهار همسایه یا همسایگان نزدیکشان جنگ افزار اتمی دارند، ایرانیان نیز دلشوره هایی دارند.”

نگرانی دولت اسرائیل در رابطه با دستیابی ایران به سلاح هسته ای و حتی داشتن نیروگاههای اتمی و تکنولوژی هسته ای بیشتر از آنکه نگرانی از حمله ایران به این کشور و یا چنانکه اسراییلی ها مدعی هستند نگرانی از یک هلوکاست هسته ای و یا محو اسرائیل از کره خاکی باشد ، نگرانی از حضور یک قدرت موازی هسته ای در منطقه است. اسرائیل با داشتن بمب هسته ای موفق بوده است که سیاست ارعاب در منطقه را علیرغم تنفر عمومی از سیاست های این کشور در منطقه به پیش ببرد و با داشتن کلاهک های مجهز به سلاح هسته ای زور گویانه رقبای خویش را از میدان به در برده و پای میز مذاکره با نیایج مورد خواست این کشور بنشاند، ظهور جمهوری اسلامی ایران با سیاست هایی ضد آمریکای ،ضد اسراییلی در سه دهه گذشته اتوریته و ابهت اسرائیل را دراذهان عمومی و حتی دول عربی در منطقه درهم شکسته و بدون شک در مقابل تنفر عمومی از اسرائیل در اذهان عمومی مردم ، تمایل عمومی به نفع نظام اسلامی، معادلات سیاسی در منطقه را به ضرر اسرائیل بر هم زده است ، با توجه به این واقعیت سیاسی است که دستیابی ایران به سلاح هسته و چالش اسرائیل در این زمینه برای اسرائیل بسیار سنگین بوده و آنها به هیچ وجه حاضر به پذیرش آن نیستند .اسراییلی ها به هیچ قیمتی حاضر نخواهند شد که هم در عرصه افکار عمومی در کوچه و خیابان در کشور های عربی و مسلمان و هم در عرصه رقابت تسلیحاتی در خاور میانه میدان را به جمهوری اسلامی واگذار نمایند .
ما خوب می دانیم که صحنه خاور میانه چندین دهه است که عرصه رقابت مابین اسرائیل و ایران بوده و یک ایران قدرتمند و به ویژه اتمی نه تنها چالشی بزرگ در مقابل اسرائیل خواهد بود که با اوج گیری نهضت های اسلامی و فروپاشی حکومت های دوست اسرائیل در منطقه و شکل گیری موج جدیدی از بیداری اسلامی در منطقه شاید اساسا تعادل سیاسی کنونی را در هم ریزد ، بی جهت نیست که دولت ترکیه نیز طی چند سال اخیر با سیاست هایی ظاهرا انتقادی از اسرائیل سعی دارد در این رقابت منطقه ای وارد شده و گوی سبقت را از ایرانیان برباید ، اینکه عواقب این رقابت ها تا چه اندازه به زیان صلح و امنیت در منطقه می تواند باشد موضوع مطالعه دیگری است ولی توجه به آن که در زیر لفافه هایی دیگر نهان شده است شاید برای ما کم اهمیت نباشد ، به همین دلیل به نظرم اپوزیسیون ایرانی باید متوجه باشند که فریب دعوا های لفظی را نخورده و در دام رقابت منطقه ای اسرائیل و به ضرر منافع درازمدت ایران سمت گیری نکنند و در عین حال عمق در گیری را با توجه به مخاطرات آن در رابطه با اهمیت صلح و امنیت دنبال و درک کنند.
اما ما باید در نظر داشته باشیم که تکنولوژی هسته ای و استفاده صلح آمیز از آن نیز چون سایر عرصه های علمی نمی تواند و نباید ممنوعیتی برای آن اعمال گردد بویژه در مورد کشورهایی که معاهده منع تولید سلاحهای هسته را امضاء کرده اند پذیرش اینکه ملتی صلاحیت استفاده از فناوری در عرصه معینی از علم را به منظور استفاده صلح آمیز ندارد، پذیرش تبعیض ملی در عرصه علوم است که می تواند در آینده در سایر عرصه های علمی و تکنولوژی نیز تعمیم یابد ، آنچه این روزها بیشتر نگران کننده است این است که اساسا در گزارش هایی اخیر آژانس انرژی اتمی میبینیم که موضوعات دیگری از قبیل پیشرفت های ایران در زمینه تولید موشکی که اساسا هیچ ربطی به مساله غنی سازی ندارد مورد توجه قرار گرفته است .

کشور و مردم ما نباید که تاوان خواست اسرائیل برای انحصار قدرت هسته ای و هژمونی نظامی اش در منطقه را با محرومیت در این عرصه و دیگر عرصه های علمی و احیانا نابودی زیربنای فنی و تکنولوژیک خود بپردازند.
به عنوان یک اپوسیسیون دمکرات و نیرویی که خواهان صلح در منطقه بوده و نگران زندگی مردم در ایران ، اسرائیل و دیگر کشور هایی منطقه هستیم ، این کافی نیست که به طور یک جانبه همه نوک تیز حمله را متوجه مقامات ایرانی کرده و در کمپین بین المللی بر علیه جمهوری اسلامی ایران بدور از اینکه ادعاهای دول رقیب یا آژانس که سمت گیری آشکار آن با فاش شدن مکاتبات رئیس جدید آن در ویکی لیکس بر همگان معلوم شده است به حجم اتهامات مقامات ایرانی افزوده و تحت عنوان همراهی با فشار جهانی بر علیه حکومت ایران آتش بیار معرکه جنگی گردیم که شعله های آن کشور ما و منطقه را خواهد سوزاند و متضرر اصلی آن مردم ما و منطقه خواهند بود ، وظیفه ماست که همراه با دیگر محافل صلحدوست جهانی ازهمه کشور های منطقه از جمله ایران بخواهیم که تمام فعالیت هایی خود را در این زمینه متوقف نموده و همچین از کشورهایی که در حال حاضر با تهدید و استفاده از بمب هایی هسته ای خویش از دیگران می خواهند که بمب هسته ای نسازند طلب کنیم که بمب هایی خود را اسقاط نموده و از تهدید دیگر کشور ها با سلاح هسته ای دست بر دارند.
جهان ما به امنیت اتمی و مسابقه تسلیحاتی و رقابت در تولید این سلاحهای مرگبار احتیاجی ندارد مطمنا زندگی بدون سلاح اتمی در جهان امروز برای همه ما کم خطر تر می باشد ، ما نه تنها به سلاح هسته ای احتیاجی نداریم که با توجه به خطرات مرگبار و ویرانگر وجود نیروگاههای هسته ای نیازی به انرژی هسته ای هم نخواهیم داشت، طی سه دهه گذشته در پیشرفته ترین کشورهای دارای این تکنولوژی از جمله ایالات متحده ، روسیه و ژاپن شاهد بوده ایم که نیروگاه های هسته ای چنان که ادعا می شود هم امن و قابل نگهداری نیستند ، ذوب شدن نیرگاه اتمی در تری آیلند در امریکا ، یا چرنویل در روسیه و فوکوشیما در ژاپن در ماههای گذشته نشان داد که خطرات نیروگاه های اتمی نسبت به دیگر اشکال تولید انرژی بسیار بیشتر و احتمال آلودگی محیط زیست به اشکال گوناگون از جمله حادثه زلزله و سونامی حاصل از آن بسیار بیشتر است.

جامعه جهانی و همه اعضای آن باید به قوانین بین المللی و مصوبات سازمان ملل متحد و پذیرش این نهاد بین المللی به مثابه عالیترین مرجع جهانی تصمیم گیری تن داده و با احترام به مصوبات این نهاد که در حال حاضر هیچ جایگزینی دیگری برای آن متصور نیست با دغدغه صلح و امنیت به رتق و فتق امور و دعاوی بین المللی رسیدگی نماید، هیچ آلترناتیو دیگری در شرایط حاضر نباید خود را به جای این نهاد بین المللی قرار دهد ، پیمان هایی نظامی چون ناتو و یا گروهایی از چند کشور قدرتمند جهانی حق ندارند و نباید خود را در جایگاه این نهاد بین المللی قرار دهند

پیامدهای جنگ احتمالی بر جنبش دمکراتیک در ایران 

وقتی ازپیامد های جنگ احتمالی بر اپوزیسیون ایران صحبت می کنیم قابل توجه است که منظور من اپوزیسیون خارج از کشور نیست چرا که وقوع جنگ هیچ تاثیری بر زندگی اپوزیسیون در خارج از کشور ندارد من و شما که در امریکا و اروپا جا خوش کرده ایم هدف بمب ها و موشک های هدف گرفته شده نیستیم ، پس بدیهی است که اینجا منظور جنبش دمکراتیک در ایران است، اما با نگاهی به درون کشور می بینیم که داستان آنها حکایت متفاوتی است ، بسیاری از آنها در حال حاضر در زندان به سر می برند، گروه قابل ملاحظه از آنها تحت پیگرد می باشند و بیشتر آنها شبانه روز تحت تعقیب و مراقبت قرار گرفته اند ، رهبران برجسته آنها ماههای طولانی است که در حصر خانگی به سر میبرند ، آنها دائما از طرف مقامات حکومتی و دستگاه هایی اطلاعتی و امنیتی نظام به آمریکایی بودن متهم شده و بارها و بارها به اشکال گوناگون به حمایت و همراهی از کشور هایی خارجی را درمقابله با مسولین حکومتی در ایران متهم شده اند.
وقوع جنگ آنها را در موقعیت بسیار دشواری قرار خواهد داد.
قبل از هر چیز ما می دانیم که بسیاری از مخالفین حکومت در داخل کشور مخالفت صریح خود را با هر گونه حمله نظامی و جنگ اعلام کرده اند، این مخالفت تنها به دلیل این نیست که آنها چون دیگر هموطنان ایرانی اشان هدف بمب ها و موشک های مهاجمین قرار گرفته و یا در انفجار ها جان خود و خانواده اشان در معرض خطر خواهد بود، آنها بیشتر از هر چیز نگرانند که جنگ تمام منافذ موجود در فضای سیاسی کشور را بسته وفضای سیاسی کشور را کاملا نظامی خواهد کرد.
دوم اینکه زندگی آنها در معرض خطر خواهد بود ، رهبران ایران در دهه اولیه انقلاب و در دوران جنگ با عراق بسیاری از مخالفین سیاسی خود را قتل عام کردند ، بدترین نمونه از آن کشتار جنون آمیز قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ بود، زمانی که مجاهدین خلق همراه و دست در دست نیروهای عراقی و مسلح به توپ و تانک عراقی به مرز هایی ایران در غرب حمله ور شدند ، حمله ای که به رهبری نظام دینی بهانه لازم را برای قتل عام وحشیانه زندانیان داد ، در آن دوران کمتر کسی جرات و شهامت آن را داشت که در مقابل این اقدام جنایتکارانه بایستد ، فقط آیتالله العظمی منتظری بود که با درایت و شهامت بی نظیر خویش در مقابل ایت الله خمینی رهبر محبوب و یگانه آن دوران ایستاد و معترض این جنایت وحشیانه ایشان شد.
بسیاری دیگر از مسولین و کادر های آن دوران حکومت از وحشت اینکه مبادا به آنها اتهام حمایت از مزدوران خارجی زده شود و مورد تعقیب قرار گیرند سکوت کردند ، حد اقل آن این بود که شغل و موقیت اجتماعی خویش را از دست می دادند و به کلی منزوی میشدند، باید توجه داشت که بسیاری از آنها اساسا هیچ تمایلی هم به اینکه گروه سیاسی ایرانی یا کشوری خارجی به کشور مادرشان هجوم آورد را نیز نداشتند ، بنابرین آنچه اتفاق افتاد این بود که همه آنها مطلقا سکوت کردند ، این اتفاق باز هم می تواند تکرار شود.
در دوران تهاجم نظامی و یا اشغال کشور و بمباران و جنگ معمولا گروه های سیاسی و مخالف با احتیاط بیشتری عمل می کنند، میهن پرستی و دفاع از مام وطن چنانکه در همه جا شاهد بوده ایم حربه ایست که از آن برای ایزوله کردن و سرکوب مخالفین سیاسی استفاده می شود، اگر در دوران بوش در امریکا ما شاهد هستیم که توسل به حربه میهن پرستی توانست دهان بسیاری از نمایندگان مترقی حزب دمکرات در کنگره و سنا را در این کشور ببندد و بدترین قوانین تحت لوای قوانین میهن پرستانه بدون کمترین مخالفتی به تصویب رسید، تا آنجا که شکنجه و حبس بدون مدت توجیه و قانونی شده بود، می توان با اطمینان گفت که در ایران سرکوب شده و تحت رهبری خود کامه ولایت فقیه نه تنها می توان دهان های مخالفین را بست که می توان قتل و کشتار آنها را نیز به آسانی توجیه میهن پرستانه کرد. نتیجه بلاواسطه و فوری چنین وضیعتی این است که گروه های محافظه کار و حامیان نظامی ایشان به راحتی سیاست های خویش را به پیش خواهند برد.
درصورت وقوع جنگ، اپوزیسیون دمکرات ایرانی در داخل کشور بویژه رهبری جنبش سبز بازنده اصلی خواهد بود، چرا که در صورت وقوع جنگ ، قرار گرفتن در کنار محافظه کاران و نظامیان که دستگاه رهبری جنگ را در اختیار دارند عملا آنها را در سایه نگه داشته و به عمله و اکره دست دوم و در حقیقت پادو آنها تبدیل خواهد کرد و تعادل کنونی قدرت و مشرویت سیاسی آنها را که در قد و قواره رهبری نظام هستند به شدت آسیب پذیر می نماید.
حالت دیگر اینست که از هم اکنون با فاصله از نظام به جبهه موافقین جنگ نزدیک شده و در صورت وقوع جنگ به مخالفت خود با سیاست های نظام ادامه داده و به شکلی دو فاکتو از حمله نظامی به ایران حمایت کنند ، این موضعگیری درحقیقت به معنای خود کشی و صدور حکم اعدام دسته جمعی است در عین حال بسیاری از مردم کوچه و خیابان با مواجهه با چنین وضعی مواضع این چنینی را ضد ملی ارزیابی نموده و چه بسا از سرکوب شدید آنها استقبال هم بشود ، حالت سوم اینست که چه در حال حاضر و چه پس از وقوع جنگ سکوت نمایند ، این وضعیت در حقیقت پایان زندگی سیاسی آنها خواهد بود و به معنای ناتوانی کامل آنها در عرصه سیاست تفسیر خواهد شد و برای همیشه آنها را از میدان سیاست به بیرون پرتاب خواهد کرد.
در زمان جنگ حکومت به مثابه تنها ناجی و نان آور مردم که می تواند نیازهای اساسی مردم را در اختیار آنها قرار دهد به ایجاد شبکه هایی نیمه اجتماعی –نظامی –اقتصادی که در حقیقت برای کمک رسانی درست میشوند اقدام می کند ،همین شبکه ها بعدا می توانند به دستگاه کنترل کامل جامه مبدل شده و در صورت لزوم شبکه های مذکور را جهت تعقیب و شناسی مخالفین و سرکوب آنها به کار گیرد ،تجربه تعاونی ها و بسیج در دهه اولیه انقلاب در دوران جنگ با عراق بهترین نمونه از استفاده از چنین شبکه هایی است ، این تجربه در تمام کشور هایی دیگر نیز در زمان جنگ به کار گرفته شده است.
دیدن اینکه بعضی از گروه ها و شخصیت هایی ایرانی در خارج از کشور از جنگ و تهاجم و مداخله نظامی به ایران استقبال می کنند بسیار تاسف آور است، من مایلم به صراحت بگویم که ما در موقعیتی نیستیم که برای سرنوشت مردم در ایران تصمیم بگیریم ، ما نمی توانیم و نباید به خود اجازه دهیم که تحت بهانه هایی پوچ و مسخره ای چون حمایت و دخالت بشر دوستانه به تشویق نیرو هایی خارجی از جمله پیمان نظامی ناتو و بمباران ایران حمایت نماییم . ما باید به بلوغ سیاسی ایرانیان احترام گذاشته به توانایی هایی آنها برای انتخاب راه تحول نیز اعتماد کامل داشته باشیم، مردم ایران طی سالهای گذشته نشان داده اند که چگونه از همه امکانات موجود استفاده کرده و با آگاهی بی نظیر و شناخت از شکاف های موجود در بدنه حکومت قادرند از همه ظرفیت ها در جهت تضیف رهبری نظام استفاده کرده و نهایتا گذار از نظام دینی را ممکن نمایند ، بهترین نمونه آن تجربه اخیر جنبش سبز است که در آن شاهد حضور میلیون ها شهروند تهرانی در خیابانهای تهران بودیم ، جنبشی که به یقین می توان گفت بزرگترین بحران سیاسی در حیات نظام اسلامی به وجود آورد و با ایجاد عمیق ترین شکاف در رهبری و مدیریت نظام موجبات بیشترین ریزش سیاسی را از آن نیز فراهم نمود.
این تصمیم آنهاست که چگونه و به چه شکلی مبارزه خود را به مقصد رسانند، ما فقط می توانیم به عنوان حامی آنها در این مبارزه به آنها کمک کنیم ، آنها به رهبری ما در این سوی اقیانوس ها هیچ احتیاجی ندارند ، ما فقط وفقط می توانیم به آنها کمک کنیم، نباید آنها را در موقعیتی قرار داد که به ما بگویند –مرا به خیر تو امید نیست ، شر مرسان.
بی جهت نیست که عابد توانچه مبارز جوان و چپ گرای ایرانی که در سالهای گذشته به دفعات به زندان رفته و بازداشت شده است در مصاحبه خویش به ما پیام میدهد که : مرگ شوخی نیست. جنگ شوخی نیست. راحت است در اروپا و آمریکا نشستن و به اوباما التماس کردن که تو را به خدا بیا و به ایران حمله کن اما برای مردم ایران کار بسیاری دشوار و برای فعالان سیاسی داخل ایران غیرممکنی است در “ایران قبل از جنگ”، “ایران در حال جنگ” و “ایران پس از جنگ” زنده ماندن و زندگی کردن.
. من می خواهم زندگی کنم و اگر هم قرار باشد برای چیزی بمیرم، هوشمندانه و از روی اراده ی مختار برای آرمانهایم بمیرم و تاکید می کنم که فقط برای جان خودم تعیین تکلیف می کنم نه برای مرگ ۲۵ نفر به ازای هر ۱۰۰۰ نفر ایرانی. من می خواهم بدانم برای چه و برای که می میرم. نه آمریکا، نه ناتو، نه هر ائتلافی دیگری با هر تعداد پرچم و با مجوز هیچ نهادی، حق اعمال زورکی “دخالت بشر دوستانه” به من به عنوان یک ایرانی ساکن ایران را ندارد. بمب ها را می خواهد لیزر هدایت کند می خواهد خود خدا هدایت کند، من ریسک ۲۵ در هزار را برای مردن قبول نمی کنم.
و بی جهت نیست که عباس عبدی مشاور نزدیک آقای کروبی در دوران انتخابات می گوید : تردیدی نیست که همه ما و بسیاری از مردم ایران از وضع موجود سیاست و قدرت بسیار ناراحت هستیم و نسبت به آن انتقاد داریم و بسیاری نیز برای بیان انتقادات خود هزینه‌های زیادی را پرداخته واز این پس هم پرداخت خواهند کرد. ولی این امر به هیچ وجه مجوزی برای وارد کردن معادلات نظامی خارجی در مجادلات سیاسی داخل نمی‌شود
او در ادامه می گوید : اگر چه نیروهای منتقد باید نسبت به سیاست‌های غلط حکومت اعتراض کنند ولی از آنجا که متوجه خطیر بودن وضع هستیم و احتمال برخورد نظامی را هم می‌دهیم، باید در مقام یک کنشگر بدون قید وشرط و صادقانه و پیگیرانه با هرگونه حمله نظامی مخالفت نماییم. این ‌که مخالفت خود را مشروط کنند، به این خیال که از خود رفع مسئولیت کرده‌اند، چیزی جز دورویی سیاسی را اثبات نمی‌کنند.
و سپس ادامه میدهد که : جنگ با هر انگیزه‌ای که باشد، برای ما تبعات بسیار سهمگینی خواهد داشت
آقای علوی تبار از شخصیت ها معتبر اصلاح طلب داخل کشور نیز در سر مقاله ای در روزنامه آرمان در این باره چنین می گوید : در شرایط کنونی ضمن آنکه باید به رفتارها و گفتارهای تنش زای برخی مسئولین انتقاد کنیم، باید به طوریکپارچه و متحد بی پایه بودن بهانه های قدرتهای خارجی را نیز گوشزد کرده وبا زمینه های تهدید امنیت ملی کشور مقابل کنیم. مبادا کینه ها ما را از وظایف اخلاقی و ملی خود غافل کند.
آقای خاتمی نیز که یکی از محبوب ترین شخصیت هایی جبهه اصلاح طلبی در ایران می باشند نیز چندی پیش در سخنرانی خویش مدعی شدند که اگر جنگی در گیرد اصلاح طلب و غیر اصلاح طلب در کنار هم در مقابل هجوم خارجی ایستاده و از کشور دفاع خواهند کرد.
در حققت چنآنکه می بینیم اکثریت مخالفین حکومت در ایران از اصلاح طلب گرفته تا رادیکالهای چپ هیچ کدام از هجوم نظامی به کشور استقبال نکرده و همگی آنها بر یک نکته واحد تاکید دارند که جنگ به ضرر آنهاست.
من مخالف جنگ هستم ، هیچ بهانه ای هم به نظرم قابل قبول نیست ، اینکه ایرانی ها بمب می سازند یا خواهند ساخت جنگ را توجیه نمی کند همانطور که وقتی هندی ها بمب ساختند ، یا پاکستانی ها بمب های خود را می ساختند یا کره و اسرائیل بمب های خود را می ساختند ، هیچ کس از مردم در آن کشور ها از موافق یا مخالف حکومت مجوزی برای حمله به کشور خودش صادر نمی کرد.
در پایان اما باید بگویم که به عنوان یک ایرانی و یک شهروند امریکایی برایم مهم نیست که کدام طرف پیروز شود احساس می کنم که بازنده اصلی چنین جنگی من و امثال من خواهیم بود، بمباران ایران ممکن است برادرم ، دوستانم و یا وابستگان و عزیزانم در ایران را هلاک کرده و تکه پاره کند و یا محله ای را که در آن بزرگ شده ام ویران کرده و یا شهری را که قشنگ ترین خاطرات دوران کودکی و نو جوانیم را در آن گذرانده ام با خاک یکسان نماید ، می ترسم که حتی بمب ها قبر مادرم را در قبرستان شهر زیر و رو کنند از طرفی جنگ امریکا با ایران بچه های محله ما در کالیفرنیا همکلاسی هایی دخترم و پسرم را به جبهه خواهد برد آنها در جبهه ها رو در روی سربازان و پاسداران ایرانی خواهند جنگید بعضی از آنها احتمالا کشته خواهند شد و یا برای همیشه مجروح و علیل باز خواهند گشت ، می ترسم پسرم را اگر تصمیم گرفت که به ارتش امریکا بپیوندد پس از اعزام به جبهه های جنگ با ایران در کیسه ای پلاستیکی تکه پاره تحویل بگیرم.

با احترام
رضا فانی یزدی
۲۲ نوامبر ۲۰۱۱

http://www.rezafani.com/

تغییر رژیم ایران

هدف اصلی امریکاست

فرانکفورتر آلگماینه (آلمان) – ترجمه رضا نافعی

به اعتقاد روسیه : غرب قصد دارد با ایران بجنگد!

پاتروشف، رئیس شورای امنیت روسیه، روز پنجشنبه اعلام کرد:

” گرچه آمریکا   هیچ مدرکی در تائید برنامه اتمی ایران عرضه نمی کند، اما با استفاده از ” تمام ابزار ها ” تلاش می کند رژیم را در ایران تغییر دهد”.

در کشاکش بر سر برنامه اتمی ایران، روسیه ایالات متحده آمریکا را متهم کرد به این که با استفاده از ” تمام ابزار ” ها تلاش می کند تا رژیم را در ایران تغییر دهد. نیکلای پاتروشف، رئیس شورای امنیت ملی روسیه در گفتگو با روزنامه کومرسانت  گفت:” سالهاست که می شنویم ایران تا چند هفته دیگر یک بمب اتمی خواهد ساخت. ولی تا امروز هنوز هیچ کس مدرکی ارائه نکرده که وجود واقعی برنامه اصیل اتمی ایران  با  اهداف نظامی را  نشان دهد.

پاتروشف ناتو و ” چند کشور عربی” را متهم کرد به این که در تدارک حل چالش سوریه از طریق نظامی هستند. یکی از مقامات با نفوذ اظهار داشته که   ایالات متحده آمریکا و ترکیه تاکنون راههای گوناگونی را مورد مطالعه قرار داده اند تا طبق مدل لیبی یک منطقه تحریم پرواز در سوریه ایجاد کنند.  نقشه غرب حمایت وسیع از معترضان در سوریه است که مسلح هستند.

مسکو هم قبلا به خشونت های جاری در سوریه اعتراض کرده بود ولی  این انتقاد شامل گروههای مخالف نیز بود. روسیه همکاری نزدیک با سوریه دارد  و در یکی از بنادر سوریه نیز پایگاه نظامی دارد ـ که یگانه پایگاه دریائی روسیه در دریای مدیترانه است.

روز چهارشنبه نیروی نظامی آمریکا  دو ناو  هواپیمابر خود را به دریای عربی منتقل کرد. ناو هواپیما بر ” کارل ویلسون” نیز روز دوشنبه  وارد منطقه  شد. قرار است ناو ” آبراهام لینکلن” نیز به ناو قبلی بپیوندد. گفته شده که این نقل و انتقال در محدوده  برنامه های معمولی صورت گرفته و با تشدید چالش با ایران ارتباطی ندارد.

دیدار فرمانده سپاه قدس با بشار اسد

60 تُن سلاح روسی

در راه سوریه است

ریانوستی :

بنا به گزارش آژانس فرانس پرس (خبرگزاری فرانسه ) یک کشتی روسی با ” محموله خطرناک ” وارد بندر تارتوس در سوریه شد. این خبر را سلجوق اونال سخنگوی وزارت خارجه ترکیه، روز پنجشنبه در اختیار  خبرگزاری فرانسه گذاشته است. کشتی مزبور  روز 9 ژانویه از بندر سن پترزبورگ حرکت کرده و بدلیل توفانی شدن دریا  در بندر لیماسول در قبرس توقف کرده است. به گزارش رسانه های قبرس  این کشتی حامل 60 تن اسلحه و مهمات برای سوریه بوده است.

رسانه های روسی گزارش داده اند که مسکو قصد دارد با اعزام کشتی جنگی به پایگاه خود در سوریه و ارسال تسلیحات به سوریه حضور خود را در برابر ناتو نشان دهد. روسیه مخالف تکرار “مدل خونین لیبی ” برای تغییر رژیم در سوریه است. دولت پرزیدنت  بشار اسد رئیس جمهور سوریه از خریداران مهم سلاحهای روسی است. روسیه در بندر تارتوس یک پایگاه دریائی دارد.

- همزمان با انتشار این خبر، از قول مقامات نظامی امریکا نیز فاش شد که فرمانده سپاه قدس سپاه پاسداران هفته گذشته در دمشق بوده و با بشار اسد دیدار و گفتگو کرده است. ظاهرا پس از این دیدار و دریافت پیام فرمانده کل قوای مسلح ایران (علی خامنه ای) بشار اسد با برپائی تظاهرات خیابانی طرفدارش در دمشق موافقت کرد و در دیدار با کارگزاران حکومت نیز اعلام کرد، تلاش های هیات اتحادیه عرب بیهوده و بی نتیجه است و او با مشت آهنین به مخالفان پاسخ خواهد داد!

صف آرائی موافقان و مخالفان

“سوریه” در شورای امنیت

چین و انگلستان در برابر هم

“دیوید کامرون” نخست وزیر انگلستانوارد عربستان شد و در نخستین گفتگو اظهار نظر پیرامون رویدادهای منطقه گفت که انگلستان طرحی را علیه دولت بشار اسد تهیه کرده و قصد دارد آن را به شورای امنیت سازمان ملل متحد ببرد.

این تهدید، شباهت بسیار دارد به آن مقدماتی که برای تصویب قطعنامه شورای امنیت علیه دولت قذافی در لیبی فراهم شد و به همین دلیل، اظهار نظر کامرون را نمی توان ساده تلقی کرد.

همزمان با این اظهار نظر، نماینده فوق العاده چین در امور خاورمیانه با ارجاع “پرونده سوریه” به شورای امنیت سازمان ملل اعتراض کرد.

نماینده فوق العاده چین برای خاور نزدیک، روز پنجشنبه  در قاهره، پس از گفتگو با نبیل العربی ، دبیر کل اتحادیه عرب، گفت “مسئله سوریه میتواند در محدوده اتحادیه عرب حل شود، زیرا این اتحادیه ساختاری مناسب برای این کار دارد. پکن از تلاش های اتحادیه عرب، که ماموریت خود را دوهفته پیش آغاز کرده است پشتیبانی می کند. چین بر ضرورت پایان دادن به خشونت و گفتگو میان همه نیروهای دخیل در امر تاکید می ورزد.

چین و روسیه روز 4 اکتبر سال گذشته با استفاده از حق وتوی خود مانع تصویب قطعنامه ای علیه سوریه شدند که خواستار تحریم مقامات سوریه ، در صورت مقابله شدید با تظاهر کنندگان بود.

 http://www.faz.net/aktuell/politik/ausland/streit-ueber-atomprogramm-russland-wirft-westen-kriegsabsichten-gegen-iran-vor-11603219.html

http://de.rian.ru/security_and_military/20120112/262448534.html

    http://de.rian.ru/world/20120112/262449417.html

فراخوان همبستگی با خلقهای ایران و سوریه

با تشدید تهدیدهای جنگی و اقدامات نظامی آمریکا و دوّل عضو ناتو در خاورمیانه، در روز سوّم ژانویهء سال جاری توسّط طیف وسیعی از هواداران صلح در آلمان برای پایان دادن به تمهیدات جنگی بر ضد سوریه و ایران، قطع تحریمهای اقتصادی و حمایت از مردم این دو کشور در شکل دادن مستقلانهء نظام اقتصادی و اجتماعی خویش بدون دخالت نیروهای خارجی فراخوانی منتشر گردید. تا روز هشتم ژانویه (هجدهم دی ماه هزار و سیصد و نود) ۸٦۱ نفر از دانشگاهیون، فلاسفه، سیاستمداران، نویسندگان، هنرمندان، ناشرین، پزشکان، وکلای مجلس و دیگر اقشار مردم این فراخوان را امضاء کرده اند

این فراخوان با اشاره به نتایج فاجعه بار جنگ آمریکا و ناتو علیه لیبی هشدار می دهد که جنگ با سوریه و یا با ایران می تواند به رودرروئی مستقیم با چین و روسیه منجر گردد و عواقب غیرقابل تصّوری ببار آورد

تهدیدهای مستمر جنگی، استقرار نیروهای نظامی در منطقه، تشدید تحریمهای اقتصادی، استفاده از نیروهای ویژه برای اقدامات تروریستی در ایران و سوریه و رنگ قومی دادن به تضادهای داخلی در این راستا صورت می گیرد تا جنگی داخلی برپا شده و بدین ترتیب بهانه ای برای تجاوز نظامی از سوی آمریکا و ناتو فراهم آید

با اشاره به سهم مهم دولت آلمان در تشدید تحریمهای اقتصادی و نقش لجستیکی این کشور در جنگهای ناتو این فراخوان از همهء شهروندان ، کلیساها، احزاب، سندیکاها و جنبش صلح درخواست می کند تا با سیاستهای جنگی جاری به صورت قاطعانه ای مخالفت ورزند

متن این فراخوان از این قرار است

متوقّف ساختن تمهیدات جنگی
پایان دادن به تحریمها
همبستگی با خلقهای سوریه و ایران

دهها هزار کشته، یک ملّت از نظر روحی زخمی، زیرساختاری به صورت گسترده نابود شده و مملکتی در حال فروپاشی: این نتیجه جنگی است که ایالات متحده آمریکا و ناتو برپاداشته اند، تا ثروت لیبی را غارت کرده و دوباره این کشور را به استعمارکشانند. اکنون آنها آشکارا مقدّمات جنگ را علیه کشورهای ایران و سوریه می چینند، که از نظر استراتژیک مهم و یا از نظر منابع زیر زمینی غنی بوده، سیاستی مستقل را دنبال کرده و زیر بار سیاست دیکته شده توسّط آمریکا و ناتو نمی روند. حمله ناتو به سوریه و ایران میتواند به یک رودرروئی مستقیم با روسیه و چین با عواقبی غیر قابل تصوّر بیانجامد

ایالات متحده آمریکا همراه با دیگر کشورهای ناتو و اسرائیل، ایران وسوریه را با تهدید های مکرّر جنگی، با استقرار نیروهای نظامی در جوار مرزهای این دو کشور، وهمچنین با اقدامات خرابکارانه و اعمال تروریستی توسّط “واحدهای ویژه”، که به صورت غیرقانونی وارد کشور شده اند، به حالت اضطراری کشانده است تا این دو کشور را از پای درآورد. ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا به گونه ای اهانت بار و ضد انسانی می کوشند تا از طریق تحریم، تجارت خارجی و مراودات ارزی این دو کشور را به صورت برنامه ریزی شده ای فلج نمایند. اقتصاد ایران و سوریه بایستی آگاهانه به بحرانی عمیق کشانده شود، تعداد بیکاران آنها افزایش گیرد و تأمینات اجتماعی به شدت تنزّل یابد. تضادهای اجتماعی داخلی بایستی رنگ قومی گرفته و دامن زده شوند و بایستی آتش جنگی داخلی برافروخته گردد تا بهانه ای برای دخالت نظامی، که مدّتهاست برنامه ریزی شده، بدست آید. در این تحریم علیه ایران وسوریه دولت آلمان بطور تعیین کننده ای سهیم است

ما تمامی شهروندان، کلیساها، احزاب، سندیکاهای کارگری و جنبش صلح را فرامی خوانیم تا درمقابل این سیاست جنگی قاطعانه بایستند

ما از دولت آلمان می خواهیم که
تحریمهای علیه ایران و سوریه را بدون هر گونه قید و شرط و فوراً لغو نماید

روشن کند که در جنگ علیه این کشورها بهیچ شکلی شرکت نکرده و نیز به آمریکا و ناتو اجازه استفاده از تأسیسات آلمانی را برای این تجاوز نخواهد داد

در سطح بین المللی برای پایان دادن به سیاست فشار و تهدید جنگی علیه ایران و سوریه تلاش اقدام نماید

مردم ایران وسوریه این حق را دارند که برای شکل دادن به نظم سیاسی و اجتماعی خویش تنها و مستقلاً تصمیم گیری نمایند. حفظ صلح ایجاب می کند که اصل عدم دخالت در امور داخلی دیگر کشورها بطور قاطعانه مراعات گردد

۞۞۞
مسئول این فراخوان از نظر قانون مطبوعات

Bernd Duschner
1. Vorsitzender; Freundschaft mit Valjevo e.V.
Für Frieden, Freundschaft und Völkerverständigung
Samhofstr. 2a, 85276 Pfaffenhofen
E-Mail: bernd@freundschaft-mit-valjevo.de
Internet: www.freundschaft-mit-valjevo.de

۞۞۞

برای مطالعهء متن اصلی فراخوان و امضای آن می توانید از پیوند زیر استفاده نمائید

http://www.freundschaft-mit-valjevo.de/wordpress/

هجدهم دی ماه هزار و سیصد و نود

• Kommentar schreiben
• Weitersagen Facebook Twitter E-Mail

Tags:

• فراخوان

0 Kommentare zu “فراخوان همبستگی با خلقهای ایران و سوریه “

Kommentar schreiben (Login)

Name:*

E-Mail-Adresse (nicht sichtbar):*

Webseite/URL (sichtbar):

Merken

در انتظار خلیج فارس است؟

اشپیگل 2( 2012) گزینش و ترجمه رضا نافعی

نفت بار دیگر تبدیل به اسلحه می شود: ایران تهدید می کند که آبراه هرمز را خواهد بست. کشورهای صنعتی هم گام بسوی حمله متقابل بر می دارند. آنها می خواهند گرانبهاترین ماده خام ایران را دیگر نخرند. این تشدید در گیری بسود کیست؟

 تانکرهای بزرگ بگونه ای حیرت انگیز بد می سوزند. گرچه نفت خامی که آنها حمل می کنند بشدت قابل احتراق است ولی چون فاقد اکسیژن است قدرت انفجاری ندارند.

روزانه بطور متوسط 14 تانکر عظیم از آبراه هرمز میان ایران و عُمان می گذرند. ولی برای آتش افکندن در بازار نفت فقط چند تهدید لفظی از تهران کاملا کفایت می کند.

هفته پیش بهای هر بشکه نفت به بالای 100 دلار بود صعود کرد.

نیروی دریائی ایران ، ده روز تمام در منطقه ای که مهمترین مسیربین المللی نفت است، دست به یک مانور دریائی زد. حدود یک سوم از نفتی که در جهان بوسیله کشتی حمل می شود از این راه باریک می گذرد. محمد رضا رحیمی معاون رئیس جمهور ایران هشدار داد که  اگر غرب  دست به تحریم های بیشتر علیه ایران بزند، تهران اجازه نخواهد داد حتی یک قطره نفت از آبراه هرمز بگذرد.

ولی این درست همان کاریست که کشورهای صنعتی می خواهند بکنند. شب سال نو میلادی اوباما رئیس جمهور آمریکا قانونی را امضاء کرد که طبق آن هرکس که در آینده بخواهد با آمریکا خرید و فروش کند اجازه ندارد با بانک مرکزی ایران داد و ستد داشته باشد، با این قانون باید خرید نفت از ایران غیر ممکن شود.

وزرای خارجه کشورهای اتحادیه اروپا که قرار است در پایان ماه جاری با یکدیگر ملاقات کنند قصد دارند تحریم را شدیدتر هم بکنند، 27 کشور اتحادیه اروپا حتی یک بشکه نفت هم نباید از ایران بخرند.

سلاح نفت بار دیگر به میدان آمده است اما نه فقط از سوی صادر کننده آن بلکه همچنین از سوی خریداران آن. حالا کشورهای صنعتی از این سلاح علیه ایران استفاده می کنند. باید دید این سلاح  تا چه حد کارآمد است.

اشتفن بوکولد که کتابی در بارۀ نفت نوشته به یک نکته نامنتظر اشاره می کند و می نویسد در انظار عمومی سلاح نفت اهمیت زیادی دارد ولی تاثیر واقعی  آن بر بازار نفت نظر بسیار ناچیز است.

اولین بار در سال 1967 ، پس از جنگ شش روزه ، وزرای خارجه کشورهای عربی برای تنبیه غرب و اسرائیل تصمیم گرفتند که دیگر به آمریکا و انگلستان نفت نفروشند. این تصمیم بی نتیجه بود چون کشورهای مذکور نفت مورد نیاز را از شوروی خریدند. علاوه بر این کشورهای عربی در آمد خود را از دست دادند و پس از چند روز دست از تحریم فروش برداشتند و به این ترتیب اولین آزمون سلاح نفت با شکست روبرو شد.

هفت سال بعد، در  1973 بلافاصله پس از جنگ یوم کیپور سازمان اپک تصمیم گرفت، بهای نفت را که در آنزمان بشکه ای 2،9 دلار بود به 5،11 دلار افزایش دهد و تا زمانی که اسرائیل مناطق اشغالی را ترک نکرده ماهی 5 درصد از تولید نفت بکاهند.

واکنش غرب تقریبا هیستریک بود، مصرف کنندگان شروع به ذخیره نفت، بنزین و گازوئیل کردند، رانندگی در روزهای یکشنبه ممنوع شد. گرچه این حوادث  از لحاظ سیاسی  بسیار موثر بودند ولی  از لحاظ اقتصادی تاثیر چندانی نداشتند و بازار نفت تقریبا دست نخورده ماند. آلمان که نیاز سالانه اش  370 میلیون تن بود فقط 12 میلیون تن کم آورد و این مقدار  هم بآسانی از منابع دیگر تامین شد. بعبارت دیگر کمبود واقعی بوجود نیامد. آنچه واقعی بود ترس از کمبود بود.

در اوائل سالهای هشتاد تقاضا برای نفت اپک از 50 درصد به 30 درصد کاهش یافت زیرا غرب خود در دریای شمال ، در آلاسکا و خلیج مکزیک باستخراج نفت پرداخت. تولید جهانی چنان زیاد شد که قیمت ها به زیربشکه ای  10 دلار تنزل پیدا کرد. بعبارت دیگر به کار بردن  سلاح نفت در نهایت به زیان کسی تمام می شود که آنرا در دست دارد. در مورد سوریه و ایران  هنوز نمی توان  قضاوت نهائی کرد ولی نمونه های عراق، نیجریه، سودان و لیبی نشان دادند که بآسانی میتوان مشکل را حل کرد.

از سوی دیگر گروه مصرف کنندگان نیز یکدست نیستند، نمونه آن بایکوت خرید نفت از ایران است . برای  کشورهائی مانند ژاپن و کره جنوبی که هرکدام ده درصد از نفت مورد نیاز خود را از ایران تامین می کنند ، دشوار است که در کوتاه مدت جایگزین پیدا کنند. کره جنوبی با ایران قراردادهائی دارد که بآسانی نمی تواند آنها را بر هم بزند. ژاپن هم پس از  فاجعه فوکوشیما برای سرپا نگه داشتن نیروگاههای خود بشدت نیاز به مقادیر زیادی نفت دارد.

ترکیه هم که سی درصد از نفت مورد نیاز خود را از ایران دریافت می دارد نمی خواهد سبب نارضایتی همسایه خود شود: چهارشنبه گذشته احمد داوداوغلو  وزیرخارجه ترکیه سفری فوری به ایران کرد و همان روز اعلام کرد که آنکارا از واشنگتن تقاضا خواهد کرد ترکیه را ازشرکت در تحریم ایران مستثنی کند.

کشور بسیار بزرگ هند  12  درصد از از نیاز نفتی خود را از ایران تامین می کند و روابط بسیار نزدیک با تهران دارد. و سرانجام چین هم نقشه های واشنگتن را برای تحریم ایران را مورد انتقاد قرار داد و آنها را حاکی از تفرعن دانست. گرچه پکن از میزان خرید خود از ایران کاسته بود ولی هرگز حاضر به  شرکت در تحریم ایران نخواهد شد.

 کارشناسان از این که باز یک کشور نفت خیز کلاسیک از خاور نزدیک مورد تحریم قرار گرفته است  نگران هستند. فاتیح بیرول رئیس بخش اقتصادی آژانس بین المللی انرژی که مقر آن در پاریس است می گوید طی دهسال آینده بیش از 90 در صد از رشد تولید و استخراج جهانی نفت در خاور میانه و آفریقای شمالی خواهد بود.

حوادث مربوط به بهار عربی که بسیاری را خوشحال و امیدوار کرد هم اکنون فضای نامناسبی ایجاد و سرمایه گذاری در منطقه را دشوار کرده است. کشورها ترجیح می دهند   بجای  سرمایه گذاری در گسترش صنایع  نفتی در برنامه های اجتماعی و امدادی سرمایه گذاری کنند. سرآمدان سیاسی بیش از آن که به فکر نیازهای بازار نفت باشند به فکر سرنوشت خود هستند. و هر قدر وضع امنیت بد تر باشد بهمان نسبت جلب  مهندسان و کارشناسان بین المللی به منطقه دشوار تر است.

بیرول می گوید “اگر حالا تنگنائی در عرصه مصرف بوجود آید کشورهای حوزه خلیج فارس توانائی جبران آنرا دارند. بویژه عربستان سعودی که میل دارد خود را بانک مرکزی معاملات نفت  بخواند در چنین مواقعی رفتاری کاملا مسئولانه داشته است”. کشورهای عضو آژانس بین المللی انرژی خود نیز دارای مقداری ذخیره نفتی هستند که در صورت ضرورت بتوانند آنرا بکار گیرند حتی برای مدت زمانی  بیش از 90 روز.

ولی بیرول که کارشناس اقتصادی است، در عین حال تردید دارد که بازارهای نفت از این پس نیز کارشان چنان بی عیب باشد که موجب رضایت مصرف کنندگان را فراهم سازد. بازار ها   در آینده  بیش از امروز تحت تاثیر علائق ژئوپلیتیک قرار خواهند داشت، بویژه در خاورنزدیک و به زیان  اروپائی ها: در سال 2015 واردات نفتی  اروپا   بیش از آمریکا خواهد بود. تا کنون آمریکا  خود را مسئول ثبات خاور نزدیک حس می کرد. در آینده اهمیت این منطقه برای اروپا و چین بیش از آمریکا خواهد بود . بنظر بیرول :”  اروپا  در خط اول جبهه قدراتمندانی قرار خواهد داشت که  مسئول  تامین و تضمین جریان نفت خواهند بود”.

آنچه جای بحث دارد این است که آیا  در چنین شرائطی پیوستن اروپا به  صف تحریم خردمندانه است؟

فروپاشی یورو و اتحادیه اروپا

از دروازه یونان عبور خواهد کرد

هفته نامه اشپیگل شماره 2 ( 2012)

گزینش و ترجمه رضا نافعی

 در واقع قرار بود پسرفت اقتصاد یونان در سال 2011 در حدود 3 درصد باشد. ولی طبق محاسبات اخیرT پسرفت نزدیک به 6 درصد است. باین ترتیب این امید که در سال 2012 اقتصاد یونان  دوباره جان بگیرد امید واهی است. احتمالا روند پسرفت در پنجمین سال متوالی بازهم ادامه خواهد یافت. روزبروز روشنتر می شود که اگر همه طلبکاران از بانک های خصوصی گرفته تا بانک مرکزی اروپا از دریافت طلب های خود صرفنظر نکنند، نجات یونان تقریبا غیر ممکن است.

در پائیز گذشته صندوق بین المللی پول  و اتحادیه اروپا این طور تشخیص دادند که اگر بدهی یونان برابر با 120 درصد از تولید ناخالص ملی باشد یونان قادر به پرداخت بدهی های خود خواهد بود… ولی امروز صندوق بین المللی پول درمی یابد که  حتی 120 در صد  بدهی نیز قابل پرداخت نیست.

کارشناسان اقتصادی اروپا در تابستان گذشته به این نتیجه رسیدند که کشورهای آستانه ای فقط در صورتی قادر به پرداخت بدهی خود خواهند بود که میزان بدهی آنها حد اکثر 63 تا 78 در صد از تولید ناخالص ملی باشد…Henning Klodt    کارشناس اقتصاد جهانی  بر اساس  محاسبات خود نشان داد که  فرضیات  گروه سه گانه (صنودق بین المللی، بانک مرکزی اروپا و اتحادیه اروپا ) چقدر از واقعیت پّرت است. طبق محاسبات او یونان فقط وقتی می تواند بدهی خود را بپردازد که تولید ناخالص ملی یونان 10 درصد بیش از میزان هزینه های دولتی باشد. در دهه های گذشته حتی  یک  کشور صنعتی جهان نیز  چنین مازاد تولیدی نداشته است.

کارشناسان اقتصادی اعتقاد راسخ دارند که حل مشکل یونان فقط در یک صورت برای آن کشور آسان تر خواهد شد که  از بازپرداخت بدهی های آن کشور بکلی چشم پوشی شود. در این حالت دولت های اروپائی  و بانک  مرکزی اروپا باید  متحمل خسارات سنگینی گردند. در این صورت یونان باید از جرگه کشورهای منطقه  یورو خارج شود و در این حالت احتمال آن هست که دیگر کشورهای متزلزل منطقه یورو آماج سودا گری های سوداگران  گردند.

سیاستگران آلمانی نیز اندک اندک به این نتیجه می رسند که ادامه استراتژی انتخاب شده ممکن نیست. گرهارد شیک، مسئول امور اقتصادی حزب سبزها می گوید ” باحتمال زیاد ما باید بدهی های یونان را ببخشیم. دعوی طلبکاری  از کسی که امکان پرداخت ندارد بی معنی است.

علیه برنامه اتمی ایران

گام های نسنجیده نباید برداشته شود

بنا به گزارش خبرگزاری روسی ریا نوستی :

مسکو  معتقد است مسئله برنامه اتمی ایران باید تنها  از طریق مذاکره حل شود و روسیه  حداکثر توان خود را برای پیش راندن این روند بکار خواهد گرفت.

روز سه شنبه وزارت خارجه روسیه اطلاعیه ای رسمی در این مورد منتشر کرد و در آن تاکید نمود که این کشور بار دیگر وفاداری خود را به  اصل  مذاکرات، گفتگو و احترام متقابل تاکید می کند. بنظر  مسکو باید اعتماد به برنامه اتمی ایران دوباره باز گردد.

وزارت خارجه روسیه تاکید کرد که روسیه از تمام شرکت کنندگان در مذاکرات دعوت می کند از حساسیت نسبت به برنامه اتمی ایران بکاهند و از برداشتن گام های نسنجیده که می تواند تلاش های جاری برای از سرگیری مذاکرات گروه ششگانه  با ایران را تخریب کند صرفنظر شود. ما امید واریم تهران   نظر ما را مورد توجه قرار دهد که شرط آن همکاری با مقامات بین المللی اتمی و آغاز  دوباره و هرچه زودتر مذاکرات  بی قید و شرط میان ایران و کشورهای ششگانه است”.

روز دوشنبه گذشته آژانس بین المللی اتمی تایید کرد که  در تاسیسات اتمی ایران در “فردو” نزدیک قم غنی سازی 20 درصدی  اورانیوم را آغاز کرده است. قبلا رسانه های غربی از قول محافل دیپلماتیک در وین گزارش داده بودند که تاسیسات فردو یک هفته است که مشغول بکار است و کارشناسان  مقامات بین المللی اتمی این  تاسیسات را مورد بازدید قرار داده اند.

http://de.rian.ru/politics/20120110/262435538-print.html

وزیر دفاع آمریکا:

حمله به ایران صلاح نیست

محاصره اقتصادی را بیشتر کنید

“ریا نوستی” بنا بر گزارشی که در بخش آلمانی زبان این خبرگزاری منتشر شده خبر داد، به نقل از “لئون پانتا”  وزیر دفاع آمریکا در گفتگو با تلویزیون سی بی اس نوشت:

« وزیر دفاع آمریکا در گفتگو با فرستنده تلویزیونی  سی بی  اس  گفت: “ما می دانیم که ایران می کوشد به توانائی تولید سلاح اتمی دست یابد و دلیل نگرانی ما نیز همین است. استراتژی جامعه بین المللی در برابر ایران باید بر فشار دائم دیپلماتیک استوار باشد، تا رهبری ایران را مجبور سازد از رو در روئی با جامعه بین المللی چشم بپوشد. حمله به ایران می تواند به اقتصاد سراسر جهان لطمه بزند. ما باید فشارهای اقتصادی بیشتر به ایران وارد آوریم.»

همین خبرگزاری در ادامه افزود:

در آغاز ماه نوامبر رسانه های اسرائیلی و غربی گزارش دادند که نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل می کوشد تا موافقت مهمترین وزرای خود را برای یک حمله احتمالی نظامی به ایران جلب کند. روز 4 نوامبر شیمون پرز ، رئیس جمهور اسرائیل گفت، اسرائیل برای حل مسئله ایران بیشتر به راه حل نظامی گرایش دارد تا راه حل دیپلماتیک.

http://de.rian.ru/security_and_military/20120109/262426609-print.html

بازگشت به مارکس

یگانه راه نجات است!

یونگه ولت ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

هانس مدرو (84) در جمهوری دموکراتیک آلمان ( آلمان شرقی سابق) دارای مسئولیت های متفاوت و معتبر بود، از جمله :  از 13 نوامبر 1989 تا آوریل 1990 نخست وزیر آن کشور بود و پس از آن تا 1994 نماینده  بوندس تاگ ( پارلمان ) آلمان. از 1999 تا 2004 نماینده پارلمان اروپا بود . مُدور از سال 1990 تا 2007  رهبری افتخاری حزب سوسیالیست دموکراتیک آلمان را داشت  و از آنزمان عضور شورای معمرین حزب ” دی لیکنه  ” ( حزب چپ ) است.

ــ شما، سال گذشته  در مکزیکو سیتی  و لندن در کنفرانس های بین المللی که موضوع آنها گفتگو در باره تاریخ چپ  و آینده چپ بود شرکت داشتید. پرسش را از این جا آغاز کنیم که مهمترین نکته ای که اینسو و آنسوی اتلانتیک جلب توجه شما را کرد چه بود؟

ــ ارزش های سنتی  و اصول جنبش های ضد سرمایه داری دوباره کسب اهمیت می کنند و آموزش و دست یابی به شایستگی سیاسی همواره بیشتر مورد توجه قرار می گیرد و به آن عمل می شود. آموزش و کسب شایستگی سیاسی لازم و ملزوم یکدیگرند و  اساس موفقیت در چالش های سیاسی شناخته  می شود.

ــ چه کسانی در کنفرانس شرکت داشتند؟

ــ حدود 100 نفر که چهار نفرشان آلمانی بودند….

ــ  در این شهر 9 میلیونی، از این کنفرانس بین المللی اصلا ذکری بمیان آمد؟

ــ کاملا. روزنامه ها در باره آن گزارش دادند، با ما مصاحبه کردند. حزب کار PD و حزب انقلاب دموکراتیک PRD رسما در کنفرانس حضور نداشتند ولی  با یکی از نمایندگان حزب ” دی لینکه ” تماس گرفته و گفتگو کردند.

ــ اینها چه احزابی هستند؟

 حزب کار در سال 1990 تاسیس شد و بنظر من جهت گیری مارکسیستی دارد. حزب انقلاب دموکراتیک را من بیشتر یک حزب سوسیال دموکرات می دانم که دومین فراکسیون مقتدر پارلمان را دارد و با حزب سوسیال دموکرات آلمان نیز در ارتباط است. این دو حزب برای انتخابات ریاست جمهوری آینده کاندیدای مشترکی دارند که بدون شانس هم نیست. هر دو این ها احزاب بزرگی در آمریکای لاتین هستند که اعضای زیادی  دارند. ما باید تماس های خود را با آنها بیشتر کنیم.

ــ در 24 و 25 نوامبر” کتابخانه یادگاه مارکس ” (  Marx Memorial Library) که در یک خانه دوطبقه زیبا در مرکز لندن قرار دارد همراه با بنیاد روزا لوکزامبورگ کنفرانسی برپا  کردند که موضوع آن ” مارکسیزم در قرن 21 ” بود .

در این کنفرانس  پرفسور جان فوستر، رئیس حزب  سخنرانی کرد . افزون بر این  کوبائی ها،  روسها، هندی ها و چینی ها هم هرکدام رساله ای داشتند. جهت این کنفرانس با کنفرانس مکزیک فرق داشت.

ــ  البته. موضوع این کنفرانس هم چیز دیگری بود.   از جمله صبحت  بر سر این بود که آیا نظریاتی که مارکس ارائه کرده هنوز هم برای دوران معاصر مفید است؟

 ــ نتیجه: هست یا نیست؟

ــ البته که هست. در این مورد همه حاضران اتفاق نظر داشتند، بعضی ها نیز معتقد بودند که برای گسترش مارکسیسم باید تلاش بیشتری کرد. بطور کلی آموزش سیاسی ضرورت دارد و آنهم نه تنها برای اعضاء. حیرت انگیز است که در احزاب چپ، در بسیاری از کشور ها چه فعالیت پر شوری می شود. رهبران حزبی بطور کلی باین نتیجه رسیده اند که داشتن  دانش سیاسی با کیفیت بالا  برای فعالیت سیاسی، بسیار مهم است. همه در مورد این نظر انگلس اتفاق نظر دشاتند که   کار انقلابی به تئوری انقلابی نیاز دارد.

ــ تعداد حاضران چقدر بود؟

ــ  زیاد نبود، جمعی در حدود 50 نفر از پژوهش گران و سیاستگران ، یک باشگاه کاملا اختصاصی.  ولی در عوض تبادل نظرها بسیار سرزنده و آموزنده  بود. در واقع انگلیس ها با صراحت یاد آور شدند که انتظار دارند این گردهمائی بین المللی زمینه ای برای تفاهم بر سر وظائف احزاب چپ  در اروپا و جهان بدست بدهد. جهت یابی استراتژیک   بیشتر مورد توجه آنها بود تا  مسائل سیاسی روز. آنچه جالب بود، آنهم نه تنها برای من، نظریات پرفسور چنگ انفو، رئیس آکادمی مارکسیسم در پکن بود. بعبارت دیگر رئیس مدرسه حزبی. مثلا او خواستار اتحاد برابر حقوق همه نیروهای چپ، از جمله اتحادیه های صنفی، در سراسر جهان بود  و در همین رابطه پیشنهاد تشکیل اتحادیه جهانی اصناف را مطرح ساخت. و معتقد بود که با درس گرفتن از تاریخ باید از تکرار خطاهای گذشته اجتناب کنیم.

ــ منظور ما بودیم؟

ــ نه فقط ما. چنگ انفو از خودشان نیز انتقاد کرد. از جمله گفت در چین فقط 30 در صد از کارگاهها دولتی هستند، در حالی که  در بلاروس 70 درصد است. در چین نوعی از بازار در حال پیدایش است که فاقد اخلاق است.، که او آنرا “بحران اخلاقی” نامید  و این بحران اخلاقی  از نظر او سه علت دارد: سنت رشوه خواری در چین از قرن هیجدهم تاکنون تقریبا دست نخورده باقی مانده است،  صاحب قدرت های محلی که به اجرای  ” موازین اجتماعی ” بکلی بی اعتناء هستند، نقش فوق العاده ای ایفا می کنند و دلیل سوم این است که کشاورزی هنوز هم از تکامل صنعتی عقب است، در حالی که  اکثر مردم چین در روستاها زندگی می کنند. شکاف اجتماعی که از این روند بوجود می آید به مقیاسی عظیم غیر اخلاقی است.

ــ این چه ارتباطی با مارکس دارد؟

ــ از دیدگاه مارکس محور تمام تلاشهای اجتماعی انسان است. از این رو درخواست چنگ انفو بازگشت به مارکس بود و یاد آور شد که نسل دانشگاهی امروز به این نکته واقف نیست. به این نسل باید ماتریالیسم تاریخی را آموخت ــ یعنی یا تابحال این آموزش به آنها داده نشده یا اگر داده شده کافی نبوده است. آموزش ماتریالیسم تاریخی برای ایجاد یک جامعه بهتر، یک جامعه عادلانه تر، اجتناب ناپذیر است. دلیل شکست اتحاد شوروی  و مدل اجتماعی آنها کنار نهادن مارکسیسم  بود.

ــ علت فقط همین بود؟

ــ چنگ انفو گفت این مسئله اساسی بود. آغاز آن نیز  کنگره بیستم در 1956 بود، که در آن در انتقاد از استالین زیاده روی شد و این که از آن پس توجه به مارکس پیوسته کمتر شد و جای آنرا سیاست امپریال و سیاست  قدرت بزرگ  گرفت. گرباچف با سیاست خود به روند فروپاشی بشدت شتاب بخشید، چه بسا هم که  خود خواستار آن بود .

آنچه جالب بود پاسخ به پرسش من در باره جایگاه امروزی مائو در جامعه چین بود. اندیشه های او   زنده هستند اما در کنار مارکس، انگلس و لنین از دیگر صاحب نظران کلاسیک خبری نیست. آماری از کارهای علمی در باره مارکس، انگلس، لنین و استالین نیز وجود داشت.   سالهاست که در باره استالین پژوهشی صورت نگرفته است. آخرین تحقیق درمورد او در سال 1990 انتشار یافته بود.

جنگ سوم جهانی

از ایران  آغاز خواهد شد؟

کُپ آنلاین : میشائیل شوسودفسکی و فینیان کانینگهام

(بخش دوم) گزینش و ترجمه رضا نافعی

هدف نقشه های نظامی پنتاگون در سراسر جهان فرمانروائی بر جهان است. هم اکنون نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا و ناتو  در بسیاری از نقاط جهان دست اندر کار عملیات برای رسیدن به همین هدف هستند. از پایان جنگ جهانی دوم دکترین نظامی آمریکا بر اساس برنامه  ” جنگ طولانی ” استوار شد. ( در آغاز مراد از مقوله ” جنگ طولانی ” درگیری های نظامی بزرگی بود که پس از جنگ جهانی اول تا  فروپاشی شوروی روی داد. پس از سال 2001  بتدریج جنگ  جهانی با تروریسم بر مضمون پیشین افزوده شد  ) . برنامه تسلط نظامی برجهان، بمثابه  اساس سیاست امپریالیستی در اواخر سالهای 40 ، در دوران حکومت ترومن ، در آستانه جنگ سرد، طراحی شد.

از سال 2005 در بخش طراحی نقشه های جنگی پنتاگون در باره یک جنگ رو در رو با ایران، که منابع نفتی آن در جهان مقام سوم را دارد، گفتگو می شود، جنگی که در آن، از جمله   کلاهک های اتمی نیز بکار گرفته خواهد شد. اگر چنین جنگی در گیرد شعله های آن  سراسر منطقه خاور نزدیک و میانه و آسیای مرکزی را در خواهد نوردید و جهان بر لب پرتگاه یک حنگ سوم جهانی قرار خواهد گرفت.

در حال حاضر خطر جنگ جهانی سوم در صدر اخبار قرار نمی گیرد. رسانه های جا افتاده و وزین وارد بحث در باره این جنگ و تحلیل عواقب  آن نمی شوند. اگر قرار باشد چنین جنگی آغاز گردد، نخستین گام آن تحمیل ” ممنوعیت پرواز ” در کشور مورد نظر خواهد بود و ناتو طبق برنامه Responsibility to Protect) ) “مسئولیت برای حفاظت ” با ” خسارات جنبی ” اندک  یا عملیات تنبیهی ” محدود ” بصورت بمباران هدف های معین نظامی ،  وارد عمل خواهد شد که البته ( ادعا می شود) هدف همه این عملیات  حفظ ” امنیت جهانی ” حفظ ” دموکراسی “و حقوق بشر در کشور مورد نظر است .

بخش عمده افکار عمومی از عواقب وخیم  این نقشه جنگی  بی خبر است، این نقشه بر این فرض استوار است که ایران برنامه تسلیحات اتمی دارد  پس برای   مقابله  با برنامه تسلیحات اتمی ایران      استفاده از سلاح اتمی علیه ایران  مجاز است، در حالی که ایران فاقد تسلیحات اتمی است. افزون بر این فن آوری نظامی و تسلیحاتی قرن بیست و یکم چنان تکامل یافته است که  قدرت تخریبی بمب های جهنمی هیروشیما و ناکازاکی در قیاس با آن ها ناچیز است. و فراموش نشود که آمریکا تنها کشور جهان است  که بر سر مردم غیر نظامی بمب اتمی افکنده است.

ساختار فرماندهی واحد نظامی آمریکا یگانه ساختار جهانی است که روند نظامیگری را توسعه می دهد: طبق این ساختار مجموعه کره زمین به ده منطقه تقسیم شده  که هر منطقه تحت یک فرماندهی  با اختیارات مستقل قرار دارد “ Unified Combatant Commands”  و همه آنها زیر فرمان وزارت دفاع آمریکا هستند. ژنرال Wesley Clarke  سرفرمانده سابق ناتو توضیح داد که  نقشه نظامی پنتاگون   چند میدان جنگ را در بر می گیرد : ” برخورد با عراق بعنوان بخشی از  یک برنامه جنگی  پنجساله مورد بحث قرار گرفته است، رویهم رفته جنگ با هفت  کشور در این برنامه قرار دارد. نخستین کشور عراق است پس از آن  سوریه، لبنان، لیبی، ایران ، سومالی و سودان قرار دارند ” . (ص. 130 Wesley Clark , Winning Modern Wars )  جنگی که آمریکا  در سال 2003  آغاز کرد مانند سلول های سرطانی   پیکر  جهان را فرا می گیرد.

گرچه روزنامه نیویورک تایمز و دیگر رسانه های معتبر نوید دادند که روز  15 دسامبر  جنگ تقریبا 9 ساله آمریکا با عراق ” رسما “  پایان خواهد یافت ولی  سرزمین مصیبت کشیده و ویران عراق همچنان صحنه جنگ آمریکا باقی خواهد ماند. مستشاران نظامی پنتاگون و موسساتی که برای حضور در عراق با وزارت دفاع آمریکا  قرارداد دارند همراه با کارمندانشان آنجا خواهند ماند و  چند نسل دیگر از مردم عراق اجبارا  در گیر با عواقب جنگ تحمیلی آمریکا و ستم هائ ناشی از آن خواهند بود. شاید عملیات نظامی پنتاگون در عراق که به آن نام عملیات  ” هراس و وحشت ” داده بودند پایان یافته باشد ولی نتایج و تاثیرات آن  و سرمشق تبهکارانه ای که برجای گذاشت نه تنها درعراق بلکه در کل منطقه  و  بگونه ای فزاینده در سراسر جهان ملموس خواهد ماند.

“پروژه آمریکا برای قرن جدید ” ( PNAC  ) بر نظریه  ” حنگ های بی مرز “  استوار است که بنوعی ستون فقرات برنامه  نومحافظه کاران است . یکی از هدف های مشخص  “پروژه آمریکا برای قرن جدید ” دست یازیدن به  ” جنگ های متعدد  و همزمان در صحنه های مختلف ( مناطق مختلف جهان ) و ” کسب پیروزی قطعی ” در آنها  و نیز انجام وظائف  باصطلاح ” پلیسی ” است  که عبارتست از ” ایجاد امنیت در مناطق  حساس ” .  مقوله ” وظائف پلیسی ” در مقیاس جهانی یعنی  بعنوان  پلیس و با ابزار نظامی در امور جهان دخالت کردن از جمله دست زدن به  عملیات سری   و ” تعویض رژیم ها ” .

دولت اوباما از روزی که زمام کار را بدست گرفت، این برنامه اهریمنی نظامی را که نومحافظه کاران تنظیم کرده اند، پذیرفت و به اجرا گذاشت. آنچه  اوباما   با کمک مشاوران  نظامی  و مشاوران  سیاست خارجی خود، در مورد توسعه عملیات نظامی انجام داد ، بمراتب از اقدامات جورج بوش، همتای قبلی خود در کاخ سفید، که اخیرا  در دادگاه  بررسی جنایات جنگی، در کولالامپور ، بعنوان ” جنایتکار علیه صلح ” محکوم شد، مخرب تر بوده است.

تداوم و استمرار این برنامۀ بزرگ فقط مؤید این نکته است که  دوحزب بزرگ آمریکاــ جمهوریخواهان و دمکرات ها ــ   اجرا کنندگان دو روی  یک  برنامه مرکزی و واحد هستند که ساخته و پرداخته دست  مجتمع صنایع نظامی آمریکا است، برنامه ای که کاملا در تضاد با عقاید، علائق و خواست های مردم آمریکا است.

گسترش نظامیگری  

افسانه ای ساخته اند که گویا شرکت آمریکا در جنگ جهانی دوم باین دلیل بود که این    یک  ” جنگ خوب یا جنگ عادلانه بوده است” ، در حالی که شرکت آمریکا در جنگ جهانی دوم  طبق یک استراتژی حساب شده و سود جویانه ای بود که  در خدمت اهداف امپریالیستی آن کشور  قرار داشت . شاید انگیزه زنان یا مردانی که در این جنگ پیکار می کردند، انگیزه های اخلاقی  بوده باشد، اما  انگیزه آنها که در  واشنگتن تصمیم می گرفتند و نقشه طرح می کردند در درجه اول کنترل ژئو پلیتیک جهان بود  و ارتباطی با اصول اخلاقی  و حقوقی نداشت. فرو افکندن دو بمب اتمی در آگوست 1945 بر شهرهای ژاپن و کشتار صدهاهزار انسان غیرنظامی یک عمل شنیع ضد انسانی بود که بازتاباننده نقشه های تهی از احساس  امپراتوری آمریکائی بود. این جهنم هستی سوز بود که نطفه جنگ بعدی را نیز، که بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد، در برداشت، جنگی که 50 سال بطول انجامید، و جنگ سرد نام گرفت. ( مقالات  Brain Wilson, Alfred McCoy, Michel Chossudovsky   بوضوح نشان می دهند که جنگهای پنتاگون در اسیا  در ادامه  و اجرای نقشه ها ی امپریالیستی آمریکا بودند ــ هرچند که  زیر سرپوش جنگ سرد و علیه شوروی  صورت می گرفت ) .

فروپاشی اتحاد شوروی می توانست به معنای پایان جنگ سرد باشد، ولی آمریکا فورا بهانه های دیگری برای جنگیدن در جهان و تضمین سرکردگی خود  پیدا کرد  که مورد تایید همپیمانهای سرمایه دارش نیز بود. یک از این بهانه ها ” حفاظت از حقوق بین المللی ” بود که بهانه جنگ اول علیه عراق بود که  بوش پدر در سال 1990 آغاز کرد و مقدمه ای بود برای جنگ دوم خلیج ( فارس) که بوش پسر در سال 2003 آغاز کرد. دست آویز بعدی که نقشه ریزان پنتاگون یافتند ” ملاحظات انساندوستانه” نام  یافت که در سال 1991 بهانه تجاوز به سومالی  و جنگ ناتو با یوگوسلاوی قرار گرفت. جنگ  با یوگوسلاوی از بسیاری جها ت الگوی حمله ناتو به لیبی در سال 2011 گشت و چنین بنظر می رسد که برای حمله  قریب الوقوع به سوریه نیز  همین الگو  بکار خواهد رفت.

“جنگ جهانی علیه تروریسم “  و ” حمله پیشگیرانه علیه سلاحهای کشتار انبوه ” دست آویز های بیشتری در اختیار تبلیغات گران پنتاگون  نهادند. متناسب با افزایش جنگهائی که واشنگتن برپا کرد تعداد بهانه ها نیز افزایش می یافت.

جنگهای دائمی : جهانی کردن جنگ

ما اینک نشان خواهیم داد که امپریالیسم جهانی به رهبری امپریالیسم آمریکا، چگونه طی چند دهه با عبور از مراحل خونین یک امپریالیسم گذرا به موقعیت  کنونی  رسید و جنگهای دائمی   و با شرکت مستقیم خودش یا  جنگهائی که به نیابت  از سوی آمریکا روی میدهد  چگونه  از شمال   و شمال شرقی آفریقا  تا خاور نزدیک و میانه و آسیای مرکزی  و فراتر از آن   اروآسیا ( روسیه ) خاور دور ( چین ) و قطب شمال( باز هم  روسیه) در بر می گیرد.

آنچه موجب اضطراب دائمی است اقدامات مستمر آمریکا برای پیش راندن نقشه های جنگی خود در منطقه بزرگ خاورمیانه و آسیای مرکزیست که اقدامات هماهنگ علیه ایران، سوریه و پاکستان بخشی از آنست.

اگر این نقشه های جنگی واقعا عملی بشوند منطقه بزرگی را فرا خواهند گرفت. در آنصورت سه میدان جنگ ( ایران، افغانستان و فلسطین ) که اکنون از هم جدا هستند به یک میدان واحد و وسیع جنگی تبدیل خواهند شد که از سواحل شرقی مدیترانه لبنان ــ سوریه تا مرز افغانستان ـ پاکستان در کنار مرز چین را دربر خواهد گرفت. اسرائیل، لبنان و ترکیه هم  بمیدان کشیده خواهند شد.

ایجاد یک جنبش نیرومند صلح  

جنبش صلح با بحران روبروست. سازمانهای غیرنظامی اجتماعی  اکثرا یا اطلاعاتشان غلط است یا ناقص، سازمان های جنبش صلح  یا فریب می خورند یا مصادره می شوند. بخش مهمی از افکار عمومی ” پیشرو ” ( لیبرالهای چپ)  از برنامه ” مسئولیت برای حفاظت” (  Responsibi lity to Protect” “ ( تا آنجا حمایت می کنند که این نقشه های جنگی در واقع با   تایید جامعه مدنی صورت  می گیرد.

از این رو ضرورت فوری دارد که جنبش صلح بر بنیاد اصولی کاملا نوین از نو  سامان یابد.

تظاهرات وسیع برپا کردن و خواستار صلح شدن، به تنهائی کافی نیست. باید شبکه فعال و گسترده ای که خوب سازمان یافته باشد در عرصه کشوری و جهانی سامان داده شود که  ساختار قدرت و اقتدار شخصیت ها را زیر سؤال ببرد. مردم نه تنها علیه نقشه های جنگی بلکه در عین حال علیه شخصیت های دولتی و نمایندگان رسمی  آن ها نیز باید تجهیز شوند .

مردم باید در سراسر جهان  این پرسش را مطرح کنند که هدف  جنگهای آمریکا و ناتو چیست و جلوی آنرا بگیرند و خواستار استقرار حکومتهای مردمسالار  و بازگشت به اصل ” حکومت مردم بر مردم” گردند. توده های وسیع مردم باید خواستار پایان دادن به نظام مسخره دو حزبی گردند  ولی  نه تنها در آمریکا بلکه همچنین  در دیگر کشورهای غربی که تا کنون بعنوان حکومت های دموکراتیک معرفی  و نیز پذیرفته شده اند، احزاب باید معرف خواست های واقعی مردم باشند. دست یازیدن به جنگ و در برابر سردمداران اقتصاد و ثروتمندان برخاک افتادن و تسلیم آنها شدن، بخشی  از اصولی است که  مورد قبول سیاستگران  و احزاب سیاسی کنونی قرار دارد. رای دهندگان باید درک کنند که اگر واقعا خواستار تغییرات دموکراتیک هستند  از رای دادن به این احزاب حاصلی بدست نخواهد آمد. یک گام عملی و در جهت درست برای همه ، زنان و مردان،  این است که  در عرصه حقوقی مواضعی روشن و محکم اختیار کنند. همه باید بدانند که طبق احکام دادگاه نورنبرگ،  “هر جنگی ، به هر بهانه ای و با هر استدلالی که صورت گیرد،   جنایت علیه صلح ” است.

دادگاه جنایتکاران جنگ در کوالالامپور جورج بوش و انتونی بلر را به جرم برپا کردن یک جنگ تجاوزکارانه، بعنوان جنایتکار جنگی ، محکوم کرد. آنها جنایتکار جنگی هستند. سازمانهائی که در سراسر جهان بابتکار خود شهروندان بوجود آمده اند و روز بروز نیز بر تعدادشان افزوده می شود خواستار محاکمه  بوش و بلر هستند. این   گامی  است عملی برای نشان دادن انتقاد مردم و نیز  تجهیز آنها برای  درهم شکستن نظام جنگی.

ولی مسئولیت جنایات جنگی به هیچ وجه محدود به رئیس جمهور و نخست وزیر سابق آمریکا و انگلیس نیست. متهمان دیگر نیز هستند مانند رئیس جمهور کنونی آمریکا و دیگران. مانند نخست وزیران و رئیس جمهورهائی که هنوز بر سر کارند و از جنگهای تجاوزی آمریکا، ناتو و اسرائیل   به بهانه ” مسئولیت برای حفاظت ” حمایت کردند . اینها نیز از منظر حقوق بین المللی جنایتکار جنگی هستند. این اصل که یکی از اهداف آن ساقط کردن جنایتکارانی ست که هم اکنون دارای مقامات برجسته هستند، در عین حال انگیزه مرکزی برای یک جنبش اثر بخش صلح است.

قصد ما از نوشتن این مقاله و مقالات مشابه آنست که به شهروندان نشان دهیم   علت واقعی جنگ ها را در کجا باید جست : علت  را باید  در  نظام  سرمایه داری جست  که در سراسر جهان با شکست روبرو شده است. نظامی که نه تنها  در کشورهای بیگانه به جنگ زندگی رفته بلکه  بنیاد مادی و اخلاقی جامعه غربی را نیز متلاشی می کند. با آروزی پیدایش یک جنبش عمیق و گسترده اجتماعی برای پیکار با  برنامه اهریمنی نظامی و ایجاد  مناسبات  واقعا مردم  دوستانه.

 http://kopp-online.com/hintergruende/geostrategie/michel-chossudovsky-und-finian-cunningham/die-globalisierung-des-krieges-der-militaerische-fahrplan-zum-dritten-weltkrieg-2-.html

بسوی جنگ سوم جهانی

کُپ آنلاین : میشائیل شوسودفسکی و فینیان کانینگهام

گزینش و ترجمه رضا نافعی

هدف نقشه های نظامی پنتاگون در سراسر جهان فرمانروائی بر جهان است. هم اکنون نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا و ناتو  در بسیاری از نقاط جهان دست اندر کار عملیات برای رسیدن به همین هدف هستند. از پایان جنگ جهانی دوم دکترین نظامی آمریکا بر اساس برنامه  ” جنگ طولانی ” استوار شد. ( در آغاز مراد از مقوله ” جنگ طولانی ” درگیری های نظامی بزرگی بود که پس از جنگ جهانی اول تا  فروپاشی شوروی روی داد. پس از سال 2001  بتدریج جنگ  جهانی با تروریسم بر مضمون پیشین افزوده شد  ) . برنامه تسلط نظامی برجهان، بمثابه  اساس سیاست امپریالیستی در اواخر سالهای 40 ، در دوران حکومت ترومن ، در آستانه جنگ سرد، طراحی شد.

 حدود پنج هفته پس از حمله صدام به کویت، در ماه سپتامبر 1990، جورج هربرت واکر بوش، فرمانده کل نیروهای نظامی و رئیس جمهور آمریکا در آنزمان ، در اجلاس  مشترک   کنگره و سنای آمریکا طی نطقی  تاریخی برنامه ایجاد نظام نوین جهانی را اعلام کرد که بر  ویرانه های  دیوار برلن و شوروی فروپاشیده بنا خواهد شد.

بوش پدر رؤیای خود را از جهان ” همکاری مسالمت آمیز بین المللی ” توصیف کرد، مناسباتی که دیگرمُهر  رقابت  و رو در روئی ابر قدرت ها  را بر پیشانی نخواهد داشت ، مناسباتی که دیگر نباید در سایه  دکترین توازن وحشت ِ دوران جنگ سرد قرار داشته باشد.

در مرحله  آغازین این عصر جدید، پس از پایان جنگ سرد، بوش موکدا اظهار داشت که ” همکاری نوین ملت ها آغاز شده است و ما امروز در موقعیتی فوق العاده قرار داریم. بحران منطقه خلیج فارس برغم سنگینی خود بما شانس یگانه ای نیز عرضه می کند، که بسوی عصر تاریخی همکاری بحرکت در آئیم. از این دوران پر آشوب می تواند نظام جهانی نوینی سربرآورد: دورانی نوین، آزاد از خطر ترور، و با  نیروئی افزون تر در  راه عدالت  و مطمئن تر در راه تلاش  بسوی صلح . عصری که در آن ملت های جهان شرق و غرب، شمال و جنوب،  پیش روند و بتوانند در صلح وصفا زندگی کنند.”

البته سخنان رؤسای جمهور های آمریکا مشحون است از سخنان بی پر و پی ، سطحی و پر تضاد که  نباید آنها را جدی گرفت. اما به هر حال بوش در زمانی از حقوق بین المللی  و عدالت سخن می گفت  که سربازان آمریکائی  فقط چند ماه قبل از آن با  اشغال پاناما  در دسامبر 1989 و کشتار  هزاران  نفر   وارتکاب جنایات فراوان دست به تبهکاریهائی زده بودند که کاملا قابل قیاس با تبه کاری هائی بود که صدام بعدا مسئول انجام آن شناخته شد . علاوه بر این  آمریکا و همپیمانهای  امریکا در  ناتو در سال 1991 به بهانه ” دخالت انساندوستانه”  دست به یک جنگ طولانی با یوگوسلاوی زدند که به ویرانی و تکه تکه شدن آن کشور و فقرعمومی مردم انجامید.

با این همه وقتی سخنان یک جانبه بوش را در بارۀ رؤیای او از ” نظام نوین جهانی ” با آنچه که در بیست سال گذشته، یعنی دوران ” پس از جنگ سرد “  رخ داد ه است ، مقایسه کنیم می بینیم که جهان چقدر تغییر کرده و سیاست خارجی رئیس جمهور های بعدی آمریکا : کلینتون، بوشِ پسر و اوباما چه سقوط یک جانبه ای کرده، تا چه حد فرومایه و پست شده است.

آن نوید صلح جهانی که  بوش ِ پدر قول آنرا داد،  تبدیل شد به جنگ های بی پایان همراه با بی سامانی اقتصادی، مصیبت های خانمانسوز اجتماعی و  ویرانی عمیق محیط زیست.

برنامه همکاری  و مشارکت صلح آمیز بین المللی  دست آویزی شد برای آغاز جنگ خلیج( فارس) که می بایست به اشغال کویت توسط عراق در سال 1990 پایان دهد، استقلال کویت را بازگرداند و حقوق بین المللی را بکرسی بنشاند.

جنگی در سراسر جهان

ما اینک با یک برنامه نظامی جهانی روبرو هستیم، بویژه با برنامه جنگ در سراسر جهان ( ” Global Warfare “) . با برنامه ای سر و کار داریم که با همزیستی و همکاری مسالمت آمیز فاصله ای عظیم دارد ما در جهانی زندگی می کنیم که با کابوس هراس انگیز  جنگ های دائمی همراه است ـ جنگی هائی که با زیرپانهادن حقوق بین المللی و   برخلاف خواست افکار عمومی و علائق همگانی روی می دهند.

ما از آن  دوران نوینی  که با اطمینان بسوی صلح گام بر داریم ” نیز بسیار دور هستیم. و بجای آن با  جهانی سر و کار داریم که ما را بیشتر به یاد کابوس وحشتزای جورج اورولز در 1984 می اندازد. در آن کابوس تصویری از جهانی عرضه می شود که در آن چالش های دائمی، ناامنی، ساختار های دیکتاتوری،  نظارت دائمی بر همه چیز و همه کس ، تفکر دو سویه ( مقوله ای از کتاب  اورولز ) چرخاندن آگاهی و تفکر مردم بسوی دلخواه خود،  چه در عرصه اجتماعی و چه در میدان زندگی خصوصی ، بر جهان مسلط است. تفکر دو سویه وچرخاندن تفکر مردم بسوی دلخواه، امروز چنان در میان رسانه ها باب است و آنرا چنان جذب کرده اند و آنرا چنان به افکار عمومی تزریق می کنند که بسیاری از مردم دیگر متوجه نیستند که چگونه تفکر آنها  را می گردانند. این روند چنان مسلط است که حتی به مطبوعات آزاد و وزینی چون نیویورک تایمز و گاردین نیزرسوخ  کرده است.

دوران پس از 11 سپتامبر : دکترین آمریکا جنگ های پیشگیرانه

حمله   11سپتامبر به برج های دوقلو و پنتاگون که گویا با پشتیبانی القاعده صورت گرفته در بازی دادن افکار عمومی نقش مرکزی را ایفا می کند. یکی از هدف های  تبلیغات جنگی  ساختن تصویری از دشمن خارجی در ذهن مردم است .   عثامه بن لادن آن  ” دشمن خارجی ”  است که ” آمریکا را تهدید می کند ” . بنا بر این دست زدن به جنگهای پیشگیرانه  علیه ” تروریست های اسلامی ” ، برای مصون نگاه داشتن وطن از صدمه آنها   ، ضروری است. چنین است  وارونه جلوه دادن   واقعیت :  آن که مورد حمله قرار می گیرد آمریکا ست.

پس از حمله 11 سپتامبر،  “  به نمایش آورددن دشمن  خارجی ” با این منظور صورت می گرفت که اهداف اقتصادی و استراتژیک جنگهای آمریکا در خاور میانه و آسیای مرکزی از انظارپنهان بماند. جنگ پیش گیرانه به بهانه دفاع از خود ظاهر حق بجانبی پیدا می کند و تبدیل می شود به   ” جنگ عادلانه “  برای رسیدن  به یک هدف انسانی.

از آغاز جنگ افغانستان ـ شوروی، در سالهای آغازین  دهه 1980، دستگاه اطلاعاتی آمریکا ــ سیا ــ دست به ایجاد ” بریگاد اسلامی ” زد.   سازمان دهندگان تبلیغات  و ارگانهای تبلیغاتی تلاش می کنند تا برخی از صفحات ناخوش آیند  از  تاریخ القاعده را حذف کنند، حقیقت را پنهان سازند و تمام اسنادی را که نشان دهند این ” دشمن خارجی ” چگونه بوجود آمد و چگونه به دشمن شماره یک تبدیل شد، از بین ببرند.

دستگاه اطلاعاتی آمریکا  این سازمان تروریستی خود را بوجود آورد.  و همزمان با آن به جهان هشدار داد که این سازمان تروریستی ــ که خود بوجود آورده بود ــ سازمانیست خطرناک. در پی آن یک بودجه چند میلیاردی نیز برای مبارزه با ترور بتصویب رسید و برای مبارزه با همین سازمان خود ساخته  به اجراء گذاشته شد. ولی بجای آن که از ” جنگ ” یا ” تروریسم دولتی ” سخن بگویند ، ادعا کردند  این ها ” عملیات انساندوستانه”  ای هستند که هدفشان مبارزه با ” تروریست ها ” ست. تبلیغات گران ترجیح می دهند بجای بکار بردن واژه ” حمله ” از  واژه ” دفاع ”  یا  از واژه ” حفاظت ” سخن گویند. از آن  پس دیگر از ” کشتار انبوه ” سخن گفته نمی شود و نام آن به “خسارات جنبی “  (   collateral damage) تغییر یافته است.

در این عرصه تصویر ها یا سیاه هستند یا سپید . در این صحنه فقط فرشته و اهریمن با هم روبرو می شوند. آنها که خود آتش جنگ را برافروخته اند، مظلوم جلوه داده می شوند. افکار عمومی را به این صورت به انحراف می کشانند که ادعا می کنند  ” ما برای دفاع از شیوه زندگی غربی باید با اهریمن، به هر شکلی که جلوه کند، مبارزه کنیم    ”.

برای   جلوگیری از اثر بخشی این ” دروغ بزرگ” و  اهداف ضدانسانی  آن که حاصلش   ایجاد ویرانی در سراسر جهان است و یگانه  نیروی محرکه آن فقط و فقط سود جوئی است ، باید پیکار کرد. این نقشه های جنگی که برای کسب سود به اجرا گذاشته می شوند نابود کننده ارزش های انسانی هستند و انسان ها را تبدیل می کنند  به موجوداتی خونخوار و بی وجدان .

گسترش نظامیگری : ” آنچه عادیست جنگ است “. 

ترکیب این مقاله که پس از این مقدمه خواهد آمد نشان می دهد که ما در واقع در عصری زندگی می کنیم که خصیصه آن ” جهانی کردن جنگ ” است و عامل آن کشورهائی هستند که ادعا می کنند از حقوق دموکراتیک و حقوق بین المللی دفاع می کنند.

مهمترین قدرت محرکه و در عین حال پیشتاز این کشورها ایالات متحده آمریکاست. به آمریکا احساسی دست داده که گویا به آن  و  دیگر همپیمانهایش در پیمان اتلانتیک شمالی ( ناتو) از جمله انگلستان،فرانسه،کانادا و آلمان و همچنین تعداد کثیری دستیار نظیر حکومتهای عربی در حوزه خلیج فارس، اجازه شده  ک  به هرجای جهان که می خواهد دست اندازی نظامی کند.

  لحن سخنان اوباما در سفر اخیرش( ماه نوامبر) به  حوزه اقیانوس آرام خطاب به چین، لحنی جنگ طلبانه بود و او در این سخنان چین را خطری نظامی برای منطقه نامید و گفت که آمریکا برای مقابله با چین آماده است. اکثر حاضران لحن پرخاشجوی اوباما را در برابر پکن لحنی  نابجا و نادرست دانستند که باید محکوم گردد. ولی رسانه های معتبر غربی این روش خصمانه رئیس جمهور آمریکا و این لحن را عادی و روشی عاقلانه در بحث توصیف کردند.

باین گسترش نظامی گری با متنوع ترین بهانه های خوش آهنگ، رنگ ولعاب   عقلانی زده می شود: از جهان  باید در برابر ” تروریسم اسلامی ” محافظت کرد( مانند افغانستان) باید جهان را از ” سلاحهای کشتار انبوه ” مصون داشت( نظیر عراق  در زمان صدام حسین و در حال حاضر در ارتباط با  ایران) صحبت بر سر دفاع از حقوق بشر است ( مانند لیبی ) یا ” عملیاتی که با انگیزه های انساندوستانه صورت می گیرد( مثلا در سومالی) یا حفاظت از استقلال کشورهای کوچک (    که باید از موجودیت آنها در برابر چین دفاع کرد) . یا استقرار چترهای دفاعی ضد موشکی در سراسر اروپای شرقی،   کنار مرز روسیه . در این مورد هم رسانه های معتبر غربی نقش مهمی در تحریف واقعیات و جااندختن اقدامات غیر عاقلانه بعنوان تصمیمات مدبرانه،  و       درست  جلوه دادن کجروی ها و توجیه کردن بی عدالتی ها ایفا می کنند.  آنچه این رسانه ها  می کنند درست از روی کارهای وزارت حقیقت در کتاب 1984 اورولز الگو برداری شده است.

البته ما می توانیم این صحنه سازی ها را بعنوان  واقعیت بپذیریم و کوشش کنیم جهانی را که مملو از تنازعات آشفته است بعنوان واقعیت بپذیریم ، انگونه که رسانه های معتبر می خواهند بما بباورانند. ولی ما می توانیم   تصمیم دیگری هم  بگیریم  و جهان را چنان که واقعا هست ببینیم :  و این نوع جنگ ها  و جنگ افروزی ها را بدرستی نفرت انگیز و ناقض حقوق خلقها  و مناسبات انسانی بدانیم.

ما می خواهیم با آنچه از این پس در این نوشته مطرح می کنیم سهمی داشته باشیم در آزاد کردن انسانها از تفکر تحمیل شدۀ دوسویه به آنها، در تصحیح این فکر  که گویا جنگ ها پدیده ای عادی  هستند. ما تصویری از جهان ارائه خواهیم کرد که نشان می دهد آمریکا و همپیمانهایش برای رسیدن به ” فرمانروائی مطلق بر جهان ” تلاش می کنند، و هر ملتی که بخواهد در برابر دعوی آمریکا برای  حکومت بر جهان بایستد خود آماج حمله خواهد شد.

از منظر تاریخی نیروی محرکه برای برافروختن آتش یک جنگ جهانی  ریشه در سرمایه داری امپریالیستی دارد. از جمله دلائل شعله ور شدن آتش جنگ های اول و دوم جهانی رقابت کشورهای سرمایه داری برای دست یابی به مواد خام  و کنترل ژئو پلیتیک این منابع بود( در این مورد مراجعه کنید به مقاله Jacques Pauweis    که سرمایه داران آمریکائی هم از انگلستان حمایت می کردند و هم از آلمان نازی )انگیزه  پنهان  در پس  اشغالگریها و جنگهای بیشماری که پس از جنگ جهانی دوم و به نیابت از سوی آمریکا در آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا، و به بهانه ” دفاع از   جهان آزاد در برابر امپراتوری  اهریمنی شوروی ” رخ داد نیز   جز این نبود.

 با فروپاشی شوروی، چون دیگر نیروئی نبود که در برابر این تلاش ها  بایستد، آمریکا و همپیمانهایش عملا توانستند بی پروا و با شتاب  بسوی تسلط امپریالیستی خود گام بردارند. از آغاز بحران مالی  در سال  2008 این شتاب افزایش یافت. و در واقع می توان رشد نظامیگری و تقویت آنرا تلاشی برای جبران شکست اقتصادی دانست ، در حالی که  این شکست چه از لحاظ ساختار آن و چه بلحاظ  شدت آن  با تمام بحران های معمولی که در پایان  یک چرخه عادی  اقتصادی می توانست دیده شود، متفاوت بود . احتمالا ما شاهد یک فروپاشی تاریخی نظام سرمایه داری هستیم که بسیار شدیدتر از بحران اقتصادی قرن پیش خواهد بود. بر چنین زمینه ای بالا گرفتن نظامی گری اهمیتی بمراتب بیشتر و نگران کننده تر می یابد.

کنترل منابع مواد خام در سراسر جهان بویژه موادی  نظیر نفت و گاز نقشی تعیین کننده ایفا خواهند کرد. از جنگ با عراق، افغانستان و لیبی گرفته تا رو در رو قرار گرفتن با ایران، روسیه یا چین ــ  در تمام این موارد، انگیزه اصلی، مسابقه برای تسلط یافتن بر این منابع  و کنترل این مواد است که برای اقتصاد سرمایه داری اهمیت حیاتی دارد .  تمام حرف و سخن های دیگری که برای موجه جلوه دادن این جنگها و رو در رو قرار گرفتن ها مطرح می گردد، همه زینت هائی هستند برای پوشاندن چهره این واقعیت کریه ، هرچند که  رسانه های جا افتاده و وزین می خواهند چیز دیگری را بما بباورانند. پایان بخش اول.

   .

http://kopp-online.com/hintergruende/geostrategie/michel-chossudovsky-und-finian-cunningham/die-globalisierung-des-krieges-der-militaerische-fahrplan-zum-dritten-weltkrieg-1-.html

غرب اکنون خواهان

تسلیم بدون قید و شرط ایران است

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

در آخر هفته جاری و همزمان با فروش بی مانند تسلیحات آمریکائی به عربستان و شیخ نشین های خلیج فارس ایران خواستار بازگشت به پشت میز مذاکرات شد. سعید جلیلی روزشنبه اعلام داشت که نامه ای با این مضمون برای کاترین آشتون هماهنگ کننده سیاست خارجی اتحادیه اروپا ارسال می گردد. خانم آشتون از سوی  مسئولان سیاست خارجی کشورهای ششگانه: آمریکا، روسیه، چین، انگلستان، فرانسه و آلمان مامور و مرجع تماس با ایران است. آخرین دیدار نمایندگان شش کشور و ایران در ژانویه 2011 در استانبول صورت گرفت که بدون نتیجه و تعیین وقت برای جلسه بعدی مذاکرات پایان یافت. واکنش اتحادیه اروپا نسبت به پیشنهاد جدید ایران خونسردی موکد و صریح  بود. اتحادیه اروپا با توافق آمریکا مذاکرات را مشروط به این کرد  که ایران قبلا برای دادن امتیازات “با اهمیت” و “اقدامات سازنده اعتماد ” سیگنالی بفرستد. در واقع غرب خواستار گفتگو نیست و خواستار تسلیم بی قید و شرط ایران و پذیرفتن تمام خواست های غرب است. در درجه اول چشم پوشی از بخش های اساسی برنامه اتمی غیر نظامی خود بویژه غنی سازی اورانیوم و تمام فعالیت دیگری که بنحوی از انحاء می تواند با این امر در ارتباط باشد و همچنین پایان دادن به  فعالیت های پژوهشی  و عملی خود در این زمینه ها.

در عین حال آمریکا به مسابقه تسلیحاتی در منطقه ادامه می دهد. روز پنجشنبه  واشنگتن مجددا تصمیم خود را که یک سال  پیش اعلام کرده بود مورد تایید مجدد  قرار داد که 84 فروند هواپیمای جنگی از نوع  اف 15 به عربستان می فروشد. ارزش این معامله که با کارخانه بوئینگ صورت می گیرد نزدیک به  30 میلیارد دلار خواهد بود. انتظار نمی رود که تا قبل از سال 2015 این هواپیما ها تحویل داده شوند.

روز جمعه پنتاگون اعلام کرد که قرار دادی برای فروش 96  موشک دفاعی  به ارزش  3،48 میلیارد دلار بین کارخانه لاکهید و  امارات بسته شده است. معاملات دیگری نیز در جریان است که توجیه فروش آنها ” دفع خطر  ایران “  است ، از جمله مدرن کردن راکتهای دفاعی عربستان از نوع پاتریوت است (به  ارزش 1،7 میلیارد  دلار)  و فروش 209 واحد از این نوع سلاح به کویت ( 900 میلیون دلار). افزون بر این ها عراق نیز تولیدات تسلیحاتی به ارزش 11 میلیارد دلار دریافت خواهد کرد.

بطور سنتی امکان صنایع اسلحه سازی آمریکا برای فروش تسلیحات به کشورهای عربی محدود است چون با مخالفت  لابی  هوادار اسرائیل روبرو می شود. ولی با توجه به سیاست درگیر ی با ایران این ایرادات بشدت سابق نیستند، علاوه بر این دردل  این فروش ها  فروش های دیگری نهفته است: یعنی فروش تسلیحات به اسرائیل . چون آمریکا تضمین کرده است که اسرائیل همیشه برتری کیفی خود را بر کلیه کشورهای منطقه حفظ کند.

روز یکشنبه ایران اعلام کرد که آزمایش سوخت خود ساخته برای  رآکتور اتمی تهران را  که مورد استفاده درمانی دارد، آغاز کرده است.  گرچه سوء استفاده نظامی از این راکتور ممکن نیست ولی بدلیل فشار آمریکا، ایران امکان خرید این سوخت را از بازار بین المللی نداشت.

   Junge Welt

Montag, 2. Januar 2012 · Nr. 1

اشپیگل آنلاین ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

اصولگرایان خشونت گرا در اسرائیل خواستار جدائی زن و مرد در زندگی اجتماعی هستند. ولی هزاران اسرائیلی مخالف  نفوذ فزاینده این گروه و کاهش فزاینده حقوق زنان هستند. صحبت فقط بر سر تبعیض نیست بلکه مبارزه برای تثبیت خصلت جامعه است.

همیشه این طور نبود که  “دُرُن ماتالون” در راه رفتن به خانه مورد توهین قرار گیرد. آن هم به این دلیل که نمی خواهد قانون نانوشته یهودیان اصولگرا را بپذیرد که طبق آن زنان باید آخر اتوبوس بنشینند. یا در خیابان در پیاده رو ویژه زنان که جدا از پیاده رو مردان است، رفت و آمد کنند.

ولی این بار دیگر کاسه صبر زن جوان اسرائیلی که بعنوان سرباز در ارتش خدمت می کند، لبریز شد. او در نزدیکی پایگاهش سوار اتوبوس شد، چیزی نمانده بود  به خانه برسد که مردی 45 ساله با بی حرمتی به او گفت باید به بخش عقب اتوبوس برود. بنا به نوشته روزنامه “هاآرتس” ماتالون تمکین نمی کند، چون هوای عقب اتوبوس بد و حال بهم زن است. آنوقت مرد خشونت گرا باو دشنام می دهد و او را روسپی می خواند، دیگر مردان هم در بدگوئی به او شریک می شوند. اتوبوس متوقف می شود و پلیس صدا می زنند.

مرد بد دهن که پدر یازده فرزند است دستگیر می شود و قاضی او را در برابر مبلغی برابر با 4 هزار یورو وثیقه آزاد می کند. این مرد تا زمانی که دادگاهش تشکیل نشده حق استفاده از اتوبوس را ندارد.

 این رخداد نمایشگر خطی است که  جامعه اسرائیل را به دو نیم تقسیم می کند : اسرائیل  6 میلیون جمعیت دارد که در حدود 10 درصدشان از اصولگرایان افراطی و خشونت گرا هستند. بخش سکولاردر  اسرائیل که اکثریت را تشکیل می دهد در برابر  اقلیتی قرار دارد که گرچه کوچک است ولی سر و صدایش زیاد است. این دو گروه متضاد فقط در مورد مخالفت با فلسطینی ها با هم اتفاق نظر دارند.  چهره زندگی عمومی در تل آویو، پایتخت اسرائیل، مشابه راه و رسم زندگی در غرب است. ولی اصولگرایان افراطی همواره تلاش می کنند که موازین مورد قبول خود را  برای جدائی زن و مرد  درعرصه عمومی جامعه بکرسی بنشانند.

قرار بود روزپنجشنبه، تظاهراتی به همین منظور در شهر بیت شمش  برپا گردد، ولی  اجازه تظاهرات داده نشد. در پی ممنوع شدن تظاهرات اصولگرایان سطل های زباله ها را در خیابانها به آتش کشیدند، و دست به سنگ پراکنی زدند. این شهر که فاصله اش تا بیت المقدس ـ اورشلیم  با اتوموبیل فقط 25 دقیقه است، در روزهای گذشته صحنه حنگ و دعوای موافق و مخالف بود. دلیل آنهم این بود که  اصولگرایان دختری هشت ساله را که لباسش مورد پسند آنها نبوده،  در راه رفتن به مدرسه به باد کتک می گیرند. بدنبال این رویدا هزاران اسرائیلی دست به تظاهرات اعتراضی می زنند. آنها بر پلاکارتهای خود نوشته بودند ” اسرائیل تهران نیست “. شیمون پرز، رئیس جمهور اسرائیل، از مردم دعوت کرد که به تظاهرات اعتراضی بپوندند.

در برخی از محلات بیت المقدس ــ اورشلیم در خیابان به زنان توریست که حجاب  و لباسهای بلند ندارند سنگ پرتاب می کنند و تف می اندازند . اینک حتی یهودیان معتقد نیز با این رفتار مخالفت می کنند. چند هفته پیش وقتی  رابینر اوری آیالون، متوجه شد که حتی در تبلیغات معمولی جای زنان را با وسائل و ابزار خنثی یا مدلهای مردانه پر می کنند، به مقابله تبلیغاتی پرداخت.

 سرجیو دلا پرگی یو، استاد مردم نگاری و تاریخ معاصر یهود در دانشگاه عبری اورشلیم، به اشپیگل آنلاین گفت این نخستین بار است که در تاریخ اسرائیل  چنین امری روی می دهد. نتایاهو، نخست وزیر اسرائیل روز چهارشنبه تصریح کرد که اسرائیل حاضر به تحمل این نوع مزاحمت ها برای زنان نیست. ” فضای عمومی باید برای همه باز و امن باشد”.

ولی نتایاهو با این مشکل روبروست که برای ادامه حیات سیاسی خود به آراء این اصولگرایان وابسته است. احزاب مذهبی از دولت ائتلافی  او حمایت می کنند. دلا پرگولا این ده در صد مذهبی افراطی را تعیین کننده می خواند. به این گروه از روز اول پیدایش اسرائیل مصونیت داده شد. بن گوریون ، اولین نخست وزیر اسرائیل از همان آغاز به آنها امتیازات فراوان  داد: آنها از خدمت سربازی معاف هستند و کمک های مالی فراوانی از دولت دریافت  می دارند تا نیازی به کار کردن نداشته باشند و فقط به آموزش تورات ، کتاب مذهبی  یهود مشغول باشند.

کارشناسان، افراطگرائی فعلی را ناشی از دوعامل می دانند. بنظر رابینر اور ی آیالون افراطگرایان با بحران روبرو هستند. او می گوید ” اینترنت، بازار کار و رسانه ها عواملی هستند که بر جوانان تاثیراتی  می گذارند  که مطلوب  پدران و مادران نست و  آنها می خواهندفرزندانشان  را از این تاثیرات دور نگاه دارند. ضعف آنها آنان را خشونت گرا می کند.” ولی  مرده خای کرمنیتزر عضور سازمان دموکراسی نظری دیگر دارد و سخن از افزایش قدرت  اصولگرایان می گوید که زاد و ولدشان بطور متوسط سه برابر دیگر زوج هاست. درست است که آنها ده در صد جمعیت را تشکیل می دهند ولی نزدیک به یک چهارم بچه های کلاس اول فرزندان اصولگراین هستند. کرمنیتزر می گوید : بدلیل این ازدیاد نسل “هیچگاه اصولگرایان  تا این حد در کابینه نتایاهو صاحب نفوذ نبوده اند” .

آیالون و کرمنیتزر هر دو معتقدند که پیشرفت در مذاکرات با فلسطینی ها و تخلیه نوار غزه در سال 2005 سبب افراطگرائی اصولگرایان شده است. برای آنها روشن شده است که مهمترین اصل برنامه آنها که عبارت بود از اسکان در خاک اسرائیل بزرگ دیگر قابل اجرا نیست.  بنظر کارشناسان بازگشت به آنچه که بزعم آنها یهودیت واقعی است تبدیل به ایده ئولوژی جایگزین شده است”.

دلا پرگولا معتقد است که نتانیاهو باید قاطعیت بیشتر نشان دهد در غیر این صورت  بیم خشونت گرائی و ستیزه جوئی می رود. هم اکنون اعلام شده است که مجازات تبعیض در مورد زنان تشدید خواهد شد. ولی رئیس پلیس اسرائیل می گوید مجازات به تنهائی کافی نیست. بلکه همه رابینر ها باید متفقا مخالفت خود را با افراطگرائی اعلام کنند. ولی چنین گرایشی مطلقا به چشم نمی خورد.

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,806246,00.html

سلاح را چه کسی می تواند

از چنگ شورشیان در آورد؟

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

خلع سلاح هزاران شورشی در لیبی برای شورای ملی دوران گذار تبدیل به مسئله شده است. قرار است تا اول ژانویه 2012 یک نفر بعنوان فرمانده کل قوا انتخاب گردد که نیروی نظامی را سازماندهی کند. انتخاب این فرد برعهدۀ یک کمیته 25 نفره از افسران میلیشیا گذاشته شده است . در نخستین نشست این کمیته که چند روز پیش برگزار شد، چنین بنظر می رسید که گروههای مسلح شورشی می توانند برای انتخاب  یک نفر به توافق برسند.

روز یکشنبه گذشته وزرای دفاع، کشور و برنامه شورای دوران گذار پیشنهادی برای چگونگی   ادغام نیروهای شورشی در  ارتش و پلیس جدید مطرح ساختند. طبق پیشنهاد وزرای پیشگفته کسانی که مایل باشند می توانند طبق یک برنامه آموزشی برای مشاغلی دیگر آموزش ببینند و یا برای بازکردن یک دکان از دولت کمک بگیرند.

افسرانی که قبلا در  ارتش  بودند مانند سرهنگ القیدت از کندی پیشرفت کار ناراضی بودند . شورای دوران گذار چون از قدرت شورشیان وحشت دارد و به آنها پیشنهاد می دهد.  سرهنگ القیدت خواستار اختیارات بیشتر است تا بتواند نیروهای غیر ارتشی را زود تر خلع سلاح کند.

یک نماینده میلیشیا به میدل ایست پرتال گفت: ” بریگاد هائی که با کمک خارج مسلح شده اند از جمله با سلاحهای سنگین، در صورتی حاضر به پس دادن سلاحهای خود خواهند شد که ” دولت واقعا بر اوضاع مسلط باشد”. ولی دولت دوران گذار زمانی واقعا بر اوضاع مسلط خواهد شد که میلیشیا خلع سلاح شده باشد. شورای دوران گذار بیانیه ای صادر کرد و از تمام واحدها خواست که تا 20 دسامبر تریپولی را ترک کنند، ولی اکثرگروه ها این بیانیه را ناشنیده گرفتند.

فرج السویحلی نماینده میلیشیا گفت ما نمی خواهیم فقط مسئول امنیت لیبی باشیم، ما می خواهیم درساماندهی به سرنوشت سیاسی لیبی و ثروت اقتصادی نیز سهیم باشیم. برای تاکید بر این خواست میلیشیا از زمانی که مواضع کلیدی را در تریپولی، پایتخت لیبی تسخیر کرد، آنها را همچنان در کنترل خود دارد، از جمله فرودگاه تریپولی را.

فرج السویحلی که بنا به گفته خود نماینده بزرگترین گروه متحد میلیشیا موسوم به ” اتحاد انقلابیون لیبی ” ست  خواستار 40 درصد از کلیه مناصب سیاسی شورای ملی دوران گذار  است. مرکز اتحاد شورشیان در شهربندری  مصراته  است که جنگ سختی برای تسخیر آن رخ داد که هفته ها بطول انجامید. السویحلی مدعی است که سخنگوی 70 درصد از شورشیان سابق است و میگوید شورشیان  “نماد انقلاب هستند و این حقشان است “.   

طبق اطلاعات سازمانهای امدادی، شورشیان مصراته، مسئول تعقیب بی رحمانه لیبیائی های سیاهپوست موسوم به تاورغاء هستند. حدود 10 هزار نفر از فرزندان قبیله آفریقائی تاورغاء ــ اعقاب بردگان آفریقائی که در سده های 18 و 19 بوسیله برده فروشان به لیبی آورده شده بودند، ساکن شهری به همین نام، در 40 کیلومتری مصراته  بودند. ساکنان شهر بندری المصراته  اهالی تاورغاء را مسئول قتل ها و تجاوزهای ناموسی می دانند که بدستور قذافی صورت می گرفته است. نیروهای قذافی تلاش می کردند از مواضع خود در تاورغاء شهر مصراته را دوباره تحت کنترل خود در آورند. گرچه سندی در مورد اتهامات وارده به اهالی تاورغاء در دست نیست ولی بریگاد مصراته که  گروه متحد شورشیان است، در ماه سپتامبر به تعقیب تبهکارانه ساکنان این شهر پرداخت. خانه های آنان را ویران کرد و بآتش کشید و نام شهر را به مصراته نو تغییر دادند.  آندرو گیلیگان خبرنگار انگلیسی در گزارش خود در باره این شهر نوشت: تاورغا دیگر شهری است خالی از سکنه و سخن از نسل کشی بمیان آورد. او در گزارش خود که در ساندی تلگراف منتشر شد شعاری را که روی دیوار نوشته بود نقل کرد شعاری  که بریگاد مصراته با افتخار بر دیوار نوشته بود:” تاورغاء را از بردگان سیاهپوستان پاکیزه کردیم.”

http://www.jungewelt.de/2011/12-29/051.php?print=1

اروپا ” دمکراسی ” را می بازد

اشپیگل 52 2011-12-24 – ترجمه رضانافعی

چون پادشاه بلژیک، لئوپولد دوم، می خواست ثروتمند شود فرمان می داد مردم را به زیر شلاق بکشند. کنفرانس برلن که در سال 1885 برپا شد حکومت ” کشور آزاد ــ  کنگو ” را به او بخشید. در جنگل های کنگو درخت  کائوچو می روئید و کائوچو محصولی بود که در آنزمان بازار خوبی داشت و از فروش آن پولی فراوانی بدست می آمد. ماموران لئوپولد ، پادشاه ” متمدن ” بلژیک ، به روستاهای کنگو می رفتند، و مردان روستا را به گردآوری کائوچو که از شیره درخت کائوچو بدست می اید، مجبور می کردند. ماموران افراد را مجبور به گرداوری مقداری کائوچو می کردند، اما این مقدار آنقدر زیاد بود که اغلب بیش ازطاقت و توان روستائیان بود . در زمانی که مردان در جنگلها برای تامین سهمیه تحمیلی تلاش می کردند خانوداه های آنها در اردوگاههای ویژه  در اسارت بسر می بردند. اگر کسی که نمی توانست سهمیه  مقرر را تامین کند، یا مقاومت می کرد، مجازات می شد، به این صورت که یا   به زیر شلاق کشیده می شد، یا یکی از اعضای بدنش را قطع می کردند یا او را بقتل می رساندند.

آنچه پادشاه بلژیک بر سر کنگو آورد در کتابی که امسال در آلمان منتشر شد شرح داده شده است.  ماریا وارگاس لوسا، برنده جائزه ادبی نوئل از کشور پرو، این وقایع دهشت انگیز را در رُمانی  بنام ” رؤیای کلت ها ” توصیف کرده است. و ” جویس آپِلبی ” تاریخ نگار آمریکائی،  د رکتاب خود بنام ” انقلاب بی رحم. تاریخ سرمایه داری ” تاریخ سرمایه داری را از قرن پانزدهم تا بحران مالی کنونی نگاشته است.

ماموران شقاوت پیشه لئوپولد با بازارهای مالی امروزارتباطی ندارند. کسانی که در بازار های مالی  کار می کنند آزارشان به مورچه  هم نمی رسد. ولی داستان ” کشور آزاد ـ کنگو” به شناخت آنچه امروز در بازار مالی جهان می گذرد کمک می کند. آنچه لئوپولد می کرد با ماهیت دموکراسی در تضاد کامل قرار داشت، ولی آیا با ماهیت سرمایه داری هم در تضاد بود؟

 جهان غرب در نیمه دوم سده بیستم در یک رؤیا می زیست . میلیونها نفر اعتقاد داشتند که دموکراسی و سرمایه داری بهم پیوسته اند، دو روی یک سکه اند، شریک طبیعی یکدیگر هستند، زیرا بنیاد هر دو آزادی است. از این رو وقتی مردم امروز  می بینند که بازا رهای مالی به سرنوشت کشورهای دموکرات  و جوامع اروپائی  بی اعتنا هستند،   شوکه می شوند. این بازارها با قمار بازی های بی حد ومرز خود جهان را به گرداب بحران مالی افکنده اند  ولی برای علاج بحران بدهی ها ی دولت ها  حاضر به همکاری نیستند، علاقه ای به سلامت جامعه ندارند و تنها بفکر سود و زیان خود هستند. موسسات رتبه دهی با داوریهای منفی خود در باره کشورها و بانکها چنان سماجتی بخرج می دهند که سیاست نمی تواند سرمایه گذاران خصوصی را به تعدیل طلب های خود راضی کند و بانک های سرمایه گذار با خیال راحت به قمار بازی خود ادامه می دهند.

دموکراسی و سرمایه داری، برای مقابله با  بحران مالی نه تنها با یکدیگر همکاری نمی کنند بلکه چنگ در چنگ هم انداخته و زور ورزی می کنند. ولی اگر این وضع را بدقت مورد تحلیل قرار دهیم جای تعجبی باقی نخواهد ماند.

یک از اصول اساسی دموکراسی برابر ی است.  در دموکراسی انسان شهروند محسوب می گردد. شهروند یعنی کسی که استقلال عمل دارد، ارزش  آراء افراد یکسان است و همه در برابر قانون با یکدیگر برابر هستند. یک فرد مستقل می تواند ادعا کند که آزاد است و می خواهد با عزت زندگی کند.   از  این اصل و این منظر   یک سلسله  خواست های اجتماعی بر می خیزد. کسی که در فقر زندکی می کند فاقد عزت است. یک فرد مستقل میتواند خواستار آن باشد که با او محترمانه رفتار شود. کسی که مورد تحقیر قرار گیرد از عزت برخوردار نیست. بنا بر این یکی از ملزومات دموکراسی اخلاق است. این اخلاق حد و مرز استقلال فرد را نیز مشخص می سازد.

دموکراسی هائی که به اصول خود اعتقاد دارند و آنرا جدی می گیرند باید استاندارد های اجتماعی و حقوقی را تامین کنند. ولی نابرابری مالی برجای می ماند. اما اگر نابرابری زیاد شود و ثروتمندان  بتوانند  بدلیل داشتن ثروت برای خود امتیازاتی بدست آورند انوقت برابری سیاسی هم در خطر قرار می گیرد. خلاصه آن که : دموکراسی باید تامین کننده  آسایش برای همه انسانها باشد.

یکی از اصول اساسی سرمایه داری رقابت است، یعنی تلاش برای ایجاد تفاوت برای ایجاد اختلاف. صحبت بر سر مسابقه است، چه کسی  می تواند امروز بیشتر از دیروز و بیشتر از دیگران  بدست آورد. سرمایه داری مقررات و قانون اساسی ندارد، ترکیبی است از تصمیمات غیرقابل شمارش افرادی که در میدان اقتصاد فعال هستند. اگر تصمیماتشان خوب باشد بسیاری از آن بهرور می گردند و رفاه برای بسیاری تامین می گردد. تصمیمات بد ــ تصمیمات ظالمانه می توانند نابود کننده باشند.

بنا براین وجوه مشترک میان سرمایه داری و دموکراسی نسبتا کم است. آزادی هائی که سرمایه داری به آن نیاز دارد عبارتند از آزادی مالکیت، آزادی اقتصادی ، آزادی تولید،آزادی  خرید و فروش. نیاز  سرمایه داری به دولت قانونمدار تا جائیست که تضمین کننده چهارچوبی قابل اعتماد  برای داد و ستد باشد. ولی خواست اخلاقی دموکراسی و هم چنین تلاش آن برای پیشگیری از پیدایش نابرابری، برای سرمایه داری  اسباب زحمت است.

هنگامی که سرمایه داری  رشد خود را آغاز کرد، نیازی به دموکراسی نداشت. در آن زمان دموکراسی اصلا وجود نداشت. درکتاب  تاریخ سرمایه داری که  ” جویس آپِلبی ” نگاشته، سرمایه داری با  بهره کشی از مستعمرات  و  برده فروشی آغاز می گردد. کار این سرمایه داری نوپا، عبارتست از دست زدن  به  یک سلسله عملیات ظالمانه برای بدست آوردن سود. بی اعتنا به فقر  توده های وسیع  ومرگ و میر انبوه آنها   . شرکای این سرمایه داری یا پادشاهان بودند، یا خود پادشان سرمایه دار بودند.

انقلاب صنعتی که سرمایه داری را حسابی به رونق انداخت از قرن هژدهم  در انگلستان آغاز شد. اما این کشور سلطنتی در آنزمان فرسنگها از دموکراسی  دور بود . ولی لیبرالیسم ، یعنی  ایده ئولوژی آزادی اقتصادی و بویژه آزادی مالکیت در آنجا، در اذهان بسیاری، برای خود جا باز کرد. جان لاک ، فیلسوف انگلیسی، نوشت دلیل عمده ای که انسانها را بر آن میدارد تا در زیر  مجموعه ای که دولت نام دارد، گرد هم آیند این است که ” ثروتشان حفظ شود ” . در این فلسفه اخلاق نقش مهمی ایفا نمی کند. در نتیجه بر بهره کشی از مستعمرات بهره کشی از کارگران صنعتی نیز افزوده شد.

 در سال 1900، یعنی قبل از پیدایش تحولات بزرگ سیاسی مدرن، نیرومند ترین دژ های سرمایه داری عبارت بودند از ایالات متحده آمریکا و امپراتوری آلمان، یکی نظام دموکراسی داشت و یکی مشروطه سلطنتی. فعالان اقتصادی در این دو نظام شرائط مشابه و مناسبی برای آزادی فعالیت های اقتصادی، تضمین قانونی، ثبت اختراعات، ثبات و امنیت یافتند. کارنگی و راکفلر در آمریکا و کروپ و زیمنس در آلمان امپراتوری های اقتصادی بنا کردند.

این مقایسه نشان می دهد که سرمایه داری نیاز به نظام سیاسی مشخصی ندارد. و در نظام دموکراسی و نظام سلطنتی مشروطه به یک نسبت رشد می کند. و در عین حال نیروهای مخالف و مشابهی نیز در برابر خود بوجود می آورد. بهره کشی هنوز هم ادامه داشت ولی مرزهای آن محدود شده بود، زیرا کارگران بتدریج تبدیل به قدرتی شده بودند، اتحادیه های صنفی و سوسیال دموکراتها آنها را سازمان داده بودند، شبح انقلاب در مغزهای جای گرفته بود و ترس از آن موجب می شد که تا حدی از میزان ستم ها کاسته شود.

اما سرمایه داری وحشی هم هنوز وجود داشت و در مناطقی که خبری از قانون نبود به حیات خود ادامه می داد، مثلا در کنگو. در آنزمان شرائط مشابهی نیز در آمازون وجود داشت، در آنجا هم حرص دست یافتن به کائوچو حاکم بود.

در سال 1914 که جنگ جهانی اول آغاز شد، سرمایه داری دموکرات و سلطنتی در برابر یکدیگر قرار گرفته بودند. دموکراسی ها به این دلیل  پیروز شدند که   منابع مواد خام بیشتری در اختیار داشتند.

 در جمهوری وایمار در آلمان ( که پس از طرد نظام سلطنتی در پایان جنگ جهانی اول  در آلمان مستقر شد و تا سال 1933 که  هیتلر روی کار آمد، ادامه داشت) سرمایه دارانی چون آلفرد هوگنبرگ، در برچیدن نظام دموکراسی سهیم بودند. پس از آن بخش عمده اقتصاد آلمان به بهرکشی از کار اجباری روی آورد و یا در کارکشیدن از یهودیان تا حد مرگ  ،  سهیم بود. آلفرد کروپ فن بولن  و هولباخ در دادگاه نورنبرگ،که پس از شکست نازیها از سوی متفقین برپاگشت، از جمله به این دلیل محکوم شناخته شد که به شیوه کارکشی از بردگان روی آورده و به این صورت به شرائط دوران آغاز سرمایه داری بازگشته بود.

در سال 1945 حتی بمغز کسی خطور هم نمی کرد که سرمایه داری به دموکراسی تعلق دارد و یا متعلق به  جبهه نیکان تاریخ است. حزب دموکرات مسیحی در سال 1947، در برنامه خود موسوم به “پروگرام آلن یا  آلِنِرِ پروگرام ” نوشت “  نظام اقتصاد سرمایه داری حق مردم آلمان را در عرصه علائق دولتی و اجتماعی تامین نکرده است”. اما  شوروی تبدیل به  یک قدرت جهانی شد و پرده آهنین فرو افتاد. اینک دموکراسی و سرمایه داری به یک نسبت خود را در خطر می دیدند.

سرمایه داری در موقعیت تازه ای قرار گرفته بود. سرمایه داری دیگر جایگزین قدرتمندی برای دموکراسی نداشت و مجبور بود از کمونیسم بترسد. حال دیگر سرمایه داری چاره ای نداشت جز اتحاد با دموکراسی وتسلیم شدن به شرائط آن. دوران پس از جنگ با گسترش  سوسیال دموکراسی در بخش عمده اروپا و حتی انگلستان آغاز شد.

البته در آلمان فدرال حزب دموکرات مسیحی مدت زیادی  در رأس کار بود ولی در این مدت با همکاری صاحبان صنایع  نظام ” سرمایه داری راینی” را بوجود آورد که یک سرمایه داری مهار شدۀ سوسیال دموکراتیک بود. با همکاری سیاست و اقتصاد ـ نظامی بوجود آمد که در آن رفاه تا حدی برابرانه تقسیم می شد و شانس مشارکت و ترقی وجود داشت. دو آرزو نمی بایست در مردم آلمان بیدار می شد: یکی آروزی بازگشت به دوران نازی ها و یکی آرزوی پیوستن به شرق. جایگزین   نظام سرمایه داری، آنسو ، پشت دیوار بود. گرچه آن جایگزین چندان جذاب نبود ولی جایگزینی بود که بسیاری را   در عرصه  اقتصاد و سیاست آلمان غربی  بوحشت می انداخت.

از این رو” سرمایه داری راینی” اتحادی بود برای ایجاد وحدت در درون. این وحدت متکی بر قرارادادی نبود ولی اراده ای نیرومند خواستار حفظ این وحدت بود. اقتصاد بشدت   به حفظ  رضایت مردم و وجود  یک دولت با ثبات  که بتواند در برابر شرق بایستد علاقمند بود. سرمایه داری وحشی کاهش یافت و به پس کوچه های اقتصاد خزید.

اگر در آنزمان یورو وجود می داشت و اتحادیه اروپا به بحران مالی و بحران حیاتی می لغزید، اقتصاد مالی روش دیگری در پیش می گرفت که با روش امروز فرق داشت.   اقتصاد سرمایه داری برای آن که کشوری از جرگه غرب بدر نرود و زیر نفوذ شوروی قرار نگیرد ، برای آنکه اتحادیه اروپا بعنوان عنصری از نظام سرمایه داری جهان غرب خُرد نشود، خیلی کار ها می کرد.

امروز ولی که  دیگر دیواری در میان نیست ، سرمایه داری نقشی بکلی متفاوت با آن زمان در پیش گرفته است. این سرمایه داری دیگر از آن نمی ترسد که سوسیالیسم بساطش را درهم نوردد و حق مالکیت لغو گردد. بنابر این برای ایمنی خود دیگر نیازی به دموکراسی ندارد. افزون بر این شهروندان نیز جایگزین مشخصی ندارند که نوید بخش تحقق آرزو  ها باشد، سوسیالیسم شکست خورده است و در حال حاضر راه سومی که بواقعیت نزدیک باشد بچشم نمی خورد.

ولی سرمایه داری بجای دموکراسی جایگزین های نیرومند دارد که عبارتند از کشورهای مستبدی چون چین، ویتنام، روسیه، قزاقستان که گرچه نظام حقوقی پیش رفته ای عرضه نمی کنند ولی در عوض با پیشنهادهای اخلاقی فراوان نیز دست وبال سرمایه داری را نمی بندند. سرمایه داری می تواند دوباره روی به توحش آورد، می تواند از میلیونها کارگر فصلی چینی بهره کشی کند، می تواند با شرائطی   دور از انسانیت، برای ثروتمندان جهان کالاهائی بقیمت ارزان تولید کند.

افزون بر اینها سرمایه داری نیز تغییر کرده است. در گذشته سر رشته در دست سرمایه دارانی بود که تولید می کردند مانند کروپ،زیمنس،دایملر بنز، بُش، فولکس واگن. اینها صدها هزار کارگر دارند، ومعرف مردم آلمان و بخشی از جامعه هستند. مدیریت این صنایع باید بکوشد تا علائق موسسه  و علائق جامعه تا حدودی با هم همساز باشند، در غیر اینصورت آنچه می کند با خواست بخش عمده ای از مشتغلان بکار در همین موسسات در تضاد و تقابل قرار می گیرد.

در فضای امروز که سرمایه داری ترسی ندارد، نفوذ موسسات مالی گسترش یافته است. ولی شبکه  شعبات بانک ها که کارمندان آن  با مردم زیادی  درتماس هستند، امروز اسباب زحمت هستند. بخش عمده ای از مشتغلین امروز در کار خرید و فروش هستند. زنان و مردانی که یک جامعه موازی بوجود آورده اند ، در آن با  خرید و فروش پروژه های عجیب و غریب ، مشغول به کاری بی معنی هستند، و یگانه انگیزه آنها حرص است. واژه ای که بر زبان این افراد جاری است این است: بمن چه. بمن چه که چه بر سر جهان می آید، مهم آنست که درآمد من هفت رقمی باشد.

سرمایه داری وحشی هم همین طور است. صدمه جسمانی به مردم وارد نمی آورد، مستعمرات یا کارگران  را هم استثمار نمی کند، ولی با اخلاق هم سر وکاری ندارد، به رفاه عمومی و دموکراسی هم بی اعتناست. نه از قدرت اتحادیه های کارگری می ترسد نه از سوسیالیسم وحشت دارد، یک راست  و مصمم درخط جلب سود در حرکت است و اگر در این راه همه چیز هم از بین برود : ” بمن چه”.

تاریخ نشان می دهد که سرمایه داری از امکاناتی که به او عرضه می شود  بهره می گیرد. نمی تواند از دورن خود مرزهائی بوجود آورد ، چون نه قانون اساسی دارد و نه بنیاد اخلاقی و نه تصویری متکی بر الهیات روشنگرانه مسیحیت از انسان. و اگر مرزی برایش تعیین نشود بسوی توحش می رود. در دوران پنجاه ساله پس از جنگ این صفت سرمایه داری فراموش شد.

دموکراسی های استخواندار نظیر فرانسه،انگلستان،و آمریکا خود نیز در طول تاریخشان، نمونه هائی از توحش بنمایش گذاشته اند، در استثمار مستعمرات خود، در توسعه برده فروشی،یا جنگهای مصیبت باری که برپا کرده اند. ولی این ها توانائی انتقاد از خود و پالایش خود را نیز دارند.

یک خطای بزرگ دموکراسی این بودکه حاضر شد مهار سرمایه داری را شل کند. در سالهای هشتاد رونالد ریگان در آمریکا و مارگریت تاچر در انگلستان به سرمایه داری مهاجم امکان رشد دادند.

دولت ائتلافی سرخ ــ سبز نیز در آغاز قرن جاری، در آلمان، از همین راه رفت و دست بازارهای مالی را باز کرد. و تقریبا همه کشورهای دموکرات خود را بدست سرمایه داری وحشی سپردند. اینک  وقت آنست که خود را رها کنند.

مسئله اینجاست که سرمایه داری برای دموکراسی جایگزین دارد ولی دموکراسی برای سرمایه داری جایگزینی ندارد. سوسیالیسم باید آزادی ها را بشدت محدود سازد تا بتواند به حیات خود ادامه دهد. و حتی در چنین شرائطی نیزهمانطور که دیده شد، بیش از چند دهه عمر نخواهد کرد. ولی سرمایه داری نیز، همانطور که شاهدیم، دموکراسی ها را نابود می کند. زیرا سیاست براحتی نمی تواند بر بحران چیره گردد و در نتیجه میان خود و مردم فاصله ایجاد می کند، مردمی که نمی توانند درک کنند چرا باید دائم به بانکها کمک کرد، بانکهائی که بخش عمده مسائل کنونی   نتیجه کارهای همان بخش وحشی آنهاست.

چگونه باید این مسئله را حل کرد؟ آنچه مسلم است این است که دموکراسی های اروپائی نباید  از در رقابت با حکومت های اقتدار گرا درآیند و با آنها بر سر   زیرپا گذاشتن بیشتر اصول  مسابقه بگذارند تا به نتایج بهتر اقتصادی دست یابند. این کشورها با چینن کاری نخست اصول اخلاقی خود را از دست می دهند و در دراز مدت موجودیت خود را. از این گذشته از این طریق چیزی حاصل نخواهد شد زیرا  دیگران پیوسته می توانند یک گام بیشتر بردارند. نه، را ه این نیست. دموکراسی ها باید درست درجهت دیگری گام بردارند. آنها باید به  آن نوع از سرمایه داری تن در دهند که می توانند آنرا تحمل کنند، باید سرمایه داری را مقید به رعایت مقرراتی کنند مثلا پرداختن مالیات خرید و فروش سهام و ایجاد قوانین سخت تر برای کنترل بانک ها. و اگر آمریکائی ها و انگلیسها نخواهند در این راه گام بردارند :( یعنی خواستار سرمایه داری وحشی باشند.م) جای تاسف است،ولی بقیه باید از این راه بروند.

به این صورت از سرمایه داری در اروپا چشم پوشی نخواهد شد. دولت های دموکرات   باید  موسساتی را جلب کنند که تن به پذیرش این مقررات بدهند. این کشورها می توانند به آنها امکانات فراوانی عرضه کنند مانند : ثبات، امنیت، آرامش، آگاهی رشد یابنده برای حفظ محیط زیست و مردمی که تحصیل کرده و توانا هستند.

 از این رو دموکراسی های اروپائی می توانند با اعتماد به نفس رقابت در عصری تازه را آغاز کنند: عصر رقابت سرمایه داری انسانی   با سرمایه داری وحشی.

بزودی به حجله بازار می روند

اشپیگل آنلاین ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

آنها که رقبای سرسخت بودند، حالا به یکدیگر نزدیک می شوند. پکن و توکیو در صدد انعقاد قراردادی با یکدیگر هستند که احتمالا به تضعیف شدید دلار که  فعلا در منطقه  نقش درجه اول را بازی می کند، خواهد انجامید. چین و ژاپن در باره کره شمالی نیز نظراتشان به یکدیگر نزدیک می شود. هدف آنها تبدیل شبه جزیره کره به منطقه عاری از اتم است.

پکن و توکیو در صدد هستند در عرصه مبادلات ارزی اقداماتی کنند که می تواند تاثیرات عظیم بر اقتصاد آسیا برجای نهد. اعلام این گام نامنتظر هنگام حضور یوشیهیکو نُدا، نخست وزیر ژاپن در پکن صورت گرفت. طبق این تصمیم چین و ژاپن درنظر دارند در معاملات دو جانبه متقابل پول رایج دو کشور وسیله داد و ستد باشد.

تا کنون بخش عمده داد و ستد میان دومین و سومین قدرت اقتصادی جهان بر اساس مبادله دلار صورت می گرفت، که بنا به گزارش  ” وال استریت ژورنال ” شامل 60 در صد از ارزش مبادلات بوده است. استفاده از دلار برای مبادلات، موجب   هزینه بیشتر  برای بازرگانان و تولید کنندگان دو کشور است.

قرار است از این پس به این وضع پایان داده شود: طبق قول  و قراری که میان نُدا نخست وزیر ژاپن و  ون جییابو همتای چینی او  گذاشته شده باید از این پس مبادله ین و یوآن بطور مستقیم ممکن باشد ــ طرحی که تاثیرات گسترده و مهم در پی خواهد داشت. چین بزرگترین کشور طرف معامله با ژاپن است و هر دو قدرتمند ترین کشورهای اقتصادی آسیا هستند.

اگر این طرح عملی گردد احتمالا تسلط دلار بشدت تضعیف خواهد شد ــ و درعین حال بر اهمیت و ارزش یوآن خواهد افزود. بویژه از این رو که طبق این قرارداد موسسات ژاپنی از فروش اوراق قرضه دولتی در برابر دریافت یوآن چینی حمایت خواهند کرد ــ پرداخت با یوآن بیرون از خاک چین که تا کنون بشدت تحت کنترل قرار داشت می تواند از این پس، در پی همکاری مالی با ژاپن بیشتر به رونق افتد.

 طبق تفسیر روزنامه  ” چاینا دیلی ” این   گام اساسی که حاصل کنفرانس سران دو کشور است می تواند   گامی مهم در جهت بین المللی شدن یوآن گردد. افزون بر این چین قصد دارد بر میزان خرید اوراق قرضه دولتی ژاپن بیفزاید.

“باری آیشن گرین “، استاد تاریخ اقتصاد در دانشگاه برکلی کالیفرنیا در تفسیری در ” وال استیریت ژورنال ” می نویسد : بنظر می رسد ژاپن می خواهد بطور غیر مستقیم اعتراف کند که در آینده فقط یک پول آسیائی مسلط خواهد بود ولی این پول ین ژاپن نخواهد بود. البته آنچه تا کنون روشن نشده این است که از چه زمانی این توافق پولی به اجرا گذاشته خواهد شد: نه چین و نه ژاپن هیچ کدام تاریخ مشخصی را برای اجرای طرح اعلام نکرده اند.

افزون بر این پکن و توکیو توافق کردند که مذاکره برای ایجاد منطقه تجارت آزاد میان ژاپن، چین و کره جنوبی را آغاز کنند. اما  دو رقیب دیرین  تنها  از نظر اقتصادی بیکدیگر نزدیک نشده اند: پس از مرگ کیم یونگ ایل در کره شمالی، روز دوشنبه نُدا و هو جین تائو رهبر چین و دبیر کل حزب کمونیست آن کشور در بارۀ وضع کره شمالی نیز با یکدیگر گفتگو کردند.

بنا به گفته  نُدا به خبرگزاری کییودو هر دو طرف اتفاق نظر دارند که اگر شبه جزیره کره منطقه عاری از اتم باشد بسود همه کشورهای همسایه خواهد بود . آنها با یکدیگر توافق کرده اند که در مورد مسئله کره شمالی با یکدیگر همکاری کنند.

نخست وزیر ژاپن در گفتگو های خود با چین مصرانه از چین خواسته است برای باز گرداند کره شمالی بر سر میز مذاکرات شش جانبه در بارۀ برنامه اتمی کره شمالی تلاش تازه ای آغاز کند. بنظر نُدا :” آرامش و ثبات در کره شمالی بسود علائق مشترک هر دو کشور است”.

پسر بزرگ کیم یونک ایل از حمایت چین برخوردار است

بنا به گزارش رسانه های کره جنوبی بزرگترین پسر رهبر در گذشته کره شمالی وارد پکن شده است. کیم یونک نام تحت حمایت چین قرار دارد”. آنگونه که ” یین هاپ” خبرگزاری کره جنوبی گزارش می دهد: روشن نیست که آیا او روز چهارشنبه در مراسم خاکسپاری پدرش  در پیونگ یانگ حضور خواهد یافت یا نه . سازمان اطلاعات کره جنوبی اعلام کرد که از ورود کیم یونگ نام به پکن   اطلاعی ندارد.

 کیم یونگ نام که 40 سال دارد سالهاست که در خارج از کشور زندگی می کند و اغلب اوقات در ماکائو بسر می برد. گفته می شود او قصد داشته در سال 2001 با پاسپورت جعلی به ژاپن سفر کند که موفق نمی شود  و بر سر این موضوع مورد شماتت پدر قرار می گیرد. افزون بر این او در گذشته به ارثی شدن حکومت در کره شمال انتقاد کرده است. بنظر می رسد که برادر جوانتر او اینک  بعنوان سومین نسل جای پدر و پدربزرگ خود را خواهد گرفت .

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,805816,00.html

کشوری که آباد بود!

یونگه ولت ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

سال 2011  در عراق نیز چون بسیاری از کشورهای عربی با اعتراضات سراسری در کشور و سرکوب های خونین آغاز شد. ولی در غرب خبر این رویداد ها تقریبا مسکوت گذارده شد. از آنجا که طبق برداشت غرب حالا یک حکومت دموکراسی در عراق استوار است ” بهار عربی ” از عراق عبور نمی کند. در حالی که تظاهرات اعتراضی روز افزون  در سالی که رو به پایان است و واکنش رژیم حاکم به خوبی  روشن کرده است که  مناسبات واقعی  و حاکم  بر عراق از چه نوع است.

اعتراضات سال 2011 در عراق نیز مانند اعتراضات سال 2010 علیه شرایط اسفناک زندگی و ناتوانی مطلق دولت در تامین حداقل نیازهای روزمره مردم بود. برغم میلیاردها پولی که برای بازسازی  به کیسه  کنسرن های آمریکائی سرازیر شد، نیمی از جمعیت عراق به آب پاکیزه آشامیدنی دسترس نداشت و 80 درصد آنها ازدست یافتن به فاضلاب محروم بودند. برق نیز فقط چند ساعتی جریان داشت، نظام بهداشتی و آموزشی عراق که تا پیش از اشغال این کشور – در زمان صدام حسین- نمونه بود نیز از پای در آمد. باز سازی تولید نفت هم هرچند که بکندی پیش می رود ولی بدلیل گرانی نفت پول سرشاری به صندوق دولت سرازیر می سازد. با وجود این کابینه گل و گشاد حکومت و  دستگاه های  عریض و طویل ولی ناتوان اداری که برحسب تعلقات حزبی شکل گرفته هیچوقت نتوانست از این پول عظیم استفاده مثبت بکند. مثلا 72 میلیارد دلار برای بودجه سال  2010 درنظر گرفته شده بود، ولی  در امد دولت به 92 میلیار دلار بالغ گشت، اما  تا آغاز سال 2011 فقط 55 میلیارد دلار از بودجه تعیین شده به مصرف رسید.

واکنش دولت دست نشانده آمریکا  در برابر اعتراضات گسترده مردمی که دوباره شعله ور گشته بود بسیار سخت بود. در یکی از تظاهرات متعدد ی که جمعه ها بر پا می شد،   در 4 فوریه در شهر الحمزه چهار نفر بضرب گلوله پلیس کشته شدند. فقط در روز 25 فوریه در ” روز خشم ” ، به گزارش یونایتد پرس اینترناشنال، 92 نفر از معترضان کشته شدند. اعتراضات به نیروهای اشغالگر ورژیم دست نشانده آن روز بروز بیشتر می شد.

مقامات عراقی برای آن که خبر اعتراضات مستمر به غرب نرسد و تصویر مثبتی که ساخته شده بود  خراب نشود از هیچ اقدامی فرو گذار نکردند. پخش تصویر تظاهرات در تلویزیون ممنوع گشت و به روزنامه  ها و مطبوعات نیز هشدار داده شد. طبق آمار سازمان ” نظارت بر آزادی مطبوعات” که دربغداد مستقر است، 372 بار به ازادی رسانه ها تجاوز شده است. سفارت آمریکا نیز از طریق تلویزیون به تظاهر کنندگان هشدار داد که زیاده روی نکنند.

به گزارش  سازمان آمریکائی ” دیده بان حقوق بشر” که در چندین گزارش خود سرکوب شدید مخالفان را مورد انتقاد قرار داده، تظاهرات در ” فضائی فوق العاده عاری از امنیت” صورت می گیرند.

البته این توصیفی است بسیار ملایم . واقعیت است که اپوزیسیون با رژیمی روبروست که فقط با توسل به قدرت نظامی و به نیروهای اشغالگر آمریکائی می تواند سرپا بایستد. بخش مهمی از کسانی که در برابر رژیم می ایستند مدت هاست که یا زندانی هستند یا به قتل رسیده اند، یا سربه نیست شده اند و یا فرار کرده اند. نمایندگان مجلس یا اعضای حکومت های محلی نیز از پیگرد در امان نیستند. همه آنها بنا به نرخ روز باتهام عضویت در حزب ممنوعه بعث یا عضویت در القاعده دستگیر و شکنجه می شوند و بسیاری هم بقتل رسیده اند. حتی معاون رئیس جمهور که سنی است نیز هم اکنون با خطر دستگیری روبروست. طبق گزارش های سازمان های حقوق بشر فقط در ماه ژانویه 1788 نفر باتهم های سیاسی دستگیر شده اند. بنا به گزارش سازمان عفو بین الملل که ماه فوریه  منتشر شد دهها هزار نفر  بدون ذکر علت در زندانهای عراق زندانی هستند و مورد شکنجه قرار می گیرند.

در همین اواخر باز هم دو زندان مخفی دیگر در عراق کشف شد که بر بدن زندانیان آن آثار شکنجه های شدید برجای بود. این ها زندانهای بریگاد بغداد هستند، واحد های نیروهای ویژه که زیر فرمان مستقیم نوری المالکی نخست وزیر قرار دارند. این نیروی 5 هزار نفره زیر نظر و کمک نیروهای ویژه آمریکا ساخته و هدایت شده که نیروی شخصی نخست وزیر محسوب می گردد و امروز برای مقابله  با مخالفان سیاسی به میدان فرستاده می شود. مالکی بطور رسمی رئیس ” دولت وحدت ملی” است ولی در اکثر مواقع بی اعتنا به کابینه و مجلس حکومت می کند. در پایان سال گذشته که کابینه عراق تشکیل شد او وزارت دفاع، کشور و امنیت ملی را خود بر عهده گرفت و به این صورت سه مرکز قدرت سیاسی را در دست خود متمرکز ساخت. وزارت نفت و گاز را به نزدیکترین فرد مورد اعتماد خود سپرد. صالح المطلق، معاون نخست وزیر  از حزب وحدت ملی   که مقتدر ترین فراکسیون مجلس است  چندی پیش در مصاحبه ای با  فرستنده آمریکائی سی ان ان مالکی را یک  ” دیکتاتور تازه ” نامید.

در چنین فضائی، روزنامه نگاران نیز بشدت با خطر روبرو هستند و تحت پیگرد قرار می گیرند.

بنا به گزارش ” کمیته حمایت از روزنامه نگاران ” که اوائل ماه ژوئیه منتشر شد در عراق  92 روزنامه نگار باشکال و علل نامکشوف بقتل رسیده اند. بر اسا س این گزارش عراق،  با فاصله زیاد، خطرناکترین کشور جهان برای روزنامه نگاران است.

اما مالکی برغم  موقعیت و قدرت خود موفق به یک کار نشد: تمدید قرارداد حضور نیروهای نظامی آمریکا پس از 2011. دستگاه حکومتی آمریکا تمام اهرم های ممکن را بکار گرفت تا بتواند برغم قرار داد منعقده با دولت بوش برای خروج نیروهای آمریکا از عراق، بخش مهمی از نیروهای آمریکا را در عراق نگاه دارد. قبلا قرار بود 35 هزار نیروی آمریکائی مدت زیادی در عراق بمانند ولی مالکی  حتی موفق به نگاه داشتن سه هزار نفر هم نشد. دلیل شکست مذاکرات این بود که آمریکا خواستار آن بود که سربازان آمریکائی  از مصونیت قضائی برخوردار باشند و تخلفات آنها مورد پیگرد قضائی قرار نگیرد. اما  با توجه به این که  مردم عراق عملیات وحشیانه نیروی اشغالگر را نسبت به خود فراموش نکرده اند، هیچ حزبی در پارلمان جرئت نداشت که حتی به یک سرباز خارجی مصونیت بدهد.

گرچه خروج اجباری نیروهای اشغالگر به معنی پایان اشغال عراق نیست ولی نشان شکست نقشه آمریکاست که از مدتها پیش تصمیم گرفته بود نیروی قابل ملاحظه ای در عراق نگاه دارد. احزاب سیاسی آمریکا نیز  اخراج نیروی نظامی   آمریکا را شکستی سنگین می دانند. از جمله به این دلیل که بیم آن دارند رژیم حاکم بدون حضور نیروهای نظامی آمریکا نتواند مدت زادی در رأس کار بماند. از این مهمتر آنست که این خروج موجب تقویت بیشتر موقعیت ایران گردد، هم در عراق  وهم در منطقه.

اینک واشنگتن تلاش می کند تا جائی که ممکن است کنترل عراق را حفظ کند، به این صورت که وظائف نیروی اشغالگر را به نیروهای غیر نظامی محول کند. تعداد کارمندان سفارت آمریکا، که قبلا هم دژی محسوب می شده به 16 هزار نفر افزایش یافته است. بخش عمده آنها اعضای سیا، سازمان اطلاعاتی آمریکا و نظامیان هستند. تعداد سربازان مسلح مزدور که تحت فرمان سفارت هستند به 5هزار و پانصد نفر افزایش یافته است. این افراد مجهز به خودروهای زرهی و 24 بالگردان جنگی از توع  بلاک هاوک هستند.

برای جبران خروج اجباری بخشی از نیروها به شیخ نشین ها منتقل می گردند و همکاری نظامی با شیوخ عرب توسعه خواهد یافت. به این صورت دخالت سریع درعراق ممکن می گردد که در واقع  هدف آن مقابله با ایران است. همزمان با این اقداما ت آمریکا می کوشد تا با فشار بر ایران و همپیمان های آن در منطقه موقعیت ایران را تضعیف کند. شکست آمریکا در عراق خطر جنگ را بشدت افزایش داده است ـ فعلا سوریه است که باید تاوان این شکست را بپردازد.

http://www.jungewelt.de/2011/12-23/037.php?sstr=iran%7Cals%7Csieger

 r

سقوط اسرائیل

از این نقطه بر می خیزد

یونگه ولت ـ پرفسور نورمان پش- گزینش و ترجمه رضا نافعی

پرفسور نورمان  پش نویسنده این مقاله، استاد حقوق بین المللی است که از سال 2005 تا 2009 نماینده مجلس آلمان و سخنگوی فراکسیون حزب چپ در امور مربوط به سیاست خارجی بود

گرچه معروف است که اطلاعات ” سیا” ، سازمان اطلاعاتی آمریکا، چندان اعتباری ندارد و نمیتوان زیاد به آن اطمینان داشت، ولی از این نباید نتیجه گرفت که حتی گاه و بیگاه هم به اطلاعات درست دست نمی یابد. یکی از این موارد گزارشی بود که در 12 فوریه 2009 منتشر کرد. سیا در این گزارش به این نتیجه رسیده بود که اگر گرایش های کنونی به همین صورت ادامه یابند “اسرائیل طی بیست سال آینده از بین خواهد رفت”. منظور سیا از ” گرایش کنونی ”  آرزوی ایران برای دست یابی به سلاح اتمی نبود. مبنای تحلیل سیا این بود که ” غیر ممکن است  رهبری اسرائیل برای رسیدن به تفاهم  حاضر به کوچکترین گذشتی در برابر همسایگان خود باشد، همسایگانی  که جمعیتشان با شتاب رو به افزایش است،  امیدی به بهبود وضع ندارند اما خواستار دست یافتن به عدالت و کرامت انسانی هستند”.

این تحلیل بسرعت از میدان  ناپدید گشت، زیرا پیش بینی آن واقع بینانه بود. لئون پانتا در آنزمان رئیس سیا بود و این تحلیل را تایید کرده بود. ولی او  در سال 2011 که به اسرائیل سفر کرد، دیگر رئیس سیا نبود بلکه وزیر دفاع آمریکا بود و آن تحلیل را هم با خود برده بود. واکنش رهبری اسرائیل حاکی از عصبانیت بود، نه به دلیل این هشدار که اسرائیل  نمی تواند آینده را با اتکاء به قدرت نظامی حفظ کند، بلکه به این دلیل که لئون پانتا به آنها گفت که اسرائیل نمی تواند در انتظار دریافت حمایت مالی بی حد و مرز از آمریکا باشد. یا باید با فلسطینی ها صلح کند یا از بین خواهد رفت.

آمریکا بر سر یک دوراهی قرار گرفته است. از سوئی می خواهد دولتی را نجات دهد و حفظ کند که بر پیشانی اش نشانه های یک ” دولت شکست خورده ” نقش بسته است و از سوی دیگر می خواهند دولتی را شکست دهد که برغم محاصره اقتصادی و منزوی شدن موقعیت خود را در منطقه عربی حفظ کرده است. نباید فراموش کرد که زیبیگنیو بریژینسکی مشاور سیاست روسای جمهور آمریکا از جیمی کارتر گرفته تا اوباما، در اواخر سالهای دهه 90 نقشه آمریکا را مبنی بر ایجاد “خاور میانه بزرگ ” اعلام کرد :  ” با استفاده از تمام وسائل ضروری باید کلیه کشورهای منطقه از ترکیه گرفته تا پاکستان از  منافع آمریکا پیروی کنند”. روسای جمهور آمریکا تاکنون موفق شده اند این سیاست را بهر قیمتی که بوده همه جا به کرسی بنشانند  جز در ایران. ولی در حال حاضر مقدمات برای ساقط کردن آخرین دژ “ضد آمریکائی”  در خاور میانه امروز که در محاصره کشورهای تحت الحمایه آمریکا و دولت های دست نشانده آن قرار دارد تدارک دیده می شود.

در آوریل 2011، محمد البرادعی، رئیس پیشین مقامات اتمی بین المللی، در مصاحبه ای گفت که دولت آمریکا و دولت های اروپائی ، در دعوای اتمی با ایران، هیچگاه خواستار مصالحه با دولت ایران نبودند، بلکه خواستار آن بودند که به هر وسیله ممکن  رژیم را تغییر دهند. یوکیا آمونا، جانشین ژاپنی البرادعی، دوماه پس از آغاز به کار، در ژوئن 2009 به گلین داویس سفیر آمریکا  در آن سازمان قول داد وظیفه خود را در ارتباط با استراتژی تصمیمات کلیدی آمریکا انجام دهد. گزارش او در نوامبر 2011 عبارت بود از تکرار اطلاعات شناخته شده پیشین ولی توام با اتهامات بیشتر سازمانهای اطلاعاتی علیه ایران، اما با این همه او حاضر نشد رژیم را قاطعانه متهم به تولید سلاحهای اتمی بکند.  بر اساس این گزارش فقط تصمیم به انجام اقدامات ایذائی بیشتر ممکن شد با تهدید به حفظ  تمام امکانات ضروری بعدی.

از تجربیات بدست آمده در عراق روشن است که با محاصره اقتصادی نمی توان ایرانی ها را به چشم پوشی از انجام اجرای برنامه اتمی خود مجبور کرد. بنا براین پرسشی که می ماند اینست: آیا جنگ علیه ایران اجتناب ناپذیر است؟

تقریبا هر هفته سیاستگران یا نظامیان اسرائیل تهدید تازه ای بر زبان می آورند. از آمریکا نیز همواره خبرهائی در باره نقشه های جنگ علیه ایران منتشر می گردد. دانیل السبرگ اقتصاد دان آمریکائی، که در سالهای هفتاد اسناد محرمانه پنتاگون را کشف و افشاء کرد، در سال 2006 خبر از نقشه حمله به ایران داد: “جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا و ریچارد چی نی، معاونش، دست کم از 18 ماه پیش چنین نقشه ای داشتند. آنها محرمانه به نظامیان دستور دادند نقشه ای برای حمله اتمی به تاسیسات  اتمی زیر زمینی ایران تهیه کنند، و هم چنین نقشه برای حمله وسیع با سلاح های متعارفی برای حملات هوائی به تاسیسات تولید انرژی  نظامی و  مواضع فرماندهی ایران. فیلیپ ژیرالدی، از همکاران سابق سازمان اطلاعاتی ” سیا” یک سال پیش در نشریه ” آمریکن کانسرواتیو ” گزارش داد که دفتر چی نی، معاون رئیس جمهور، سفارش تهیه نقشه برای حمله هوائی وسیع به ایران با سلاحهای متعارفی و سلاحهای تاکتیکی اتمی را داده بود.” چند تن از افسران برجسته نیروی هوائی آمریکا که در تدارک این نقشه سهیم  و بر عواقب کار خود آگاه بودند ـ یعنی  حمله اتمی به کشوری که  تهدیدی برای آمریکا نیست، از این نیت تکان خورده بودند. ولی   هیچ کدام نمی خواستند با ابراز مخالفت با این هدف سرنوشت اداری خود را به خطر بیندازند.”( نقل از فرانکفورتر روند شاو 13 دسامبر2006)

از آنزمان انتشار خبرهائی از این دست قطع نمی شود. اگر دستگاه های حکومتی بعدی تا کنون عاقلانه رفتار کرده اند، شاید به این دلیل است که می دانند حمله به تاسیسات اتمی ایران برنامه را به تعویق خواهد انداخت ولی از بین نخواهد برد. ولی این به آن معنی نیست که آنها چشم از هدف خود یعنی ساقط کردن رژیم با توسل به زور دست برداشته اند. اوباما در سال گذشته به رؤسای دو دولت برزیل و ترکیه نامه نوشت با این تقاضا که ایران را متقاعد کنند که 1200 کیلو گرام اوران غنی شده خود را به  ترکیه انتقال دهد تا درآنجا نگهداری شود. سه هفته بعد آن دو دولت با ایران به توافق رسیدند. ولی دولت آمریکا دیگر علاقه ای به راه حل پیشنهادی خود نداشت و خواستار شدت محاصره اقتصادی شد. حتی اگر واشنگتن در اجرای نقشه های جنگی خود تعلل ورزد، خطر بزرگتر از اسرائیل بر می خیزد با حکومت خشونت گرای نتان یاهو  و آویدگور لیبرمان.

مرد سال 2011

مردم خشمگین سراسر جهان اند

یونگه ولت- ترجمه رضانافعی

جنبش ” اشغال کنید ” کماکان درصدر مباحثات جاری در آمریکا قرار دارد. مجله تایم که معمولا یک بار درسال یکی از مشاهیر جهان را بعنوان مرد سال انتخاب می کند، امسال جنبش ” خشمگینان ” را برای این کار برگزیده است و بویژه از خشمگینان یونان و اسپانیا نام برد ه و از دنباله روان آنها در آمریکا . ” شخصیت های سال 2011″ .

دانشگاه معتبر آمریکائی “ییل یونیورسیتی ” نیز شعار جنبش  “اشغال کنید”  را بعنوان ” سخن سال “انتخاب کرد: “آن 99 در صد ما هستیم”. این خبر را روز دوشنبه خبرگزاری فرانسه منتشر کرد.

فعالان این جنبش که در اواسط سپتامبر اعتراض خود را با فراخوان ” وال استریت را اشغال کنید ” آغاز کردند، امروز می بینند که سخنشان مورد تایید مقامات رسمی آمریکا قرار گرفته است. در روزهای گذشته موضوعی که بشدت و وسعت در رسانه های آمریکا مورد بحث قرار گرفته آمار سازمان U.S. Cenus Bureau  وابسته به وزارت بازرگانی آمریکاست. آمار گران این سازمان به این نتیجه رسیده اند که 48 در صد از مردم آمریکا ، یعنی روی هم  150 میلیون نفر تنگدست هستند زیرا درآمد آنها زیر خط رسمی فقر قرارادارد یا  مقدار ناچیزی بیش از آنست. 57 در صد از کودکان آمریکا در این طبقه هستند. در آمد متوسط تمام خانوار ها از سال 2007 تا کنون بطور خالص یعنی منهای مقدار تورم، 6،7 در صد کاهش یافته است.

در هفته گذشته کنفرانس شهرداران آمریکا که در واشنگتن برپا شده بود در یک کنفرانس مطبوعاتی هشدار داد که بعلت بیکاری رشد یابنده همواره خانواده های بیشتری سرپناه خود را از دست میدهند و مجبور به تحمل گرسنگی می شوند.  تعداد کسانی که تقاضای کمک دارند  در 12 ماه گذشته، تا سپتامبر 2011، 15 در صد افزایش یافته است. حتی کسانی که شاغل هستند نیز از گرسنگی در امان نیستند: 26 در صد از کسانی که نیازمند به دریافت کمک های غذائی هستند شاغل هستند.

 پرفسور شلدون دانزیگر، استاد دانشگاه میشیگان و پژوهشگر مسئله فقر در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری قرانسه گفت:” واقعیت این است که آینده تنگدستان تیره و تار است.”  اگر کنگره و ایالات به سیاست صرفه جوئی در خدمات اجتماعی ادامه دهند، تعداد خلنواده های تنگدست باز هم بیشتر خواهد شد. تا کنون برنامه های امدادی مانند دادن کوپن غذا و به تعویق انداختن مهلت دریافت مالیات مانع از آن گشته که تعداد تنگدستان بیش از این بشود . ولی هم اکنون بسیاری از افراد نیازمند دیگر به این کمک ها دسترس ندارند. از جمله خانواده هائی که بدلائل شغلی یا بیماری هزینه بیشتری در ماه دارند به این دلیل که درآمدشان چند دلار بیش از میزان تعیین شده است از دریافت کمک محروم می گردند.

اینک هفت سال متوالی  است که ونزوئلا بعنوان همبستگی به این درماندگان آمریکائی کمک می کند.سازمان دولتی نفت ونزوئلا موسوم به سیتگو در هفته گذشته بار دیگر سوخت رایگان برای400 هزار مستمند آمریکائی  در 25 ایالت و از جمله برای 250 نوانخانه که مسکن   افراد بیخانمان است ارسال داشت. آلِجاندرو گرانادو رئیس سازمان نفت سیتگو گفت هزینه کمک های این سازمان به نیازمندان آمریکائی از سال 2005 تا کنون به 400 میلیون دلار بالغ گشته است.

دو راهی تاریخی

قیام جهانی، یا جنگ جهانی

هفته نامه آلمانی سوسیالیستی “اونزره تسایت”

گزینش و  ترجمه رضا نافعی

رسانه ها یک صدا میگویند و می نویسند که مسئول بحران بدهی کنونی کارمندان سیاسی دولت های بدهکار  هستند و نه  بانک ها. یوزف آکرمان (رئیس بانک آلمان) در 13.10 2011 به روزنامه “زود دویچه تسایتونگ ” گفت: بانک ها مسئله نیستند، مسئله وضع مالی دولت هاست. این سخن به آن می ماند که وقتی بانکی را می زنند گفته شود دزدانی که بانک را زده اند مسئول نیستند، مسئول کسانی هستند که به آنها هفت تیر فروخته اند.

بدهی دولتی  حاصل عملیات هماهنگ اقتصاد مالی  و کارمندان سیاسی آنها  در  درون دولت ها ست. با  میلیاردها پولی که در اختیار چتر نجات مالی گذاشته شد بانک های ورشکسته صندوق دولت ها را چاپیدند ودولت ها بدهکار شدند، حد و مرز بدهی هم روشن نیست و با بهره  روزافزونی که همین بانکها ی از ورشکستگی نجات داده شده از خزانه دولت ها می گیرند روند  توزیع ثروت از پائین به بالا  بازهم ادامه می یابد، ولی  اگر کشورهائی چون یونان یا ایتالیا را که بدهی های سنگینی دارند، در نظر بگیریم می بنیم که بازارهای مالی همین کارمندان دولتی را تا زمانی قبول دارند که نشان دهند می توانند پرداخت بدهی ها را بر دوش مردم و خزانه کشوری بگذارند. و اگر در این کار تردید و تعللی دیده شود و حتی به این فکر بیفتند که نظر مردم را هم بپرسند، مورد تنبیه بازارهای مالی قرار می گیرند و کنار گذاشته می شوند.

به کشورهای بدهکاری چون یونان، ایتالیا  یا پرتغال یک برنامه ریاضت اقتصادی تحمیل می شود که حاصلش کاهش بیشتر توان اقتصادی این کشورهاست، نتیجه آن اخراج انبوه کارگران از کار، کاهش   خدمات اجتماعی، کاهش تقاضا در بازار، در نتیجه کاهش تولید است، با کاهش تولید و کاهش فروش،  در آمد مالیاتی دولت کم می شود، دولت با کم شدن درآمدش مجبور است بازهم وام بگیرد و تا گلو در قرضی فرو رود که نمیتواند آنرا پس بدهد، حاصل همه آنها فقر عمومی در کشور است و ناتوانی دولت از پرداخت هزینه موسسات دولتی و در نهایت خصوصی سازی بخشی هائی که زندگی مردم به آنها وابسته است. این دولت ها بخش عمده ای از بدهی خود را از صندوقهای بازنشستگی و بیمه های عمر می پردازند. اگر دولت ها قادر به پرداخت اصل و فرع این بدهی ها نشوند، دیگر نه کسی حقوق بازنشستگی می تواند بگیرد و نه برای  بیمه عمر پولی بکسی داده خواهد شد.

امسال 5،5 در صد از توانائی اقتصادی یونان  کاسته خواهد شد و این درحالی است که درسال گذشته هم 4،5 درصد کاهش یافته بود. رقم رسمی بیکاری به 16 درصد افزایش یافته است با گرایش به افزایش بیشتر. طبق پیش بینی بزرگترین اتحادیه صنفی یونان برای بخش خصوصی، بیم آن می رود که در اثر صرفه جوئی های تحمیلی تعداد بیکاران تا پایان سال آینده به 26 درصد افزایش یابد.

بدهی یونان به 350 میلیارد یورو بالغ می گردد، که بیش از 140 در صد از تولید ناخالص ملی است. برای مقایسه یاد آور می شویم که موسسات خصوص یونانی از آغاز بحران تا کنون 550 میلیارد یورو از یونان خارج کرده اند، این رقم را خانم مارلینه وایس در روزنامه ” زود دویچه تسایتونگ” در تاریخ 4.11.2011 درج کرده است. کارخانه های کشتی سازی یونان تا امروز هم از پرداخت مالیات معاف هستند. زیرا خونتای نظامی یونان که در سال  1967کودتا کرد و در رأس کشور قرار گرفت، کارخانه های کشتی سازی را از پرداخت هر نوع مالیات معاف کرد.

با مقررات جدید صرفه جوئی که یونان باید به اجرا بگذارد روشن می گردد که دولت جدید یونان هم  نه تنها استقلال مالی خود را از دست داد، بلکه قادر به اجرای تصمیم دولت قبلی هم نیست که می خواست پذیرفتن تصمیمات گرفته شده در مورد یونان را به رفراندم بگذارد. “پرسش از مردم  اروپا را تهدید می کند، این پیام بازارهای مالی است…” این تشخیص فرانتس شیرماخر نویسنده محافظه کار و  ناشر روزنامه فرانکفورتر آ لگماینه است. او با لحنی که حکایت از درماندگی دارد می نویسد: “آیا  نمی بنیم که ما ارزیابی در باره روندهای دموکراتیک را  به موسسات رتبه دهی ، به  تحلیل گران و به  این یا آن گروه بانکی، واگذار می کنیم؟” .

کشورهای بدهکار استقلال خود را از دست داده اند، دولت های آنها از این پس نه بوسیله مردم  انتخاب خواهند شد و نه برکنار،  بلکه دست نشانده  “تروئیکا ” یعنی قدرتهای  سه گانه هستند که عبارتند از اتحادیه اروپا، صندوق بین المللی پول و بانک مرکزی اروپا  . اینها هستند که آنها را برکار یا برکنار می کنند. استقلال دولت ها در عرصه اقتصاد، مالی، بودجه و سیاست اجتماعی باز هم محدودتر خواهد شد. یعنی محدود ساختن شدیدتر حقوق مردمی و شهروندی در این کشورهای ملی و مستقل. به این ترتیب گرایش بسوی عملیات اقتدارگرایانه، یعنی بستن دست و بال دموکراسی، در اتحادیه اروپا و منطقه یورو تشدید خواهد شد.

مهمترین هدف های این  روند عبارتند از : 1ــ محدود ساختن دموکراسی، 2ــ  از میان برداشتن خدمات اجتماعی در منطقه یورو و دیگر کشورهای اتحادیه اروپا به سود کنسرن های بزرگ فراملیتی و هم اکنون مسلط . صحبت فقط بر سر “نجات یورو” نیست، صحبت بر آنست که       خسارات ناشی از بحران بر دوش مردم گذاشته شود، آن هم نه فقط در ” کشورهای بدهکار” ، بلکه در تمام کشورهای اتحادیه اروپا.

با توجه به بدهی کوه آسای ایتالیا 1،9، بیلیون ( 1900 میلیارد یورو و بیش از 140 درصد از تولید ناخالص ملی) استراتژی بانک ها و نجات کشورهای بدهکار به مرز امکانات خود می رسد. روزنامه فرانکفورتر آلگماینه در 20.8.2011 نوشت: “بحران در مرحله بعدی خود به نظام خدمات اجتماعی چنگ می اندازد و این قدرت را دارد که دست بسوی نظام سیاسی نیز ببرد، می بینیم که مسئله بدهی ها وحل آن  در واقع مسئله تقسیم ثروت است”.

در واقع در برابر کوه های بدهی ها، یک ثروت رشد یابنده پرشتاب نیز قرار دارد. همانطورکه مازاد بازرگانی یا مازاد صادرات یک کشور موجب بدهی دولتی یک کشور دیگر می گردد، به همین صورت یک  اقلیت فوق العاده ثروتمند از بدهی های یک دولت و بهره ای که  باید بپردازد، سود می برد.

  برخلاف بدهی ها که پخشند، گنج های ثروت در دست چند میلیاردر متمرکز هستند: 12 میلیون نفر میلیونر در سراسر جهان، یعنی 0،9 از تمام خانوار هائی که پول قابل ملاحظه ای دارند، 39 درصد از کل پول جهان را در اختیار دارند. شتاب  رشد پول ثروتمندان آلمان دو برابر سرعت رشد تولید ناخالص ملی این کشور است و در آلمان در حدود یک در صد از خانوارها  تقریبا نیمی از ثروت پولی را در اختیار دارند. اسکار نگت نسبت تقسیم ثروت  امروز را با نسبت تقسیم ثروت در فرانسه، قبل از انقلاب فرانسه ، مقایسه می کند.

خروج از بحران بدهی بدون توزیع این ثروت غیر قابل تصور است. صحبت بر سر منظم کردن بازارهای مالی نیست صحبت بر سر پس راندن  تسلط آنهاست. اگر از ثروت کاسته نشود، اگر ثروت و قدرت دست نخورده برجای بماند حاصلش دیکتاتوری بازارهای مالی، سیاست اقتدار گرا و سرکوبگر، تورم و فقر بیشتر خواهد بود.

http://www.unsere-zeit.de/

ایران یا عربستان سعودی

کدامیک زود تر به سر میگذارند؟

منبع اصلی “رایانووستی” ترجمه از آلمانی- رضا نافعی

شاهزاده “تورکی الفیصل” در کنفرانس امنیت منطقه خلیج فارس تلویحا اشاره کرد که عربستان سعودی خواستار تولید بمب اتمی است. این خبر را ” واشنگتن پست به نقل از آسوشیتدپرس منتشر کرده است.

شاهزاده تورکی تاکید کرد که “نه ما ونه جامعه جهانی هیچ کدام نمی توانیم اسرائیل و ایران را بر آن داریم که از دست یافتن به سلاح های کشتار انبوه چشم بپوشند. از این رو ما به ملت خود مدیونیم که به تمام امکانات بیندیشیم، از جمله به داشتن چنین سلاح هائی”.

البته کارشناسان اتفاق نظر دارند  که ریاض باید در راه بدست آوردن بمب اتمی نه تنها در انتظار برخورد با مشکلات سیاسی بلکه در انتظار مواجه شدن با مشکلات لجیستیک و فنی نیز باشد.

پیام سفیر

در عرصه سیاست جهانی ، شاهزاده تورکی از کسانی است که باید  به سخنانش با دقت گوش داد. او رمز و راز های حساس ابر قدرت عرب را بسیار خوب می شناسد .

تورکی مدتی سفیر عربستان سعودی در انگلستان و آمریکا بود . بعدا از این سمت استعفا داد. ولی آنچه بیشتر توجه را جلب می کند مسئولیت پیشین او بود که بخاطر همان مسئولیت جای خود را  بعنوان یکی از با نفوذ ترین سیاستمداران خاور میانه تثبیت کرد. او بیش از بیست سال در رأس سازمان اطلاعات عربستان سعودی، یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان اسلام قرار داشت و فقط چند روز قبل از واقعه 11 سپتامبر2001  و انفجار برج های دوقلو در آمریکا از این سمت کناره گرفت . همزمانی این دو امر وقتی چشمگیرتر می شود که می بینم درست همین شاهزاده تورکی یکی از پایه گذاران و حامیان اسلام سیاسی، از جمله القاعده، در عرصه بین المللی بود. دلائل مستقیمی برای ارتباط او با واقعه 11 سپتامبر وجود نداشت ولی نشانه های  وجود ارتباط میان سازمان اطلاعات و افراط گرایان اسلامی آنقدر زیاد بود که نادیده گرفتن آنها ممکن نبود.  این هم قابل ذکر است که ماموران اعزامی عربستان به شمال قفقاز پس از استعفای تورکی فعالیت های خود را قطع کردند.

همه این ها به این معنی است که شاهزاده تورکی آدم مهمی است و بهتر است   سخنان او  جـدی  گرفته شوند. بویژه از این جهت که این اولین بارهم نبود که او اشاره به نقشه های ریاض برای دست یافتن به سلاحهای اتمی خودساخته کرده است.

شاهزاده آخرین بار در   گردهمائی تابستانی نمایندگان ناتو، به این موضوع اشاره کرد و گفت “وضعیتی که در آن ایران سلاح اتمی داشته باشد و ما نداشته باشیم برای ما پذیرفتنی نیست اگر ایران سلاحهای اتمی تولید کند ما هم خواهیم کرد.”

این را می توان به  نوعی کمک خواهی تعبیر کرد. ریاض احساس می کند که محفوظ نیست و می خواهد توجه آمریکا را به این نکته جلب کند. آنچه اهمیت ویژه دارد این است که طرح کننده  این موضوع ، یعنی احتمال آغاز برنامه اتمی عربستان، کسی چون شاهزاد تورکی الفیصل است که مسئول روابط و تماسهای خانواده سلطنتی عربستان با غرب است.

شیر بر تپه طلا

سخنان تورکی دو جنبه دارد : سیاسی و نظامی. برخلاف وجه سیاسی آن که روشن است، از منظر نظامی پرسش هائی مطرح می گردند.

عربستان سعودی راکت های بالستیک دارد که برای سلاحهای اتمی مناسب هستند. ریاض در سال 1987 بین 36 تا 60 راکت از نوع  DF-3A با بردی بیش از 3 هزار کیلومتر از چین خریداری کرد که می تواند تا دو تن مواد منفجره حمل کند.

ولی ریاض قادر نیست با تکیه بر توان فنی خود سلاح های هسته ای تولید کند. کارشناسان یاد آور می شوند که  صنایع نظامی عربستان چندان کار آمد نیست ولی بدلیل فروش نفت روی گنج نشسته است.

آنچه را که عربستان خود نتواند بسازد می خرد. آنچه چشمگیر است این است که توسعه نیروی نظامی عربستان بدلیل نداشتن سرباز و کارشناس با شکست روبروشده است : ریاض نمی خواهد باز سربازان خارجی  مزدور استخدام کند  ولی خود مردم عربستان هم نمی خواهند اسلحه بدست گیرند.

شاهزاده تورکی از سالها پیش تاکید می کند که پیشرفت عربستان رابطه مستقیم به پیشرفت  آموزش در آن کشور دارد. اگر پروژه سلاح اتمی واقعا مطرح گردد آنوقت عربستان باید در عرصه پژوهش دست به سرمایه گذاری سنگین بزند.

در غیر این صورت عربستان هم   سرنوشتی چون  عراق و سوریه خو اهد داشت که  با کمک خارج تاسیسات پرخرج ولی بی پایه   داخلی ایجاد کردند و با یک حمله هوائی  اسرائیل برنامه اتمی آنها هم بپایان رسیدhttp://de.rian.ru/opinion/20111209/261765031.html.

زیر چکمه دیکتاتوری بانک ها

گفتگوی اشپیگل آنلاین  با اسکار لافونتن از رهبران حزب چپ آلمان

گزینش و ترجمه رضا نافعی

ـ آقای لافونتن شما بعنوان هشدار دهنده در امر بحران یورو شهره هستید. پیش بینی شما چیست: آیا یورو باقی خواهد ماند؟

ــ اگر دولت های اروپائی باز هم به سرهم بندی های خود ادامه دهند، تصور نمی کنم که یورو عمر چندانی داشته باشد.

ــ بنظر شما برای نجات یورو چه باید کرد؟

ــ بنای نظام یورو نادرست است. یعنی: درست است که یک پول مشترک وجود دارد ولی  از سوی دیگر سیاست های اقتصادی، مالی، اجتماعی و دستمزدها در این کشورها بکلی با هم تفاوت دارند. نظام با این مشخصات عمل نمی کند. بویژه آن که  پائین نگاه داشتن سطح دستمزدها در آلمان سبب شده که ما بتوانیم کالاهای بسیار بیشتری به دیگران بفروشیم تا آنها به ما. کشورهای دیگر برای پرداخت بهای این کالا ها باید وام بگیرند، که نتیجه آن افزایش بدهی آنهاست. اگر به پائین نگاه داشتن سطح دستمزدها در آلمان پایان داده نشود، یورو نمی تواند سرپا بایستد.

ــ شما بطور جدی می خواهید بگوئید با افزایش دستمزدها در آلمان یورو نجات پیدا می کند؟

ــ هم افزایش دستمزدها در آلمان  ضرورت دارند، هم سرمایه گذاری در اقتصاد کشورهای ضعیف تر اروپائی. چون ما با پول واحدی که داریم  و دیگر نمی توانیم ارزش پولها را کم  یا زیاد بکنیم. باید تمام کشورهای اروپائی تعهد کنند که  دستمزدها را با میزان تولید خود هماهنگ سازند.

ــ ” ولفگانگ شوی بله “، وزیر دارائی آلمان مطمئن است که با تصمیماتی که در کنفرانس سران کشورهای  اتحادیه اروپا در بروکسل گرفته شد، بحران بدهی حل خواهد شد. تحلیل شما از وضعیت چگونه است؟

ــ این نظر نشانه نشناختن کامل وضعیت است. بانک ها موفق شدند دولت ها را مسئول خطاها جلوه دهند. متاسفانه اغلب سیاستگران نیز این حرف بی معنی را تکرار می کنند. دو سال پیش دولتمردان و دولت زنان جهان به این تشخیص رسیدند که مجبورند برای نجات بانک ها از ورشکستگی مقادیر عظیمی بپردازند. به عبارت دیگرلغو مقررات و قوانین بانکی و باز گذاشتن دستِ جهان مالی برابر  است با ایجاد یک ماشین عظیم برای تولید قرض. اگر این ماشین متوقف نشود ــ یعنی بانک ها کوچک نشوند ومجبور به رعایت مقررات سخت نگردند ـ میزان بدهی ها دائما بالاتر خواهد رفت.

ــ آیا خیلی ساده انگاری نیست که بانک ها را مسئول اصلی بحران بدانیم؟ بسیاری از کشورهای اروپائی، در گذشته، بیش از در آمد خود ریخت و پاش کرده اند، از جمله برای عرضه کردن خدمات اجتماعی. این کشورها خودشان بودند که خود را اسیر بازار مالی کردند.

ــ نه . آلمان یک نمونه است که  نشان میدهد این طور نیست. من فقط از چند بانک نام می برم HRE , Commerzbank, IKB,   یا بانکهای ایالتی، بدهی های انفجاری این بانک ها هیچ ربطی به  هزینه خدمات اجتماعی ندارد. ایرلند و اسپانیا قبل از ورشکستگی بانک هایشان مسئله ای بنام بدهی نداشتند. اگر دولت های اروپائی باز هم به کژراهه ادامه بدهند و تصور کنند که  مسئله اصلی هزینه خدمات اجتماعی است، دچار اشتباهی مصیبت بار شده اند. این تصور به اتخاذ یک سیاست بکلی نادرست می انجامد، یعنی بجای آن که خود را از شر دیکتاتوریبازارهای مالی رها سازند، ” آگندا” ی 2010 را ( یعنی  برنامه ای که از سال 2003 تا 2005 بوسیله دولت ائتلافی سوسیال دموکرات و سبزها در آلمان، در دولت گرهارد شرودر و یوشکا فیشر به اجرا گذاشته شد و طبق آن قوانین نظام خدمات اجتماعی و مقررات بازار کار آلمان عوض شد) در دیگر کشورهای اروپا نیز به اجرا بگذارند. حاصل آن فلج کردن اقتصاد و افزایش دائمی بدهی خواهد بود. آنها که قرض بالا می آورند حالا دوتا شده اند : در یک طرف بانک ها هستند و در طرف دیگر آنگلا مرکل و نیکلا سارکوزی با برنامه ریاضت اقتصادی شان.

ــ    بانک مرکزی آلمان  حاضر است 45 میلیارد  دیگر هم در اختیار صندوق بین المللی پول بگذارد، ولی به آن شرط که مجلس آلمان با آن موافقت کند. اعتبارات اضافی باید در واقع  مورد  پسند شما قرار گیرد.

ــ  این پیشنهاد ها مسئله را حل نمی کنند. برای آزاد ساختن کشورهای اروپائی از چنگ بازارهای مالی باید بانک مرکزی اروپا بطور مستقیم به خود دولت ها اعتبار بدهد، البته با شرائط و مقررات سخت. یکی از آن شرائط باید کاستن جدی از بودجه نظامی باشد. واقعا مضحک است که   مهمترین مشتریان  صنایع نظامی آلمان کشورهای بحران زده یونان و اسپانیا هستند. مالیات بر ثروت در اروپا  در درجه اول اهمیت قرار دارد . ثروت پولی میلیاردهای اروپائی  تقریبا برابر است با مجموعه بدهی های کشورهای اروپائی.

ــ مدلی که شما پیشنهاد می کنید احتمالا به افزایش تورم خواهد انجامید. بسیاری از مردم آلمان هم اکنون هم از آن در هراس هستند. توضیحتان برای آن چه خواهد بود؟

ــ در سال های گذشته دیدیم که برغم زیر و رو شدن بازارهای مالی و سوداگری با مواد خامی نظیر نفت و مواد خوراکی، تورمی بصورت دهه های گذشته پیش نیامد. به بیان ساده تورم وقتی بوجود می آید که پول زیادتری به کیسه افراد کم درآمد سرازیر شود. با پائین نگاه داشتن دستمزدها، کاستن از حقوق بازنشستگان و کم کردن هزینه خدمات اجتماعی پولی به جیب کسی نرفته که بتوان از تورم سخن گفت.

ــ کریستیان وولف ، رئیس جمهور آلمان، می گوید” آنچه ما تاکنون برای تنظیم نوین بازارهای مالی کرده ایم در قیاس با مشکلات بزرگی که با آن روبروهستیم ناچیزند” . اگر این ها کوچک اند کار  بزرگ چگونه خواهد بود ؟

ــدر اینجا یک لیبرال کلاسیک می بایستی می گفت: همه بانک ها باید آنقدر کوچک شوند که دیگر برای نظام حائز اهمیت نباشند. یعنی طراز نامه  بانک آلمان نباید 2هزار میلیارد باشد، بلکه باید 200 میلیارد باشد، کمتر اگر باشد بازهم  بهتر است. خلاصه بگویم: ما دکه قمار بازی نمی خواهیم، صندوق  پس انداز کافیست. فقط از این راه است که می توان ماشین عظیم آتش زدن پول را متوقف کرد.

ــ  مارتین فلد اشتاین، استاد معتبر اقتصاد در دانشگاه هاروارد به این نتیجه رسیده است که یورو تجربه پرهزینه ایست که ضررش بیش از سودش است. ایجاد اتحادیه پولی یک خطای تاریخی بود؟

ــ سیستم یورو از همان آغاز غلط بنا شد. بدون سیاست تنظیم شده اقتصادی، اجتماعی و پولی و از همه مهمتر بدون هماهنگ کردن سیاست تعین مزد، ایجاد یک پول واحد به تنهائی کافی نیست و عمل نمی کند. وقتی که  دستمزد ها در منطقه یورو در همین  سالهای اخیر، تا این حد متفاوت هستند داشتن  ابزاری چون کم و زیاد کردن بهای ارزها اجتناب نا پذیر است.

ــ انگلا مرکل روز چهارشنبه یک بیانه رسمی دولتی در بارۀ تصمیمات شورای اروپا در هفته گذشته  خواهد داد . انتظار شما از صدراعظم چیست؟

ــ  انتظارم این است که با خیال راحت اشتباهات گذشته خود را تکرار کند. اگر موضع چندی پیش خانم مرکل را در بارۀ چشم پوشی  طلبکاران خصوصی از دریافت بخشی از طلب خود و تغییر موضع امروز او را در همین مورد درنظر گیرید می بینید که او واکنش بازارهای مالی را درک نمی کند. از آنجا که  قبل از اعلام این نظر کشورهای اروپائی از بازارها جدا نشده بودند، خانم مرکل با اعلام این نظر سبب شد که نرخ بهره دائم بالاتر رود. او این را هم درک نمی کند که صرفه جوئی راه علاج بحران نیست، نمونه آن یونان است. او همراه با سارکوزی، رئیس جمهور فرانسه، اقتصاد یونان را از نفس انداخته اند. نتیجه آن این است که در آمد دولت یونان بشدت کاهش یافته و پیوسته باید وام بیشتری بگیرد. مرکل می خواهد این نسخه دور از عقل را به دیگر کشورهای اروپائی نیز منتقل کند.

ــ ولی ببخشید، آقای لافونتن، این کشورها با میلیاردها قرضی که دارند ، اگر صرفه جوئی نکنند، چطور می توانند از بحران بیرون بیایند؟

ــ فقط دریک صورت، اگر اقتصاد رشد کند درآمد دولت با دریافت مالیات زیاد می شود و هزینه هایش کاهش می یابد.  یک دولت با یک زن خانه دار فرق دارد. اگر  مخارج یک زن خانه دار زیاد شود، می تواند با صرفه جوئی در مصرف پولی که دارد، دوباره میان خرج و دخل خود توازن بوجود آورد. چرا؟ چون درآمدش ثابت است. ولی اگر دولت در وقت نامناسب صرفه جوئی کند، درآمد مالیاتی اش را از دست می دهد و بدهی اش دائم زیاد تر می شود. مؤثر تر از صرفه جوئی در پیش گرفتن یک سیاست عادلانه مالیاتی است، باید از ثروت های بزرگ و درآمدهای زیاد مالیات بیشتر گرفت.

http://www.spiegel.de/politik/deutschland/0,1518,druck-803229,00.html

به سمت “چپ” تغییر کرده است

نویس دویچلاند ـ  گزینش و ترجمه رضا نافعی

مسیر باد در حال تغییر است، چپ باید بادبان خود را به آنسو بگرداند. من در آروز ی چپی هستم که قادر است در نهایت آرامش بگوید: “ما امروز هنوز ناکافی هستیم، ولی نسل تازه ای  در حال بالیدن است، با خواستهای تازه سیاسی و با زبانی نو. من در قرن بیستم آموزگار بودم، امروز می خواهم یاد بگیرم: از این زبا ن نو، از این پرسش ها و از این اشکال سازمانی بیاموزم.”

“فـا وستـو برتـیـنـوتی ” (71 ساله و نویسنده مقاله) یکی  از اندیشه پردازان سیاست چپ در اروپاست. او عضو حزب کمونیست ایتالیا ست که بعدا از پایه گذاران ریفوندا کمونیستا ( حزب نوین کمونیستی) شد. او از سال 2004 تا 2007 در رأس حزب چپ های اروپا قرار داشت. در انتخابات 2008 ایتالیا بعنوان نامزد اتحاد چپ در انتخابات شرکت کرد ولی با کمبود یک رای در انتخابات باخت. امروز  ناشر مجله   

  Alternative per il social- lismo  در ایتالیاست.        

اروپا غرق در بحران  است. در نسخه هائی که دولت ها و بنیان های اروپائی برای حل مسائل پیش می نهند، روی سخن نه با  قربانیان ریاضت ها  اقتصادی است و نه با پارلمان های این کشورها ست  که ا اجازه داشته باشند در تصمیم گیری ها سهمی داشته باشند. چرا از سیاست سلب قدرت می شود؟  دورنمای یک اروپای دموکرات و اجتماعی چگونه است؟

امروز طبقات حاکم در اروپا خود را با دو بی اعتمادی روبرو می بینند: آنها نه اعتماد به توان خود برای حکومت دارند و نه اعتماد به توان خود برای برون آمدن از بحران کنونی. آنچه دیده می شود مناسبات آمیخته با تنش میان مدل اقتصادی و مدل اجتماعی از یک سو و دموکراسی از سوی دیگراست.   تنش  میان این دو  قطب به مرحله ای رسیده که اضطراب انگیز است.

این مناسبات همیشه اینطور نبوده است. دانشمندان اقتصاد، دوران سی ساله نخست، پس از پیروزی بر باصطلاح آلمان نازی را، سالهای “معجزه اقتصادی” نام نهادند که البته جای بحث دارد. آنچه مسلم است این است: قوانین اساسی که در آنزمان به تصویب رسیدند، طرحی دیگر، طرحی نو از دموکراسی عرضه کردند. در این طرح دیگر سخن از حقوق مدنی و تفکیک قوای سه گانه نبود. اندیشه محوری این بود که دموکراسی هنگامی حکمفرماست که  چرخش بسوی برابری  باشد.

 ساختار درونی این قوانین بر این پایه استوار بود که برای ایجاد عدالت اجتماعی جامع نه تنها قدرت فرمانروایان، بلکه قدرت اقتصاد نیز باید  ضرورتا محدود گردد. این بزرگترین دست آورد قوانین اساسی پس از جنگ بود.

اقتصاد فرمان را بدست گرفت

مدت زمانی  بلند، وضع قوانین، تنظیم قرار داد ها و  نوع رفتار جمعی در این مسیر سیر می کرد. اروپا از طریق مبارزه طبقاتی بوسیله  احزابی با ساختار دموکراتیک و اتحادیه های کارگری گام در راه سازشی پر تحرک با سرمایه داری گذاشت، سازشی دموکراتیک. طبق این سازش دموکراتیک می بایستی از یک سو گروههائی که تا کنون از روند دموکراسی دور نگه داشته شده بودند گام به گام به این روند راه یابند عرصه نفوذ دموکراسی تلفیقی به مکان هائی که تا کنون در بسته بودند، بعنوان مثال کارخانه ها توسعه یابد. از سوی دیگر از منظر این سازش، حق شهروندی محدود به داشتن حق شرکت در انتخابات نبود، بلکه شامل حق سازمان دادن تنازعات اجتماعی، یعنی تنازعات بطور کلی نیز بود. در عین حال سازش اجتماعی، در سراسر اروپا، به ایجاد دولت خدمات اجتماعی انجامید. بر این اساس حقوق شهروندی دیگر محدود به حقوق فردی نیست و عبارت است از به دست آوردن حقوق اجتماعی، بعنوان تحقق مشخص چرخش به برابری.

شکست جنبش دانشجوئی و کارگری در سالهای هفتاد به این دوران پایان می بخشد. با ریگان ( رئیس جمهور وقت آمریکا) و مارگریت تاچر (نخست وزیر وقت در انگلستان) درسالهای هشتاد، باد نئولیبرالیسم در عرصه سیاست وزیدن گرفت. ریگان با طرح این نظر که راه حل مسئله، دولت نیست، دولت خود مسئله است،  دولت را شاخ مات کرد. لازم به تذکر است که او دولت را فقط در زمینه ایجاد توازن در عرصه اجتماعی مسئله ساز می دانست در دیگر عرصه ها وجود دولت را هنوز ضروری می دانست. سخن تاچر رئیس دولت انگلیس از این هم تند تر بود. او گفت: “همه چیز اقتصاد است، جامعه هیچ است”. این درست عکس آن روندی بود که روند قانون اساسی در پیش گرفته بود: اقتصاد سرمایه داری دوباره سکان را در دست گرفت، دوران تازه ای آغاز شد ــ دوران جهانروائی سرمایه داری.

سرمایه داری جدید از همه می خواهد، بدون هیچ محدودیتی دست به رقابت در بازار بزنند. ” انقلاب سرمایه داری” حتی در سوسیال دموکراسی هم نفوذ کرد. اکثریت سوسیال دموکرات ها معتقد شدند که  جهانروائی سرمایه داری شانس بزرگی است. گویا ترین بیان گر سیاسی این نظر ” راه سوم ” ی است که ” تونی بلر”  عرضه کرد.

یگانه حریف جدی در برابر این روند  جنبشی است که   از درون  خود این روند  سر برآورده است، جنبشی که به نادرستی به آن نام ” مخالفان جهانروائی ” داده شده است. آنرا باید ” آلترمُوندیستا ” (تغییردهندگان جهان) نامید. تصادفی نیست که منادیان این جنبش نسلی نو با زبانی نو هستند که در همایش های اجتماعی جهان، در تظاهرات بزرگ، در جنبش صلح پای به میدان می نهند. شکل حرکت جنبش آلترموندیستا که در عرصه بین المللی فعال است با جنبش های قرن بیستم فرق دارد. این جنبش  ستم های اجتماعی رامورد انتقاد قرار می دهد نه عاملین آنرا. ــ مبارزه جنبش کارگری نیز با همین بی عدالتی هاست، ولی پیوسته چشم به ریشه آنها دارد که سرمایه داریست. جنبش نوین انگشت بر تاثیرات جهانروائی سرمایه می گذارد: بر گسترش فقر، بر گسترش بی عدالتی، بر تخریب محیط زیست. این جنبش اختیارات درهم تنیده و متمرکز قدرت را می بیند و  بر مُثله کردن ( بریدن دست و پا و اعضاء بدن ـ م) دموکراسی می تازد، بر تصاحب  غیر قانونی قدرت توسط فرمانروایان جدید می شورد: بر صندوق بین المللی پول، بر سازمانهای جهانی، بر بانک مرکزی اروپا، بر کنسرن های چند ملیتی. این جنبش یا نیازی به تحلیل ساختار اینها یا تحلیل ساختار طبقاتی این سازمانها ندارد، یا قادر به این تحلیل نیست. با وجود این ابعاد تازه بهره کشی ، سرکوبی و از خود بیگانگی را می شناسد. کافیست در نظر آوریم که این جنبش چگونه موضوع حقوق بشر را از نو کشف کرد، چگونه به نظریات جنبش زنان، جنبش حفظ محیط زیست پیوست و جنبش های گوناگون را بهم پیوند داد و جنبش جنبش ها را بوجود آورد.

 از دموکراسی کاریکاتور آن باقی مانده است

ولی دلیل بحران سرمایه داری جهانروا   در خود آن نهفته است. زیرا بر خلاف شکل ظاهری آن، بحران یک  نوع بحران اجتماعی است که در نفس انباشت سود نهفته است.

موتورهای موفقیت سرمایه داری جهانروا  عبارتند از کاستن از دستمزدها و کم کردن قدرت خرید،جست و جوی ارزان ترین نیروی کار، رسوخ دادن بازارهای مالی در اقتصاد و  یک نواخت کردن بازارها. در عین حال  همین عوامل موفقیت  دلائل بحران آن نیز هستند. طبقه حاکمه نمی خواهد در این مدل اقتصادی تغییری ایجاد کند. زیرا برای هر تغییر بایدمتناسب با آن مناسبات اجتماعی نو بوجودآید. ولی آنها بجای این کار و برای این که بتوانند از همان شیوه قدیمی پیروی کنند، دموکراسی را زیر سؤال می برند.

بنظر من طبقه حاکم به این نتیجه رسیده است که بر اساس اجماع موجود دیگر نمی تواند حکومت کند. به این دلیل در بیست سال گذشته دموکراسی گام بگام  نادیده گرفته شد تا امروز که کاریکاتوری از آن باقی مانده است. مردم بطور منظم به پای صندوق انتخابات فراخوانده می شوند، ظاهرا امروز هم مثل گذشته هم مجلس وجود دارد و هم مجالس انتخاباتی ولی امکان تصمیم گیری  آنها گام به گام محدودتر شده است. عناصری فوق پارلمان بالای سر آنها گذاشته شده که خود آنها باهم شبکه ای ساخته اند که اراده مردم  بر آنها بی تاثیر است و اختیارات برای تصمیم گیری به این شبکه ها منتقل شده است. این دموکراسی ظاهری باید به عملیات مشروعیت بخشد وچنین  نمایانده می شود که    تصمیمات ” اجتناب ناپذیرند”:  و بعنوان تصمیماتی عرضه شوند که  از لحاظ سیاسی چون و چرا ندارند .

بنا بر این، فضا، فضای شورش است. ولی باد شورش چگونه می وزد؟ آنرا می توان در فراخوان “خشمناکان ” ( ایندیگناتو) باز شناخت: “کار نیست، ما بیکاریم، ما حقوق بازنشستگی نخواهیم داشت و حالا هم پول نداریم “. آیا این یک برنامه سیاسی است؟ به یک معنی آری، زیرا شورش ارتباط مستقیم با همان مسئله ای دارد که امروز  مسئله اصلی است: این سرمایه داری حاضر به هیچ سازشی نیست، دیگر وساطتی میان طبقات اجتماعی وجود ندارد. شما، مردم، هرچه دلتان می خواهد بگوئید، پاسخ نظام همیشه یکی  است: نه.

 بادبان را بسوی باد بگردانید

پیش شرط برای تولد دوباره سیاست این است: یا سیاست زبان تازه  جنبش اعتراضی را می فهمد یا محکوم به مرگ است. این باید مبداء بحث از جمله برای وضع چپ در اروپا نیز باشد. ولی من به همین هم راضی هستم: از آنجا که مسیر باد در حال تغییر است، چپ باید بادبان خود را به آنسو بگرداند. من در آروز ی چپی هستم که قادر است در نهایت آرامش بگوید: “ما امروز هنوز ناکافی هستیم، ولی نسل تازه ای  در حال بالیدن است، با خواستهای تازه سیاسی و با زبانی نو. من در قرن بیستم آموزگار بودم، امروز می خواهم یاد بگیرم: از این زبا ن نو، از این پرسش ها و از این اشکال سازمانی بیاموزم.”

http://www.neues-deutschland.de/artikel/213004.krise-und-demokratie.html

اشپیگل آنلاین ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

دو روز جلسات پیاپی اتحادیه اروپا، سرانجام پایان یافت و برخی اخبار آن که شامل مباحث پنهان نبود به رسانه ها راه یافت. اجلاسی که در پی چاره ای جهت یافتن راه حلی برای بحران بانکی- پولی اروپا بود. مدعی شده اند که این اجلاس منجر به استحکام اتحاد این اتحادیه شد. آیا واقعا اینگونه شد؟

اشپیگل آنلاین می نویسد:

اتحاد اروپا در برابر تفرقه قرار گرفته است. بهتر است بگوئیم در برابر دو دستگی. اروپای کشورهای هفدهگانه که احتمالا 9 کشور دیگر هم که به آن خواهند پیوست، خواستار آنند که در اینده تصمیماتشان هم آهنگ تر باشد و در مورد امور مربوط به تنظیم بودجه از انظباط بیشتری پیروی کنند. در آغاز کشورهای سوئد، چک و مجارستان در گرفتن تصمیم مردد بودند و اتخاد تصمیم را به  رای مجالس خود موکول کردند. ولی حوالی نیمروز نمایندگان حاضر در کنفرانس ناگهان  بیانه نهائی را تغییر دادند . اینک همه می خواهند در راهی که برای تثبیت وضع در پیش گرفته شده دست کم بگونه ای  مثبت همراه باشند.، باستثناء یک کشور، این استثناء انگلستان است. 

26 کشور در برابر یک کشور اکثریتی قاطع بنظر می رسد، معهذا بهائی که مرکل- صدراعظم آلمان- برای آن می پردازد سنگین است. درست است که صدر اعظم موفق شد خواست های اصلی خود را که عبارت بودند از  محدود کردن میزان وام، کنترل شدیدتر بودجه و مجازات های شدیدتر برای کشورهائی که نتوانند تعادل دخل و خرج را نگاه دارند، به کرسی بنشاند ولی نتوانست 27 کشور را برای مبارزه با بحران یورو یک صدا  و متحد نگاه دارد. این یک پیروزی است اما  یک عیب بزرگ هم دارد. بقول یکی از دیپلمات های آلمانی این راه حل درجه دو بود. راه حلی با ابهامات و خطرات فراوان.

صدراعظم آلمان سخت روی مواضع خود ایستاد، درست مانند  داوید کامرون نخست وزیر انگلستان که می خواست برای کنترل بازار مالی  امتیازات ویژه و استثنائی به انگلستان داده شود. مرکل نمی گوید ما با هم جدل کردیم؛ می گوید ” این موضع برای ما نا آشنا نبود”، یعنی او هم سر میز تصمیم گیری نشسته بود. معنی این سخن می تواند تا حدی این باشد که : ما او را بیرون نیانداختیم.

ولی در آینده ممکن است این پرسش مطرح گردد. از هم اکنون برخی از اعضاء اتحادیه اروپا می پرسند معنای عضویت انگلستان  در اتحادیه چیست؟ آلکساندر گراف لامسدورف، رئیس فراکسیون لیبرال ها در مجلس اروپا می گوید، انگلیس ها باید در باره مناسبات خود با اتحادیه  دو باره گفتگو کنند.” آنها یا خود این کار را می کنند ، یا این که اتحادیه از نو تشکیل می شود ــ بدون انگلستان.”

در واقع نیز اروپا جامعه ای خواهد شد که به دو طبقه تقسیم شده است، که  عضو یک طبقه آن فقط انگلستان است. ولی اگر اروپا موفق نگردد در بحرانی اساسی که موجودیتش را تهدید می کند، راه حلی مشترک بیابد، کل اتحادیه با خطری جدی روبروست. هنوز نمی توان پیش بینی کرد که نیروهای گریزان تا چه  حد قدرت تخریب خواهند داشت. مرکل خیلی راحت می گوید کسی که حالا در جمع نیست می تواند بعدا به جمع بپوندد. امیدش این است که فشار بر انگلستان آنقدر زیادشود که خود به قایق خواهد بپرد، گرچه طبق اظهارات خودش فعلا نشانی از این تصمیم به چشم نمی خورد.

ولی اگر انگلیس ها به قایق نپریدند با تما م نیرو در برابر انزوای مطلق خود خواهند ایستاد. احتمالا مرکل، سارکوزی و شرکاء شاهد این تلاش خواهند شد، آنهم  بیش از آن که مطلوبشان باشد. کامرون نخست وزیر انگلستان هم اکنون تهدید می کند که نخواهد گذاشت دستگاههای اداری اتحادیه اروپا به سود کشورهای “یوروئی” تقویت گردند. او می گوید ” دستگاههای اتحادیه اروپا متعلق به کشورهای بیست و هفتگانه اروپا خواهند بود.”  مرکل بعدا برای آرام کردن وضع می گوید: اگر انگلستان هم بدقت توجه کند می بیند که جای مانور هست.

واقعیت این است که رفتار مرکل با مشکلات حقوقی روبرو خواهد شد: کارشناسان حقوقی کمسیون اتحادیه اروپا، بانک مرکزی اروپا، و شورای اروپا در مورد مجاز بودن افزودن قراردادی بر قرارداد موجود ابراز تردید کرده اند.

زمزمه های نارضایتی علیه  فرمان ” مرکوزی ” ( ترکیبی از نام مرکل و سارکوزی ـ مترجم)

مرکل نباید دچار این توهم شود که همه کشورهائی که امروز برای ایجاد ثبات همراهی می کنند، برای همیشه در کنار او خواهند ایستاد. قبل از تشکیل  کنفرانس سران، در سراسر اروپا ایراداتی به تغییر قرار داد گرفته شده است. این ایرادات به راه ویژه ای که اینک آغاز گشته نیز وارد است.

بسیاری از دولت ها با مشت در جیب و حتی با مشت بر روی میز، از مرکل و سارکوزی پیروی کرده اند، چون با توجه به موقعیت خطیر کنونی راه دیگری نداشته اند… از مدت ها پیش هم در بسیاری از پایتخت های اروپائی از توفق آلمان ابراز نارضایتی شده است.

از این پس وقتی مذاکره بر سر تغییرات آغاز گردد، بسیاری از رؤسا و رهبران کشورهای دیگر به یاد این توفق خواهند افتاد. ممکن است چهار چوب کلی تغییرات برجای بماند ولی  دولت آلمان نمی تواند چنین فرض کند که بقیه کشورها در نهایت تواضع  زیر فرمان ” مرکوزی” را امضاء خواهند کرد. احتمالا تا پایان ماه مارس که باید مذاکرات به پایان رسیده باشد، جرو بحث های فراوان صورت خواهد گرفت. در مورد تمام مسائل آینده، کشورهای کوچکتر یا بحران زده اجازه نخواهند داد که هر بار صدراعظم آلمان هفت تیر را روی سینه آنها بگذارد.

هنوز معلوم نیست که واکنش بازار مالی نسبت به ” نتیجه خوبی” که مرکل بدست آورده، واقعا و مستمر مثبت باشد و به سرمایه گذاران در منطقه یورو اعتمادی دوباره ببخشد. روز جمعه بعد از ظهر که از شادی و شعف در بورس ها خبری نبود و  بی اعتمادی همچنان سایه افکن .

 http://www.spiegel.de/politik/deutschland/0,1518,802634,00.html

دو نتیجه از جنگ نظامی

و جنگ سیاسی با ایران

“ودلادیمیر یوسه اف”،رئیس مرکز تحقیقات اجتماعی ـ  سیاسی روسیه- ریانووستی

گزینش و ترجمه رضا نافعی

در ماههای اخیر شاهد یک جنگ بزرگ روانی علیه ایران هستیم. رسانه های مهم غربی پیوسته خبرهای وحشت انگیز تری در باره باصطلاح نقشه های جنگی و تروریستی ایران منتشر می کنند و یا از پیشرفت های ایران  در ساختن بمب اتمی سخن می گویند. آیا از این استراتژی ایجاد ترس سودی برمی خیزد یا در دل آن خطر جنگ تازه ای در خاورنزدیک و میانه نهفته است؟

آمریکا در خطر است؟

 در اواسط ماه مه روزنامه آلمانی “دی ولت ” نوشت که ایران قصد دارد یک پایگاه موشکی در ونزوئلا ایجاد کند. قرار است در این پایگاه که در نزدیکی شهر “سانتا آنا دِ کورو” خواهد بود راکت هائی با برد متوسط مستقر گردند که می توانند هر نقطه دلخواه را در آمریکا هدف قرار دهند.

به این می گویند  خبر گمراه کننده  ــ ” دس اینفرماسیون ” ــ  :   فاصله نزدیکترین شهر ونزوئلا ــ ” ماراکایبو” ــ تا ” میامی ” 2 هزار کیلومتر است. این فاصله بیش از قدرت  پرواز  راکت ایرانی “شهاب 3″ با برد متوسط است، بویژه وقتی که این راکت مجهز به کلاهک اتمی هم باشد.

حتی اگر بنا را بر این حدس بگذاریم که ایران کلاهک اتمی می سازد (و پیشرفت برنامه آن در زمینه تولید اوران  زیاد است، باز هم برای ساختن کلاهک اتمی دست کم دوسال وقت می خواهد) و راکت شهاب 3 را که دارای برد متوسط است، به ونزوئلا خواهد برد، وارد آوردن یک ضربه اتمی حتی به نزدیکترین شهر آمریکا هم ممکن نیست.

تغییر اساسی در وضع هنگامی ممکن است که ایران تعدادی راکت از نوع  “سجیل” را که  با سوخت جامد پرواز می کنند، در ونزوئلا مستقر سازد. در این صورت این راکت ها می توانند برای برخی از اهداف در خاک آمریکا خطر ناک باشند.

در پایان ماه اکتبر روزنامه ” واشنگتن تایمز” خبر داد که دو راکت میان برد با کلاهک اتمیِ آماده  در سالهای 1990 ازقزاقستان ربوده شده و از راه قاچاق به ایران منتقل شده است. افزون بر این گویا چهار بمب اتمی تاکتیکی از نوع ــ 152 ام ام ــ از اوکرائین ربوده شده است. این روزنامه همچنین مدعی شد که ایران دو کلاهک اتمی آماده و بیش از هزار راکت بالیستیک در اختیار دارد که آماده پرتاب  به پایگاههای آمریکا در خاور نزدیک و میانه و نیز اروپا  هستند.

این اطلاعات هم نادرست هستند. از دستبرد به انبار های اتمی شوروی در سالهای 1990 اطلاعی در دست نیست،   آمریکا هم از چنین دستبردی بی خبر است.

در قزاقستان فقط 3 راکت بالستیک قاره پیما وجود داشته است. راکت های میانبرد ایران حتی به خاک اسرائیل هم نمی رسند. حتی اگر چاشنی اتمی هم ربوده شده باشد، برای بکار بردن آن به دهسال تدارکات فنی نیاز است .

رو ز 11 اکتبر دادگستری آمریکا علیه دو مهاجر ایرانی به آمریکا اقامه دعوا کرد. گویا این دونفر با سپاه پاسداران در ارتباط بوده اند و قصد داشته اند سفرای عربستان و اسراائیل را در آمریکا به قتل برسانند.

یک نمونه دیگر برای وارد آوردن فشار روانی گزارش اخیر مقامات اتمی بین المللی در وین  در باره برنامه اتمی ایران بود که از جمله حاوی اطلاعات محرمانه در باره پژوهشهای اتمی ایران بود. فعالیت های اتمی ایران تا قبل از سال 2003( آغاز بحران در باره برنامه) خوب بررسی شده اند. کارشناسان ایرانی بین سال 2002 تا 2003 ساختار کلاهک شهاب 3 را تغییر داده و چاشنی انفجاری را در یک محفظه توپ مانند جای دادند. اینها اطلاعاتی  چندان تازه نیستند . ولی سر و صدائی که رسانه ها در باره آن براه انداختند و جوی نامناسبی که درست کردند، عملا سبب شد که جلوی مذاکرات گرفته شود.

موارد دیگری هم که در گزارش مطرح شده اند شبهه انگیزند، زیرا تعداد منابع محدود هستند و فعالیت هائی که از آنها نام برده شده خصلت نظامی مطلق ندارند ( و بطور کلی مواردی هستند که در زمره Dual- Use- Technologien ( فن آوری های دوکاربردی) قرار می گیرند. مواد اتمی که کشف شده بودند مصرف تسلیحاتی نداشتند و مقدار آن هم طبق معیار های خود مقامات بین المللی اتمی ناچیز بودند (اورانیومی که بیش از 20 درصد غنی شده باشد هنگامی حائز اهمیت است که بیش از 25 کیلو باشد). از این رو بنظر اکثر کارشناسان روس دلیل قانع کننده برای تصویب اقدامات ایذائی تازه علیه ایران نیستند.

 اسرائیل موضع خود را اعلام کرد

در آغاز ماه نوامبر، شیمون پرز، رئیس جمهور اسرائیل حمله به تاسیسات اتمی ایران را منتفی ندانست. همزمان با این اظهارات اسرائیل تمرین حفاظت از جان مردم را در صورت حمله به اسرائیل به نمایش گذاشت و نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل و اهود باراک وزیر دفاعش در جلسه کابینه، بنا به اظهار خود آنها، خواستار حل مسئله برنامه اتمی ایران از طریق توسل به قهر شدند.

 آیا این امر تکمیل کننده جنگ روانی علیه ایران است؟ در نگاه نخست: آری. زیرا نه برنامه اتمی ایران تهدیدی برای اسرائیل است و نه راکت های آن.

ارتش اسرائیل فاقد آن قدرتی است که بتواند مهم ترین تاسیسات پانزدهگانه ایران را منهدم سازد. سپر ضد موشکی اسرائیل نیز هنوز آماده بهره برداری نیست.

دنباله کار چگونه خواهد بود؟

برای ادامه برنامه اتمی ایران دو سناریو بنظر می رسد.

سناریو شماره یک : روسیه و چین بازهم جلوی اقدامات ایذائی سازمان ملل را خواهند گرفت؛ آمریکا و همپیمانهایش با تشدید اقدامات ایذائی و یکجانبه خود فشار بر ایران را افزایش خواهند داد، و هرقدر مقامات بین المللی اتمی به کارهای خود بیشتر جنبه سیاسی بدهد ایران هم به همان نسبت همکاری خود را با آن محدود تر خواهد ساخت.

 این محتمل ترین شکل ادامه کار خواهد بود. نتایج فاجعه آمیزی در پی نخواهد داشت ولی ایران را به خط سرخ نزدیک خواهد کرد، عبور از این خط و ساختن بمب یک امر سیاسی خواهد بود.

سناریو شماره دو : اسرائیل تاسیسات اتمی ایران را بمباران خواهد کرد. دلیل اتخاذ این تصمصم نه چندان ترس از ایران بلکه بیشتر ترس از وضع داخلی خود اسرائیل و وضع منطقه  است که می دانیم بسیار پیچیده و سخت آماده انفجار است. از آنجا که می دانیم اسرائیل تصمیمات مهم خود را چگونه می گیرد، نمیتوان انتظار داشت که آمریکا بتواند مانع همپیمان خود گردد. تل آویو آمریکا و جامعه بین المللی را در برابر کار انجام شده قرارخواهد داد.

 از این پس همه چیز به تصمیم آمریکا بستگی خواهد داشت. اگر آمریکا از اسرائیل حمایت کند و ایران را مورد حمله قرار دهد خاور نزدیک و میانه درگیر یک جنگ منطقه ای خواهد شد با عواقبی غیر قابل پیش بینی. اگر واشنگتن از دست زدن به عملیات جنگی خود داری کند، ایران در اندک زمانی بمب اتمی خواهد ساخت و عربستان سعودی و احتمالا ترکیه را نیز در برابر این انتخاب قرار خواهد داد.

تاریخ دقیق حمله اسرائیل را به تاسیسات اتمی ایران نمی توان پیش بینی کرد ولی احتمال وقوع این سناریو پیوسته بیشتر می شود.

کاملا مشهود است که استراتژی ایجاد ترس روانی از ایران خطر روز افزونی در بر دارد. هیچکس خواستار جنگ در منطقه نیست ولی احتمال چنین جنگی افزایش می یابد. می توان جلوی این روند را گرفت. ولی این تل آویو و تهران هستند که باید به این ضرورت پی ببرند.

http://de.rian.ru/opinion/20111115/261422583.html

بر محور ایران

سال فاجعه

از یکماه دیگر

آغاز می شود

یوشکا فیشر وزیرخارجه اسبق آلمان

گزینش و ترجمه رضا نافعی

یوشکا فیشر وزیر خارجه اسبق آلمان از حزب سبزها، اخیرا تحلیلی با عنوان “خطر ایران” نوشته که در سایت project-syndicate.org منتشر شده است.

این سایت خود را ارگان  سندیکائی معرفی می کند که 430 روزنامه و مجله  از 150 کشور جهان عضو آن هستند، با 70 میلیون تیراژ. مرکز آن در پراگ است و بودجه آنرا اعضای آن تامین می کنند.   تامین کنندگان هزینه این نشریه رسانه های هوادار سرمایه داری هستند.   مقالات آن به چند زبان ترجمه می شود. نویسندگان آن شخصیت های  شناخته شده بین المللی هستند.

این  ترجمه حاوی  تز های فیشر در باره مسئله ایران است.

ایرانی که  مسلح به سلاح اتمی  و یا نزدیک به آن  باشد، یعنی  به حدی رسیده باشد که برای تولید آن فقط اتخاذ تصمیم سیاسی کافی باشد، سبب خواهد شد که توازن استراتژیک قدرت سیاسی در خاور نزدیک و میانه بشدت تغییر کند. افزون بر این،  ایران پس از انقلاب  سال 1979  سیاستی را دنبال می کند که در عرصه سیاست خارجی مخالف وضعیت  موجود در منطقه است و بسیاری از همسایه های ایران  از این سیاست احساس نا امنی می کنند.

راکت های موشکی ایران برای اسرائیل، کشورهای عربی همسایه و نیز ترکیه کابوس هستند. فرق میان اسرائیل و دیگر کشورهای منطقه این است که اسرائیل با سلاح های اتمی خود توان وارد آوردن ضربه دوم را به ایران دارد ولی کشورهای عربی و ترکیه فاقد این سلاح  و این امکان هستند.

و درست همین کشورهای عربی حوزه خلیج فارس از جمله عربستان سعودی بیش از اسرائیل موجودیت خود را در خطر می بینند.

اگر ایران دارای راکت های مجهز به کلاهک های اتمی بشود وضع امنیتی اروپا نیز به طرزی دراماتیک تغییر خواهد کرد.

تا کنون تمام مذاکرات با ایران به بن بست رسیده اند، ایران به غنی سازی اورانیوم ادامه می دهد و می کوشد تا فن آوری خود را بهترسازد. اقدامات محدود کننده  ایذائی نیز فقط در دراز مدت و به آرامی تاثیر می گذارند، تغییر اوضاع داخلی نیز در کوتاه مدت  ممکن بنظر نمی رسد.

وقت زیادی باقی نمی ماند، پس از آن این پرسش مطرح می گردد که آیا جهان حاضر است ایران را بعنوان قدرت اتمی در منطقه بپذیرد یا این که  قبل از طرح این پرسش، برای پیشگیری ازخطر اتمی شدن ایران، جنگ آغاز می گردد؟

سال 2012 سال بسیار حساسی خواهد بود و پرزیدنت اوباما از مدت ها پیش تصریح کرده است که آمریکا تحت هیچ شرایطی حاضر به پذیرفتن ایران بعنوان یک قدرت اتمی نخواهد بود. موضع اسرائیل و کشورهای عربی منطقه  خلیج فارس نیز همین است.

سال 2012 به دلیل مسئله ایران می تواند سالی بسیار حساس گردد. دولت اسرائیل اخیرا سخن از این گفت که ایران تا 9 ماه دیگر به آستانه دست یافتن به سلاح اتمی خواهد رسید. افزون بر این، سال 2012 سال انتخابات آمریکاست و ایران می تواند یکی از موضوعات مرکزی انتخاباتی گردد. از این گذشته بدشواری می توان تصور کرد که دولت نتانیاهو دست روی دست بگذارد و ناظر اتمی شدن ایران  یا نزدیک شدن ایران به سلاح اتمی گردد. از سوی دیگر با توجه به وضع موجود  سخن گفتن از عملیات نظامی، که با توجه به شرابط حاضر عمدتا بمباران خواهد بود، آسان است. ولی آنچه  باید بشدت مورد تردید قرار گیرد این است که  از هوا بتوان  برنامه اتمی ایران رامتوقف کرد، بلکه  برعکس چنین حمله ای می تواند رسیدن به سلاح اتمی را شتاب بخشد و راه مستقیم دستیابی به آن را باز کند. راهی که  دراین  حالت،  مورد حمایت بخش های دیگری از افکار عمومی جهان نیز قرار خواهد گرفت. بهتر آنست که از تجسم وضع خاور نزدیک پس از چنین حمله ای خودداری کنیم. در این حالت بهار عربی حتما  به پایان خواهد رسید و جای آنرا امواج شدید همبستگی با ایران و ضدیت با غرب  خواهد گرفت. و بجای آن که منطقه از پائین شروع به تغییر کند به دامان خشونت و ترور پس افکنده خواهد شد. مخالفان دولت در خود ایران نخستین قربانیان چنین عملیاتی خواهند بود و مجموع منطقه بوضعی دچار خواهد شد که احتمالا دیگر هیچ کس قادر به کنترل آن نخواهد بود. از توصیف عواقب مصیبت بار این وضع برای خود مردم ایران و خارج از آن نیز سخن نمی گوئیم. شانس حل مشکل در آخرین لحظات چندان امید بخش نیست، زیرا نبرد بر سر قدرت در درون رهبری در خود ایران نقشی قاطع ایفا خواهد کرد. کسی که آنجا بخواهد عقب بنشیند، بازنده است. افزون بر این بنظر میرسد رهبری در ایران از این موضع حرکت می کند که ایران بزرگتر و نیرومند تر از آنست که بتوان آنرا با اقدامات ایذائی و بمباران های هوائی به زانو درآورد. اگر نگاهی به کتاب های تاریخ بیافکنیم می بینیم که معمولا راه هائی که به فاجعه انجامیده اند با حسن نیت و اشتباهات عظیم سنگ فرش شده اند. بنظر می رسد در سالی که در پیش داریم باز با چنین صحنه ای روبروخواهیم گشت.

یا جنگ؟ یا ایران اتمی؟ و یا وجهی دیگر که کاملا واقع بینانه است: هم جنگ و هم  ایرانی اتمی؟ بنظر می رسد وضع  خاور نزدیک در سال آینده بسوی این  بدیل های نامیمون در حرکت است، مگر آن که  راهی برای حل دیپلماتیک مسئله یافت شود، یا دست کم با تلاش های شدید دیپلماتیک فرصت بیشتری بدست آید. برای رسیدن به این بدیل ها باید حداکثر تلاش های دیپلماتیک صورت گیرد، از جمله از سوی اروپا  و بویژه  آلمان .

 http://www.project-syndicate. org

]]> http://aayande.wordpress.com/2011/12/05/%d8%a8%d8%b1-%d9%85%d8%ad%d9%88%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%81%d8%a7%d8%ac%d8%b9%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%8c%da%a9%d9%85%d8%a7%d9%87-%d8%af%db%8c%da%af%d8%b1-%d8%a2/feed/ 1 aayande http://aayande.wordpress.com/2011/12/04/%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%b4%db%8c%d8%af%d9%86-%d8%aa%d8%b1%d9%85%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%b4%db%8c%d9%86-%d8%ac%d9%86%da%af%db%8c-%d9%be%d8%a7%da%a9%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%af%d9%88%d9%84/ http://aayande.wordpress.com/2011/12/04/%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%b4%db%8c%d8%af%d9%86-%d8%aa%d8%b1%d9%85%d8%b2-%d9%85%d8%a7%d8%b4%db%8c%d9%86-%d8%ac%d9%86%da%af%db%8c-%d9%be%d8%a7%da%a9%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%af%d9%88%d9%84/#comments Sun, 04 Dec 2011 00:02:33 +0000 aayande http://aayande.wordpress.com/?p=2169 ]]>  

برای کشیدن ترمز ماشین جنگی پاکستان

دولت افغانستان

دست به دامن آلمان ها شد

اشپیگل آنلاین ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

در آستانه تشکیل  دومین کنفرانس  ”بن” پیرامون مسائل افغانستان، که پاکستان از شرکت در آن اعلام انصراف کرده، اشپیگل آنلاین آخرین سخنان حامد کرزای رئیس جمهوری افغانستان را منتشر کرده است. نخستین کنفرانس ” بن ” در باره افغانستان  10 سال پیش بر پا شده بود. اشپیگل آنلاین می نویسد:

“پرزیدنت کرزای مطمئن است که  پس از خروج نیروهای نظامی ناتو از افغانستان که قرار است    در سال  2014  صورت گیرد، این کشور  دست کم ده سال دیگر به کمک های جامعه بیت المللی نیازمند است. کرزای اعتراف کرد: متاسفانه ما در زمینه ایجاد امنیت و ثبات برای همه افغانها شکست خورده ایم. این بزرگترین شکست ماست”. وی گفت :” از لحاظ ما ارتش آلمان می تواند برای همیشه در افغانستان بماند ــ  ولی اتخاذ تصمیم با آلمانهاست”.

کرزای گفت امروز افغانستان ” بیش از هر زمان دیگر “  در نبرد علیه تروریسم ، در خط مقدم جبهه قرار دارد، وی هشدار داد که  ” اگر ما این در این نبرد شکست بخوریم ، همۀ ما به شرائطی بد تر از شرائط قبل از 11.سپتامبر 2001  باز خواهیم گشت.

بنا به نوشته نشریه انگلیسی گاردین نیروهای امنیتی افغانستان 4 میلیارد  دلار کسر بودجه دارند. تصمیم در مورد چگونگی بر طرف ساختن این کمبود مالی در کنفرانس  آتی سران ناتو در تابستان آینده اتخاذ خواهد شد که احتمالا در شیکاگو برپا خواهد گشت.

 کرزای بشدت از رفتار پاکستان انتقاد کرد و گفت پاکستان تاکنون متاسفانه حاضر به هیچ نوع کمکی برای آغاز مذاکرات با طالبان نبوده است. برخی از محافل قصد دارند در آینده نیز از طریق طالبان نفوذ خود را در افغانستان حفظ کنند. تا زمانی که این وضع تغییر نکند مذاکره ای هم صورت نخواهد گرفت”.

رفتار پاکستان کار کنفرانس افغانستان در بن را دشوار کرده است. پاکستان اعلام کرده در کنفرانس بن که روز دوشنبه آغاز می گردد شرکت نخواهد کرد. دلیل این بایکوت حمله هواپیما های ناتو  در 25 نوامبر  به مناطق مرزی افغانستان است که طی آن 24 سرباز پاکستان کشته شدند.

“اولریش کیرش ” رئیس سازمان حمایت از ارتشیان آلمان با توجه به این که پاکستان در کنفرانس شرکت نمی کند نسبت به احتمال شکست کنفرانس هشدار داد و گفت : ” افغانستان و پاکستان ” یک موضوع واحد هستند. بنابر این تشکیل کنفرانسی که مهمترین کشور در آن حضور ندارد، بویژه کشوری که سلاح اتمی نیزدارد، بی معنی است”.

اعتمادی به رژیم کرزای نیست

” پتر اشتروک ” وزیر دفاع سابق آلمان نگران سیر امور در افغانستان است. وی ، در بن  محل تشکیل کنفرانس،  گفت :” اعتماد من به رژیم کرزای از بین رفته است “. پتر اشتروک   رئیس ” بنیاد فریدریش ابرت “، که یک بنیاد سیاسی  نزدیک به حزب سوسیال دموکرات آلمان است، گقت مردم افغانستان می توانند به بنیاد های سیاسی آلمان اعتماد داشته باشند،” ما آنها را تنها نخواهیم گذاشت”.

برای اطلاع بیشتر مطالعه مقاله ” بایکوت کنفرانس بن ”  را نیز که روز 30 نوامبر منتشر شد، توصیه می کنیم.

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,druck-801526,00.html

امریکا ی لاتین

امریکا و کانادا را دور می زند

نویس دویچلاند ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

کشورهای آمریکای لاتین و حوزه کارائیب اتحادیه تازه ای ایجاد می کنند، بدون آمریکا و کانادا.

وحدت بیشتر اما بدون آمریکا و کانادا. این شعار 33 کشور آمریکای لاتین و حوزه کارائیب است که در روزهای جمعه و شنبه برای اعلام رسمی اتحادیه کشورهای پیشگفته گرد هم می ایند.

دهسال پیش کسی فکرش را هم نمی توانست بکند که کشورهای آمریکای لاتین و حوزه کارائیب بتوانند خارج از کنترل آمریکا برای خود اتحادیه ای مستقل بر پا سازند. اینک این زمان فرارسیده و همین گرد همآئی نشان می دهد که که آمریکا حتی در آن بخش از جهان که آنرا ” حیاط خلوت ” خود می خواند، یعنی جائی که آمریکا اختیار دار آنست و هر کار بخواهد می تواند بکند، نیز نفوذ سنگین خود را از دست داده است، چه رسد به بقیه جهان. ایجاد اتحادیه کشورهای آمریکای لاتین، حوزه کارائیب و مکزیک، که از لحاظ جغرافیائی بخشی از آمریکای شمالی محسوب می گردد، نقطه اوج سیاست خارجی مستقل این کشورها در لحظه کنونی است.

عوامل گوناگونی به پیدایش این روند کمک کردند. دلیل اصلی آن بود که آمریکا در سالهای 1990 در دوران بیل کلینتون، روی به اروپای شرقی آورد و رئیس جمهور بعدی، جورج دابلیو بوش، در صدد گسترش نفوذ آمریکا در خاور میانه و آسیا برآمد. نو محافظه کاران تندرو در آغاز قرن حاضر زبان به انتقاد گشودند و گفتند در زمانی که نفوذ اقتصادی اروپا و چین فزونی می باید، آمریکا به ” حیاط خلوت” خود ، کم توجه است. دولت بوش در صدد برآمد یک بار دیگر بر آمریکای لاتین مسلط گردد و منطقه بازرگانی آزاد( آلکا )  را بوجود آورد که  قرار بود از آلاسکا تا مجمع الجزائر ” ارض النار ” یا  “سرزمین آتش “، در جنوبی ترین دماغه آمریکای جنوبی  را در بر بگیرد. ولی بوش (پسر) در کنفرانس سران کشورهای آمریکا، که در سال 2005 در ” مار دلپِلاتا ” واقع در آرژانتین بر پا شد، تیرش به سنگ خورد و کشتی اش به گل نشست. زیرا برزیل  که در عرصه سیاست خارجی پر نفوذ ترین کشور آستانه ای در منطقه بود، بدلائل اقتصادی و نیز قدرت سیاسی ، علاقه ای نداشت که در برابر فرمان های آمریکا سر تعظیم فرو آورد، در مقابل آمریکا ایستاد و کنفرانس ” آلکا ” شکست خورد.

عامل دیگر این بود که پرزیدنت چاوز رئیس جمهور  ونزوئلا همراه با فیدل کاسترو ، رهبر کوبا، بدیلی برای سازمان آمریکائی ” آلکا ” ایجاد کردند به نام ” آلبا” (برای خلقهای آمریکای خودمان)، که نه تنها از لحاظ زبانی، بلکه از جهت اقتصادی،صنعتی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی نیز بهم نزدیک بودند.

تلاش های متنوعی که برای نزدیک تر کردن کشورهای آمریکای جنوبی صورت گرفت سرانجام  در سال 2008 به تشکیل سازمان ” اوناسور” ( اتحادیه کشورهای آمریکای جنوبی) انجامید. این سازمان در واقع رقیبی بود برای ” اُ . آ. آس” ( سازمان کشور های آمریکای جنوبی). آمریکا روی به خصومت آورد و از جمله در هندوراس دست به کودتا زد.   گرچه ” اوناسور” یکپارچگی سیاسی نشان داد ولی نتوانست مانع تشکیل حکومت کودتا گردد.

همراه با آن آمریکا حضور نظامی خود را تقویت کرد و ناوگان چهارم خود رادر منطقه فعال ساخت. نیروی نظامی آمریکا کماکان  مجموعه منطقه کشورهای آمریکای جنوبی و حوزه کارائیب را زیر نظر دارد. تولید ناخالص ملی در این منطقه 6.3 تریلیون دلار است.( تولید ناخالص ملی آمریکای شمالی 14 تریلیون است) این منطقه  صاحب بزرگترین ذخائر نفتی جهان است و   تولید   کنونی آن به 338میلیارد بشکه بالغ می گردد.  مذاکرات نفتی آمریکا و اروپا در آینده   با اتحادیه واحد ” کلاک” خواهد بود که قطعا برای آنها مذاکراتی آسان نخواهد بود.

تفسیری بر مقاله بالا

مقاله “اینگو نیبل” کامل است و اهمیت ” کلاک” را برای 33 ملیت  در آمریکای لاتین و حوزه کارائب اما بدون آمریکا و کانادا و بدون ” شرکای ” ناتو:  انگلستان،هلند، فرانسه، روشن می سازد.    جزائر  فالکلاند و جورجیای جنوبی هنوز در اشغال انگلستان است. انگلستان در منطقه کاربیک درCayman Island     و درBritish Virgin Island        بانک هائی دارد که کارشان ” پولشوئی ” است، شست وشوی پولهائی که از تبهکاری بدست آمده است  و محلی است امن برای نهگداری پول آنها که می خواهند از پرداخت مالیات بگریزند . جزائرTurks & Caicos   و Monserrate نیز هنوز وابسته به انگستان هستند. هلند  جزائر ”  Niederland Antillen    و نیمی از جزیره  سنت مارتین را در اشغال دارد که در برابر ونزوئلا قرار دارد. نیمه دیگر سنت مارتین در اشغال فرانسه است و از مستملکات آنسوی دریاهای فرانسه بشمار می اید. مارتینیک، گوادلوپ، و چند جزیره دیگر در کاربیک  نیز از جمله بخش هائ آنسوی دریاهای فرانسه هستند، همچنین گویانه فرانسه در شمالغربی آمریکای جنوبی: که به وسعت بنلوکس است پایگاه  فضاپیمائی کورو ..فرانسه مرزی هم با برزیل دارد و اهالی آمریکای لاتین و برزیل  فرانسه را ” دوست ” می دانند. دشمنان ژئوپولیتیک برای آمریکای لاتین ایالات متحده آمریکا وانگلستان هستند و هلند که  آمریکا در جزیره اش  که نزدیک  ونزوئلاست پایگاه نظامی   ایجاد کرده است. عوامل و جاسوسانی که در تمام عرصه ها استقلال آمریکای لاتین را محدود می سازند، در درجه اول عبارتند از: هزاران نفر از اعضای   National Reconnaissance Office  سازمان های جاسوسی آمریکا، انگلستان، هلند، سوئد، آلمان، واتیکان  و البته سازمانهای اطلاعاتی  بنیاد های حزبی، سازمانهای تبلیغات مذهبی . دست آخر هم تامین هزینه ها و مدیریت “دائمی” “علائق ” ژئو پولیتیک  این شرکای ” ناتو”  قرار دارد. ایالات متحده آمریکا می خواهد ناتو را در ” اتلانتیک جنوبی” گسترش دهد: „  Cut the Atlantic- divide“ .

تفسیر دوم : آیا ” کلاک ” را باید  بمعنی تغییر بنیادین ژئو پولتیک در آمریکا لاتین فرض کرد؟

” کلاک ” باید ” همکاری” و همبستگی” 33 کشور آمریکای لاتین را ممکن سازد. چند روز قبل هوگو چاوز، رئیس جمهور ونزوئلا، و سانتوس رئیس جمهور جدید کلمبیا  در کاراکاس با یکدیگر دیدار کردند، عادی شدن مناسبات دو کشور ی که قبلا نه با هم همکاری داشتند و نه همبسته بودند موجب رضایت دو رئیس جمهور و مورد تایید 31 کشور دیگر است. چاور اطمینان داد که ونزوئلا اجازه نخواهد داد که پارتیزانها، تروریست ها و تبهکاران مواد مخدر خاک این کشور را پایگاه عملیات خود سازند. و رائول کاسترو رئیس جمهور کوبا گفت ” کلاک”  ضد هیچ کشوری نیست… یعنی بطور غیر مستقیم بر همکاری های کشورها با یکدیگر تکیه کرد بی آن که بهانه ای بدست واپسگرایان در آمریکا داده باشد که می خواهند ونزوئلا را مرکز عملیات خرابکارانه معرفی کنند و ادعا کنند که  شرکت کوبا   در آن نشانی    ضد آمریکائی بودن این اتحادیه  است.

Feuerland (spanisch Tierra del Fuego, ins Deutsche übersetzt „Land des Feuers“) ist eine Inselgruppe an der Südspitze Südamerikas.

http://www.neues-deutschland.de/artikel/212440.adios-usa-und-kanada.html

پاکستان از ترکیه کمتر نیست

و سهم منطقه ای خود را میخواهد!

یونگه ولت و اشپیگل آنلاین ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

بیش از صد هیئت نمایندگی با بیش از هزار شرکت کننده، از جمله 63 وزیر خارجه، خواستار شرکت در کنفرانس بن شده  بودند. کنفرانسی که قرار است از روز دوشنبه در بن برپا شود. ولی پس از آن که پاکستان بعنوان اعتراض به  حمله نیروهای ناتو به یک پاسگاه نظامی پاکستان و کشته شدن بیش از بیست سرباز پاکستانی اعلام کرد که در کنفرانس  شرکت نخواهد کرد، از خواستاران شرکت در کنفرانس بشدت کاسته شد. نیامدن پاکستان به کنفرانس بن سبب گشته که کنفرانس تا حدود زیادی اهمیت خود را از دست بدهد.

آمریکا که یکی از اهدافش از جنگ در افغانستان این بود که پاکستان را محکم تر مهار کند، اینک پس از ده سال  جنگ به نتیجه ای کاملا بر عکس رسیده است. پاکستانی که بعنوان همپیمان در “جنگ علیه ترور” مجبور بود در کنار آمریکا بایستد حالا خودش تبدیل به مسئله شده است. نظامیان پاکستان کوچکترین علاقه ای به شرکت در جنگ علیه طالبان ندارند. برعکس، می خواهند از  این شورشیان افغانی، که عبارتند از پشتون های ساکن  این سو و آنسوی مرز، بعنوان ابزاری برای به کرسی نشاندن منافع پاکستان در کشور همسایه یعنی افغانستان استفاده کنند. مهم ترین هدف پاکستان این است که با به میدان فرستادن طالبان مانع اتحاد میان افغانستان و هندوستان گردد. دلیل همبستگی کشور اسلامی پاکستان با آمریکا نیز مخالفت آمریکا با هند و سیاست عدم تعهد آن و  عضویتش در کشورهای غیر متعهد بود. ولی حالا ترکیب نیروهای حاضر در صحنه تغییر کرده است. بنا بر این کاملا منطقی است که پاکستان بخواهد به برادری اجباری خود با غرب پایان بخشد.

این جنگ در هندوکش را، که طراحان استراتژ ی آمریکا از سالها پیش  چالش ” افپاک” ـ یعنی افغانستان و پاکستان ــ می خوانند، بگونه ای کم نظیر، به ضرر افغانستان تمام شده است و برغم تمام لشگر کشی ها و تلاش های فراوانی که غرب در دهسال گذشته کرد، موقعیتش در  منطقه نه تنها بهتر نشده بلکه بوضوح بد تر هم شده است.  و حالا که پس از ده سال، دومین کنفرانس افغانستان در بُن برپا می گردد، تراز نامه کنفرانس، فقط به همین یک دلیل، یعنی غیبت هیئت نمایندگی پاکستان، تراز نامه ایست حاکی از شکستی تمام عیار است.

شرکت آلمان را در این جنگ که اکثریت مردم آلمان با آن مخالف هستند مدیون  شرودر( صدراعظم پیشین المان) و فیشر، وزیرخارجه اش هستیم که بدلیل” همبستگی با آمریکا ” آلمان را وارد جنگی کردند که حالا باید متحمل  ورشکستگی اش باشد. چون اگر هدف سیاسی جنگ را معیار سنجش قرار دهیم کسی نمی تواند منکر شکست آن باشد. ولی میشائل اشتاینر نماینده فوق العاده آلمان مدعی شد که  حضور نظامی غرب در افغانستان موفقیت آمیز بوده است و دلیلش هم این است که تعداد دانش آموزان چند برابر شده و  38 درصد آنها دختران هستند. ولی موفقیت رژیم ملی و پیشرو افغانستان را، در زمان شوروی، که بمراتب از این بیشتر بود ، ” سرکوب ملی ” می نامیدند.

اشپیگل آنلاین نیز با وقوف به اهمیت نقش پاکستان  از جمله می نویسد:

 بدون حمایت پاکستان  اتمی  دست یابی به امنیت و ثبات در منطقه هندوکش و تلاش برای آشتی سیاسی با طالبان کاملا غیر ممکن است. ولی معلوم نیست که پاکستان اصلا حاضر باشد خود را در خدمت اهدافی  قرار دهد که غرب می خواهد به آن برسد، این ابهام  نکته ایست که از سالها پیش نا روشن است. چه بسا که پاکستان دو دوزه بازی می کند.

(عنوانی که برای این ترجمه انتخاب کردم، در متن مقاله ای که ترجمه کرده ام نیست بلکه برداشت من از تحرکات ترکیه و رقابت در دوسوی مرز ایران میان پاکستان و ترکیه، دو متحد امریکا و ناتوست. کاهی یک جمله و حتی یک عنوان، می تواند باندازه یک تفسیر بلند بالا، پرده هائی را بالا بزند! مترجم)

http://www.jungewelt.de/2011/11-30/029.php

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,800713,00.html

از صبح زود در انگلستان آغاز شد

آشپیگل آنلاین ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

انگلستان با خطر شورش روبروست، اما نخست وزیر این کشور می خواهد بر خلاف خواست مردم  به مشی  ریاضت اقتصادی ادامه بدهد: صد ها هزار نفر که در دستگاههای دولتی اشتغال دارند قصد دارند روز چهارشنبه (امروز)  با اعتصاب سراسری چرخ های کشور را از حرکت باز دارند.

اشپیگل آنلاین می نویسد:

این می تواند بزرگترین اعتصاب در 30سال گذشته شود.   2 میلیون شاغلین به کار در موسسات عمومی دولتی به یک اعتصاب یک روزه فراخوانده شده اند. دلیل اعتصاب آنست که دولت در نظر دارد از حقوق بازنشستگی کارمندان بکاهد .

 هزاران مدرسه تعطیل خواهند شد، داوید کامرون، نخست وزیر انگلستان، از والدین بچه ها خواسته که آنها را با خود به محل کارشان ببرند. کارگران جمع آوری زباله نیز چون دیگر کارگران و کارمندان در اعتصاب شرکت خواهند کرد. انتظار می رود در فرودگاه بزرگ لندن “هیث رو” صف های طولانی برای کنترل پاسپورت مسافران تشکیل گردد، زیرا کارمندان فرودگاه نیز اعتصاب خواهند کرد. از هم اکنون روشن است که چه محشری برپا خواهد شد.

برغم مقاومت روز افزون در برابر ریاضت اقتصادی، جورج اُسبورن، وزیر خزانه داری انگلیس حاضر نیست از اجرای برنامه خود چشم بپوشد. وی قصد دارد برای ایجاد توازن در مخارج، تا سال 2017 هرسال از بودجه بکاهد. حزب محافظه کار، در گزارش شش ماهه خود به مجلس عوام انگلیس که روز سه شنبه ارائه کرد تاکید کرد که بدیلی برای این صرفه جوئی وجود ندارد، در غیر این صورت بیم آن میرود که انگلستان نیز در صف کشورهای بحران زده اروپا قرار گیرد.

سازمان همکاریهای اقتصادی روز دوشنبه پیش بینی کرد که بعید نیست اقتصاد انگلستان دچار رکود شود. در سه ماهه سال جاری رشد اقتصاد انگلیس به 0،1 درصد کاهش یافته و در سه ماهه اول سال 2012 می تواند به سرنوشت دیگر کشورهای منطقه یورو مبتلا گردد.

اُسبورن گفت سیرنزولی شدیدتر و بدهی ها بیشتر از آنست که تا کنون تصور می شد. معهذا کسر بودجه انگلیس تا سال 2015   بالغ بر 79 میلیارد پوند خواهدبود. در حال حاضر کسر بودجه انگلیس 127 میلیارد پوند است.

ناظران سیاسی خارجی مانند صندوق بین المللی پول و سازمان همکاریهای اقتصادی به وزیرخزانه داری انگلیس توصیه می کنند به مشی ریاضت اقتصادی ادامه دهد. اکثر مفسران عقیده دارند جز صرفه جوئی شدید راه دیگری برای بیرون رفتن از تنگنای کنونی وجود ندارد.

ولی 69 درصد از مردم انگلیس خواستار آن هستند که دولت از شدت صرفه جوئی بکاهد و روی به اقداماتی برای به گردش در آوردن چرخ اقتصاد و افزایش رشد آورد. اعتصاب عمومی روز چهار شنبه تاکیدی نیرومند بر این خواست مردم خواهد بود.

http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/0,1518,800646,00.html

به زبان ساده و خودمانی!

رضانافعی

بدنبال انتشار ترجمه “خودکشی اروپا جلوی پای فاتحی بنام آلمان” از من سئوال کرده اند که بالاخره دعوا بر سر چیست؟ چرا این مطبوعات آلمان صاف و پوست کنده نمی گویند چه بر سر “یورو” و یا آلمان می خواهد بیاید؟

در پاسخ این دوستان تنها می توانم بنویسم که من پیوسته ترجیح داده ام روی ترجمه هائی که ارائه می دهم تفسیر خود را نیافزایم. اما، ظاهرا گاهی چاره ای نیست، گرچه مانند نمونه حاضر، جدا از اصل ترجمه و بعنوان نظر و تفسیر خودم:

راست می گوئید. مطبوعات از این شاخه به آن شاخه می پرند و مبهم نویسی را به هر دلیل، به ساده نویسی و عامه فهم نویسی ترجیح میدهند. به همین دلیل است که نه تنها شما که خواننده فارسی زبان این مطالب هستید و یا خود به زبان آلمانی می توانید اصل مطالب را بخوانید، بلکه برای خود مردم آلمان هم ماجرا و یا حداقل تمام ماجرا نامفهوم است.

ترجمه خودمانی و یا بقول خود ما ایرانی ها “لرُی” یا “راست و حسینی” ماجرا که از لابلای مطالب می توان بیرون کشید اینست که اغلب کشورهای اروپائی و اقتصاد دان های آنها خواستار راه حلی هستند که اسم آن را گذاشته اند” یورو ـ بوندز “. معنای این اصطلاح  اینست که اگر کشوری بدهکار شد خود به تنهائی مسئول پرداخت بدهی خود نیست، بلکه  بدهی یک کشور باید  بدهی همه اعضائ  اتحادیه اروپا محسوب گردد و همه باید در بازپرداخت آن سهیم گردند. طبیعی است که این “همه” یونان و اسپانیا و پرتغال، و ایتالیا و ایسلند و کشورهای اروپای شرقی و بقیه نوچه ها نیستند، زیرا آنها خودشان فلج اند و دنبال راه حلی برای درمان فلج آنها هستند. بنابراین، “مار” را می خواهند بدست “مش رجب” بگیرند.

مثل داستان “سه تفنگ دار” که “یکی باید فدای همه و همه باید فدای یکی شوند “.

حالا، از آلمان که بگذریم، بقیه کشورهای  اروپائی، حتی فرانسه، روی ویلچر بحران نشسته اند، درحالیکه وزیر دارائی آلمان روی ویلچر حرکت می کند اما آلمان هنوز ویلچر نشین نشده است.

کشورهای اروپائی حتی بدهی خود را هم نمی توانند بدهند، چه رسد به اینکه بخواهند قرض دیگران را هم بپردازند!

به این ترتیب می رسیم به “مش رجب” یعنی “آلمان” که ما را می خواهند بدست او بگیرند. یعنی جیبش را به نفع کشورهای بحران زده اروپائی خالی کنند و آلمان هم تاکنون حاضر نشده زیر این بار برود. می گویند مردی زنش بیمار شد و طبیب معالج گفت علاج این بیماری سرکه هفت ساله است. مرد روی به همسایه  آورد  و گفت زنم بیمار است و علاجش سرکه هفت ساله است. کمی از  سرکه هفت ساله ات را برای درمان همسرم به من بده. همسایه گفت نمی دهم. مرد پرسید چرا نمیدهی؟ همسایه گفت اگر می خواستم بدهم  سرکه هفت ساله نمی شد  و همان سال اول تمام شده بود.

من از همین زاویه سرگرم دنبال کردن خبرها و تفسیرها هستم، به محض این که تکلیف “مار” و “مش رجب” معلوم شد و سرکه هفت ساله را از خمره بیرون آوردند شما را هم درجریان می گذارم. فعلا مقامات آلمانی هنوز تن نداده زیرا می ترسند وقتی جیبشان خالی شد؛ تازه بحران در داخل کشور خودشان شروع شود. باید دید، آلمان در برابر چه امتیازها و چه تعهدات و حتی چه تهدیدهائی تن به این کار خواهد داد. شاید هم مقاومت کند و ندهد. بهرحال ماجرای “یورو ـ بوندز” همین است که برایتان نوشتم.

جلوی پای فاتحی بنام “آلمان”

اشپیگل آنلاین ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

صدر اعظم آلمان “آنگلا مرکل” می تواند با ایجاد ” یورو ـ بوندز” مخالفت ورزد ــ ولی رفتار او  خشم مطبوعات را در سراسر اروپا  برانگیخته است. ” لارپوبلیکا” از ایتالیا رفتار او را ” نارفیقانه ” می خواند و ” تایمز ” انگلیس، آلمان را حتی در “جنگ با اروپا ” می بیند. وقتی خواننده  ای تفسیرهای این هفته را در بارۀ بحران دائمی  اروپا می خواند در می یابد که واژه های ” جنگ ” و  “بحران یورو” چقدر به  هم نزدیک هستند. حتی نشریه  وزین ” تایمز” چاپ لندن، می نویسد: “اگر فرض کنیم که حق با ” کلاو زه ویتس” است که می گوید “جنگ ادامه سیاست با ابزار های دیگر است” آنوقت باید گفت که آلمان بار دیگر با اروپا در جنگ است ــ دست کم به این معنی که سیاست آلمان در پی دست یافتن به اهدافی است که اهداف جنگی هستند ــ  یعنی تغییر دادن مرزها و چیره گشتن بر خلق ها.” ( تایمز، لندن، 23 نوامبر).

اما به میدان آوردن توپخانه ای سنگین، از این دست، فقط ویژه انگلستان نیست. در پاریس، ژاک آتالی، مشاور اقتصادی دو رئیس جمهور فرانسه یعنی میتران و سرکوزی، یک ترازنامه تاریخی را پیش می کشد و از جنگ “وردان ” آغاز می کند و می نویسد پس از سالهای  1914، 1919، 1933 و 1936، بنظر می رسد که  اینک سال 2011  سال پنجمین خودکشی اروپاست”.

“در سده گذشته، آلمان و فرانسه، یکی پس از دیگری، چهار بار در موقعیتی قرار گرفتند که می توانستند با تصمیمات نابخردانه و شرم آوری که می گیرند  اروپا را به ویرانه ای تبدیل کنند، و این کار را هم کردند. امروز باز اختیار در دست  آلمان است،  سلاح  خود کشی جمعی در پیشروترین قاره جهان در دست آلمان است. اینک  آلمان باید از راهی تنگ بگذرد، راهی که از میان خرید های حمایتی اوراق قرضه بوسیله بانک مرکزی اروپا، و موافقت با ایجاد یورو ــ بوندز می گذرد، آلمان باید از جاده باریکی بگذرد که یک سوی آن را بی بند و باری گرفته  و سوی دیگر آن را خود خواهی . ولی اگر پای در این راه نگذارد، وقوع فاجعه حتمی است.( Slate    پاریس، 22 نوامبر ).

خانم بابارا اسپینلی، دختر آلتیرو اسپینلی، از پایه گذاران اتحادیه اروپا، که تب اروپا دوستی را از پدر به ارث برده است، در تفسیری می نویسد: ” راه و رسمی که آلمان برای هدایت اروپا در پیش گرفته همواره عجیب و غریب تر می شود. آنچه در استراتژی دولت آلمان گیج کننده است اندیشه ایست  که  ریشه هائی عمیق در فرهنگ اقتصادی ناسیونالیستی دارد و به  دوران میان دو جنگ جهانی باز می گردد. باز گشت به دکترینی که  معروف به ” نظم خانه ” است، که طبق آن یک کشور پیش از آن که بفکر همکاری و همبستگی بین المللی باشد، اول باید جلوی در خانه خود را جاروب کند. از نظر کسانی که هوادار سفت و سخت این نظریه هستند سازمان های  بین المللی  اتحادیه اروپا که  فوق کشورهای ملی قرار دارند نمی توانند تصمیمات مشترک سیاسی برای همه  بگیرند، بلکه اول همه باید یکدیگر را کنترل کنند و مواظب باشند که هرکس اول تکالیف منزل خود را انجام بدهد.” (لارپوبلیکا، میلان، 24 نوامبر)

در پاسخ این نظر، ” آیریش تایمز”،  از ایرلند معتقد است که مقاومت آلمان در مورد سیاست بانک مرکزی اروپا اصلا یک مسئله اخلاقی نیست، بلکه هدف آن دفاع از بنیاد پول مشترک است.

„کوچه پس کوچه های شهر یرلین پر است از  مغازه های خنزر پنزر فروشی. در میان میز و صندلی های قدیمی گاه جعبه ای پیدا می کنی که محتوای آن عکس های  رنگ و رو رفته خانوادگی است و در میان آنها اسکناس های زرد شده ای می بینی که روی آن نوشته 50  یا 100 میلیون مارک با مهر و نشان ” بانک رایش آلمان “.  برای آنها که بی خبرند، بنظر می رسد که این ها اسکناس هائی هستند برای بازی مونوپلی ولی برای آلمان ها، این کاغذ ها سند  تورم هائی  هستند که در قرن گذشته  دو بار کمر اقتصاد آنها را شکستتند، رفاه را ریشه کن کردند و زندگی را از پای در آوردند. دلیل این که  آلمان نمی خواهد  زیرزمین های بانک مرکزی اروپا  مدفن اوراق بی ارزش قرضه های ملی  شود ترس از این  واقعیت است که منطقه یورو تبدیل به   مغازه های خنزر پنزر فروشی برلین شود، با جعبه هائی پر از اسکناس های 50 میلیون یوروئی”. (” آیریش تایمز” دابلین، 24نوامبر)

در لندن ” گاردین” در این فکر است که شاید آنگلا مرکل در این هفته دست از مقاومت در برابر بانک اروپائی بردارد.

 ”می توان تصور کرد که مرکل بدبینی خود را کنار بگذارد و به بانک اروپا اجازه خرید اوراق بهادار را بدهد. ولی این هم ممکن است که سیاست آلمان به این نتیجه برسد که بحران چنان جدی شده که هزینه نجات یورو خیلی بالا خواهد بود. به هر حال در انتظار پاسخ فوری نباشید، سبک کار مرکل این طور است. ( ” گاردین “، لندن، 23 نوامبر)

روزنامه اسپانیائی ” الپائیز” با مشاهده تعلل مرکل در  تصمیم گیری به یاد دولت از کار برکنار شده زاپاترو در اسپانیا می افتد که صاف و ساده منکر وجود بحران در اسپانیا بود.

“لحن بی خیال و ” انگار نه انگار ” برلین در حد خطرناکی به لحن حکومت حزب سوسیالیست اسپانیا در سال های  2008\2009 نزدیک شده است. این کندی دیوانه کننده آلمان ها در جستجوی راه حل مناسب برای مسئله ارتباط بسیار بسیار زیادی با انکار دو نکته دارد. یکی انکار این که  بانک های آلمان مشکلات آنچنانی ندارند و دیگر انکار عواقب بد صرفه جوئی هایشان در مصرف  و سیاست حفظ مازاد بازرگانی در داخل اتحادیه اروپا.” ( ” الپائیز” مادرید،22نوامبر) .

خانم آنا گمش، نماینده پرتغال در پارلمان اروپا، از طریق روزنامه ” پوبلیکو”  از برلین تقاضا می کند که مسئولانه رفتار کند.

“دوستان عزیز آلمانی، اروپا برای این بوجود آمد که جلوی جنگها  گرفته شود و آلمان موظف به  اجرای یک پروژه مشترک و مبتنی بر همبستگی و پیشرفت  و دموکراسی  گردد. اگر یورو فروپاشد، اروپا هم فرو پاشیده است. اگر یورو و بازار داخلی اروپا نباشد، آلمان نفوذ خود، بازارهای خود و همسایگان خود  را از دست خواهد داد و غاز شما که حالا تخم طلا می گذارد، خواهد مرد. مسئول اصلی آن شما خواهید بود، زیرا شما وظائف نیرومندترین و ثروتمندترین قدرت اروپائی را انجام نمی دهید.”( ” پوبلیکو” لیسبن، 23 نوامبر)

ولی در لهستان که پول آن یورو نیست، همکاری با آلمان بر پاشنه ای دیگر می گردد. هفته نامه  “Uwaam Rez  ” بدون احساس چِندش به تحلیل گسترش ” قدرت ملایم ” بسوی شرق می پردازد.

“بخش های وسیعی  از خاک لهستان در آنسو ی رود های ” اُدر و نایسه ” برای فعالیت های اقتصادی و سیاسی آلمان هایئ که رفتاری صلح آمیز  دارند و کت و شلوار هائی کار طراحان مد بر تن،  گشوده است. کارشناسان ارشد آلمانی که  در دانشگاهها و آزمایشگاههای بزرگ در خدمت قدرت و شهرت فن آوری آلمان هستند در لهستان به کار گرفته می شوند و همه از این کار بهره ور  می گردند..

در علوم سیاسی، گاهی از قرن بیستم بعنوان ” پاکس آمریکانا ” یاد می کنند به این معنا که مناسبات و هنجارهای سیاست صلح پس از جنگ جهانی دوم آنست که آمریکائی ها تعیین کرده اند. آیا در قرن بیست و یکم بر اروپای مرکزی و شرقی ” پاکس گرمانیکا ” مسلط خواهد شد؟ اگر چنین باشد موردی خواهد بود از طعنه تاریخ. ( اشاره  ایست به این واقعیت که راهی که آلمان در قرن بیستم با جنگ نتوانست بگشاید  در قرن بیست و یکم بدون جنگ باز شده است. م.)  (  “Rze    Uwaa”، ورشو، 21 نوامبر)

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,799868,00.html

نسیم بهارعربی

به دروازه های عربستان رسیده

اشپیگل آنلاین ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

از روزها پیش، عربستان سعودی در تلاطم است ـ  تا کنون چهار نفر کشته و بسیاری مجروح گشته اند. حکومت  (مثل همه حکومت های استبدادی دیگر و از جمله در جمهوری اسلامی) حدس می زند که در پس تظاهرات خونین دست های خارجی درکار باشد.

ریاض ـ در شورشی که از روز دوشنبه در  بخش نفت خیز شرق عربستان در گرفته تا کنون 4 کشته داشته است. این خبری است که وزارت کشور عربستان روز پنجشنبه منتشر کرد. 9 تن دیگر نیز مجروح گشته اند، از جمله یک زن و دو مامور امنیتی.

در یکی از تظاهرات این منطقه، که اکثر ساکنان آن شیعه هستند، دو مرد جوان نیز به ضرب گلوله از پای در آمده اند. بنا به خبر منتشر شده از سوی وزارت کشور، دو ” تبهکار ناشناش” که در مراسم سوگواری برای یکی از شهدا، بسوی نیروهای امنیتی تیراندازی کردند، توسط نیروهای امنیتی به ضرب گلوله از پای در آمدند.

وزارت کشور عربستان سعودی مدعی است که ” شورش” حاصل ” نقشه خارجی” هاست. ناظران خارجی معتقدند منظور از “خارجی” رژیم شیعی ایران است. کشور سلطنتی عربستان سعودی که اکثر ساکنان آن سنی هستند، از مدت ها پیش ایران را متهم می کند به کوشش برای شورش اقلیت شیعی ساکن استان شرقی عربستان.

اما فعالانی که عکس ها و ویدئو های تظاهرات در منطقه  العوامیه را منتشر کرده اند این ادعا را درست نمی دانند و خانواده سلطنتی را مقصر می دانند که موجب بالا گرفتن کار شده است. تظاهر کنندگان از ماهها پیش خواست خود را مطرح ساخته اند ولی خانواده سلطنتی واکنشی نشان نداده است.

معترضان در آغاز سال 2011، در تظاهرات خود خواستار آزادی زندانیانی شدند که پس از انفجار   “خُبر”  در سال 1996 دستگیر و زندانی شدند. در آن انفجار 19 سرباز آمریکائی در پایگاه هوائی آمریکا کشته شدند. تظاهر کنندگان به این اعتراض دارند که زندانیان از آن زمان تا کنون در زندان هستند بدون آن که دلیل آن روشن باشد، زیرا علیه آنها اعلام جرم نشده است.

 در عربستان که بزرگترین منابع نفتی جهان در آن قرار دارد، تظاهرات ممنوع است. افزون بر این روزنامه نگاران نیز اجازه ندارند در منطقه نفت خیز شرق عربستان فعالیت آزاد داشته باشند.

اشپیگل آنلاین می نویسد: سه تن از فعالان عربستان سعودی در ویدئویی که ساخته و در ” یوتیوب” به نمایش گذاشته اند، نشان می دهند در کشور مییلیونرها مردمی هستند که نان شب ندارند. واکنش هراس زده دولت از انتشار این  ویدئو سریع بود.

مردی جوان در خیابانی تنگ و کثیف ایستاده است. ساکن خانه های درب و داغان این خیابان کسانی هستند چون  ابومنصور که با خانوده سیزده نفره خود در خانه ای بسیار کوچک زندگی می کند. این خانواده فقط یکبار در روز غذا می خورد، که آن هم  اکثرا نان خالی است.

اشپیگل آنلاین می نویسد: در واقع تصاویر این ویدئوی 10 دقیقه ای غیر عادی نیستند. آنها فقر و فلاکتی را نشان می دهند که در بسیاری از کشور ها هست، اما ویژگی آنها در این است که از جائی می آیند که تا کنون عکسی یا ویدئویی  از این دست در معرض دید جهانیان قرار نگرفته بود. این ویدئو که از 10 اکتبر در یوتیوب به نمایش گذاشته شد و از چند روز پیش زیر نویس انگلیسی هم به آن افزوده شده، ساخته دست سه تن از فعالان ویدئو ساز عربستان است : فراس بقنه، حُسام الناصر و خالد الرشید. آنها از ماه ژوئیه، رویهم پنج ویدئو با نام ” Mal3ob 3alena” ( ملعوب علینا ) در یوتیوب منتشر کرده اند. http://www.youtube.com/watch?v=SlSBqgW5xx0

بنظر می رسد که این ویدئوی آخر کاسه صبر دولت عربستان را لبریز کرده است. بنا به گزارش “گاردین” پس از انتشار آخرین ویدئو دولت عربستان هر سه تولید کننده را دستگیر کرده است. بنا بنوشته این روزنامه انگلیسی، سه تولید کننده پیشگفته  از هفته پیش در زندان هستند.

این سه تولید کننده در فیلم های خود انگشت بر مسائلی نهاده اند که آشکارند و برای هر کس قابل دیدن، اما در عربستان حرف زدن از آنها ممنوع است، از جمله  وضع بد خیابانها، کثافت ساحل دریا و افزایش قیمت ها. و حالا فقر مردم هم بر آنها اضافه شده است. آنطور که “فراس بقنه” خود در ویدئو می گوید این ها تصاویری هستند از ریاض پایتخت عربستان سعودی، از محله ای که فقط 5 کیلومتر تا مرکز شهر فاصله دارد. سازمان  “ Saudi Civil and political Rights Association” ( ACPRA) سازمان حقوق مدنی و سیاسی سعودی به گاردین می گوید، اکثر مردم عربستان  مسائلی را که در فیلم مطرح شده می شناسند. ولی این ویدیو خاری است در چشم  دولتِ ملک عبدالله پادشاه مستبدعربستان سعودی که همین چند ماه پیش قوانین مطبوعاتی را تشدید کرد. طبق این قوانین هر نوشته ای که مغایر با علائق  کشور باشد یا امنیت عمومی یا کشوری را با خطر مواجه سازد ممنوع است. این یک قانون بی در وپیکر است که دولت هرطور که بخواهد می تواند آنرا کش بدهد و با تفسیر دلبخواه خود مانع هرنوع اظهار نظری گردد که به مذاقش خوش نیاید.

” یو تیوّب ” یک کانال ویدئوئی است که مقر آن آمریکاست و موظف به اجرای قوانین مطبوعاتی  عربستان سعودی نیست. این کانال در این بخش از جهان نیز تبدیل  به وسیله ای برای اظهار نظر شده است، کاری که استفاده از آن برای فعالان ویدیوئی  آمد ـ نیامد  دارد: کشور های استبدادی،  در موارد زیادی، خود یا تهیه کنندگان آنها ( پرووایدر)  راه دست یابی به “یوتیوب” را مسدود می کنند، از جمله  ایران، تونس و شیخ نشین ها. در این کشورها کسانی که انتقاد خود را از دولت هایشان در “یوتیوبّ” منتشر می کنند به کرات تحت پیگرد قرار می گیرند ــ در ماه مه، در عربستان خانمی به این دلیل دستگیر شد که  تصویر خود را در حال رانندگی یک خود رو منتشر کرده بود. در فیلمی که سه تولید کننده دستگیر شده تولید کرده اند، فراس بقنه از سه خانواده فقیر در الجرادیه دیدن می کند، او با پیش نماز مسجدی گفتگو می کند که از  خرید و فروش مواد مخدر و تنفروشی سخن می گوید. در این میان آماری منتشر شده حاکی از این که در سال 2009 تقریبا از هر چهار نفر اهالی عربستان سعودی، یک نفر  فقیر بوده است ( 22 در صد از کل مردم عربستان) در باره این که این آمار از کجا بدست آمده اند سخنی گفته نمی شود. این ویدیو حرفه ای نیست، اما  وحشت زده، از فقری پرده بر می دارد که در میهن فیلمساز وجود دارد و گوئی برای همه بی اهمیت است. فراس بنقه در پایان فیلم پیشنهاد هائی برای بهتر شدن وضع مطرح می کند و از سازمانهای  امدادی تقاضا می کند. از محله بینوایان دیدن کنند. قرار است وبلاگی منتشر گردد و نشان دهد  کدام بخش های شهر و کدام روستاها نیاز به کمک دارند.

از این ویدئو تا کنون  3.500.442  بار در یوتیوب باز دیده شده است.  ویدیو را با زیرنویس انگلیسی هم می توان دید.

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,799689,00.html

http://www.spiegel.de/kultur/gesellschaft/0,1518,793624,00.html

http://www.youtube.com/watch?v=SlSBqgW5xx0

تشکیل جبهه متحد جهانی علیه ایران است

یونگه ولت ـ رضا نافعی

آمریکا بار دیگر موفق شد روسیه و چین را بر آن دارد تا علیه ایران  با آمریکا در یک صف قرار گیرند. روز 18 نوامبر شورای حکام سازمان جهانی انرژی اتمی، پس از یک نشست دو روزه قطعنامه ای را به تصویب رساند که کشورهای ششگانه مشترکا تهیه کرده بودند. اعضای این گروه عبارتند از آمریکا، روسیه، چین، آلمان، فرانسه، و انگلستان.

شورای حکام که در واقع هیئت مدیره سازمان انرژی اتمی محسوب می گردد، معمولا سالی پنج بار تشکیل جلسه می دهد. اعضای این شورا عبارتند از نمایندگان 35 کشور، که هر سال از میان   نمایندگان 151 کشورعضو سازمان، انتخاب می شوند. البته نمایندگان کشورهای پیشرفته صنعتی از امتیازات ویژه ای برخوردارد هستند. یاد آوری این نکته ضروری است که حتی آن کشورهائی که قرارداد منع گسترش سلاح های اتمی را امضاء نکرده اند نیز می توانند عضو این سازمان باشند. از سوی دیگر بسیاری از 189 کشوری که قرارداد منع گسترش را امضاء کرده اند، ضروری نمی بینند که حتما عضو این سازمان باشند.

در حال حاضر اعضای شورای حکام عبارتند از: آرژنتین، استرالیا، بلژیک، برزیل، بلغارستان، کانادا، شیلی، چین، چک، کوبا، اکوادور، مصر، فرانسه، آلمان، مجارستان، هند، اندونزی، ایتالیا، ژاپن، اردُن، کره جنوبی، مکزیک، هلند، نیجر، پرتغال، روسیه، عربستان سعودی، سنگاپور، آفریقای جنوبی، سوئد، تونس، امارات متحده عربی، انگلستان، تانزانیا و ایالات متحده آمریکا.

در طول دو روزی که اجلاس هیات رهبری شورای حکام بر پا بود 12 کشور از جمع اعضای 35 نفره شورا نیز به کشورهای ششگانه ـ طراحان قطعنامه ـ پیوستند. لازم به یاد آوری است که رای موافق نصف به علاوه یک از نمایندگان برای تصویب یک قطعنامه کافیست. به این ترتیب، قبل ازانکه قطعنامه به رأی مجمع شورا گذاشته شود، پخت و پزها برای رسیدن به یک اکثریت ساده (که خواستار تصویب قطعنامه است ) صورت گرفته بود  و  رای مهندسی شده صادر شود.

در گذشته رسم برای بود که وقتی شورای حکام می خواست تصمیمی بگیرد، قبلا موافقت دیگر اعضاء را نیز جلب می کرد و پایه تصمیمات نوعی اجماع بود. این قانونی بود نا نوشته اما معمول. در نتیجه برای بدست آوردن این اجماع باید همه با هم کنار می آمدند و جرح و تعدیل هائی در مفاد یک قطعنامه صورت می گرفت. در مورد ایران در 24سپتامبر2005 رای گیری جبهه ای شد. (یعنی موافقان در یک جبهه  و مخالفان در جبهه دیگر قرار گرفتند) گزارشی که باید به رأی گذاشته می شد این بود که گویا ایران مقررات قرارداد منع گسترش سلاح های اتمی را نقض کرده است و رسیدگی به آن در صلاحیت شورای امنیت سازمان ملل است. در آن زمان 22 کشور از 35 کشور عضو شورای حکام به این قطعنامه رای موافق  دادند. 12 کشور ( از جمله روسیه و چین) رأی ممتنع دادند، فقط ونزوئلا به آن رأی مخالف داد.

کوبا و اکوادور به قطعنامه  مصوبه در 18 نوامبر رای مخالف دادند و اندونزی رای ممتنع. این به آن معنی است که نه تنها پنج کشور عربی که در حال حاضر عضو شورای حکام هستند، بلکه برزیل نیز علیه ایران رأی داده است. در حالی که  برزیل  در زمانی که ” لولا داسیلوا ” رئیس جمهور برزیل بود، و سپس همراه با ترکیه، کوشیدند تا در اختلاف اتمی ایران نقش میانجی را بعهده بگیرند.

در قطعنامه شورای حکام سخن از  “نگرانی عمیق و فزاینده در بارۀ پرسشهای حل نشده در ارتباط با برنامه اتمی ایران،” گفته شده است.  از جمله این  نکته که “وجود احتمالی برنامه ای که ابعاد نظامی داشته باشد، نفی گردد”. از ایران خواسته می شود که ” بگونه ای جدی و بدون قائل شدن پیش شرط پذیرای گفتگوهائی شود که در نهایت موجب پیدایش دوبارۀ اعتماد بین المللی به مسالمت آمیز بودن برنامه اتمی ایران گردد”.

افزون بر این، ایران باید امکاناتی فراهم آورد که مقامات اتمی بتوانند “به اطلاعات مهم، اسناد، تاسیسات، مواد و افراد” دست یابند. منظور این است که  ماموران این سازمان حق داشته باشند در سراسرکشور بگردند و از هرکس که خواستند پرس و جو کنند، یعنی  همان کاری را بکنند که ماموران این سازمان قبل از حمله آمریکا به عراق  در سال 2003، در عراق کردند. ولی این خواست نه با قرارداد  منع گسترش سلاح های اتمی مطابقت دارد  و نه با قرار داد Safeguards Agreement که ایران با  مقامات اتمی بین المللی منعقد کرده است و نه  از حقوق مقامات بین المللی اتمی است. مقامات اتمی فقط حق دارند مواد اتمی  و کاری که با آن مواد صورت می گیرد، کنترل کنند.

در قطعنامه خواسته شده است که ایران افزون برSafeguards Agreement ، قرارداد الحاقی را نیز بپذیرد و ” فورا” تصویب کند. هیچ کدام از این خواست ها نیز پایه قانونی و حقوقی ندارد. در کنفرانسی که در ماه مه 2010 برپا شد نمایندگان دول با اکثریت زیاد تصریح و تصویب کردند که اجرای قرار داد الحاقی اجباری نیست، بلکه گامی است داوطلبانه که هر کشوری می تواند بپذیرد یا نپذیرد. پاره ای از کشورهای امضاء کننده قرارداد منع گسترش سلاحهای اتمی به قرارداد الحاقی رأی ندادند. ایران در سال 2003  اعلام کرد که قرارداد الحاقی را به تصویب خواهد رساند و حتی قبل از تصویب، آنرا به اجرا خواهد گذاشت. دولت ایران این تعهد داوطلبانه را در اکتبر سال 2005 پس گرفت. دلیل آن هم قطعنامه ای بود که شورای حکام در 24 سپتامبر همان سال بتصویب رسانید. مجلس ایران هم تا آنزمان قرارداد الحاقی را بتصویب نرسانده بود.

در قطعنامه تصریح شده که ” تحقیق در باره  تولید  و استفاده از انرژی اتمی ” حق سلب ناشدنی تمام امضاء کنندگان  قرار داد منع گسترش سلاحهای اتمی  است”. این تضمین سخنی است بی محتوا، زیرا در عمل، از هشت سال پیش که دعوا بر سر برنامه اتمی ایران آغاز شده، ایران بطور مستمر مورد تهدید قرار گرفته وشورای امنیت سازمان ملل تا  امروز چهار قطعنامه برای مجازات اقتصادی ایران بتصویب رسانده و از ایران می خواهد از اجرای برنامه اتمی خود چشم بپوشد، آن هم نه برای زمانی محدود، بلکه برای زمانی نامحدود. گروه ششگانه همواره تاکید بر این دارد که می خواهد با ایران مذاکره کند ولی  خواست مسلم، تغییر ناپذیر و غیر قابل بحث وگفتگو برای این گروه آنست که ایران از اجرای برنامه خود چشم بپوشد.

در بند آخر قطعنامه از “یوکیا آمانو” خواسته شده است که در جلسه آینده شورای حکام که در ماه مارس سال 2012 برپا می شود در بارۀ تحقق موارد مصرحه در قطعنامه گزارش بدهد. آینجا و آنجا نوشته شده که طرح این خواست “اولتیماتوم” نیست، بلکه روند معمول و عادی کار است. و گفته نشده است که اگر ایران مفاد قطعنامه را اجرا نکرد مجازات خواهد شد.

در واقع این قطعنامه دربرگیرنده هیچ نکته ای نیست که اهمیت عملی داشته باشد. قطعنامه فقط یک هدف را دنبال می کند و آن هدف تاکتیکی و مرکزی آمریکا و هم پیمانان آنست که می خواهد بر وجود  یک جبهه متحد بین المللی علیه ایران تاکید ورزد و آنرا به نمایش بگذارد، در واقع وانمود کند که چنین جبهه ای وجود دارد. با این قطعنامه یک بار دیگر با موفقیت بر روی تضاد هائی که میان سیاست های این کشورها در برابر ایران وجود دارد و منافع متفاوتی که هر یک از این شش کشور   دنبال می کنند، سرپوش گذاشته شده است. با این قطعنامه افکار عمومی جهان می تواند به این نتیجه غلط برسد که گویا روسیه و چین هم مانند کشورهای غربی به این نتیجه رسیده اند که باید  ایران را بمثابه یک هیولای اتمی بنگرند.

Mark C. Toner معاون سنخگوی وزارت خارجه آمریکا، روز 18 نوامبر ، در یک کنفرانس مطبوعاتی قطعنامه را از منظر دولت متبوع خود چنین تفسیر کرد: این قطعنامه نشان نیرومندی بود از سوی جامعه بین المللی در رابطه با گزارش آمانو. در واقع قطعنامه بیانگر آنست که جامعه بین المللی در مورد برنامه اتمی ایران یک نظر واحد دارد(…) قطعنامه سیگنالی بسیار مهم   و صریح برای ایران می فرستد و اعلام می کند که فعالیت های اتمی ایران برای جامعه بین المللی قابل پذیرش نیست. و از این لحاظ  مهم است که پیامی است یک صدا.(..) ما معتقدیم که قطعنامه امروز تخته پرش موثری  برای اقدامات بعدی است که قصد داریم  در روزها و ماههای آینده انجام دهیم.”

در قطعنامه نه تقاضای اقدامات ایذائی تازه ای علیه ایران شده و نه تقاضای تشکیل اجلاس دوباره شورای امنیت. مطبوعات خط دهنده این امر را نشان دادن امتیاز به روسیه و چین تلقی کرده اند، که نظری است نادرست، زیرا تقاضای اقدامات ایذائی علیه ایران در اختیار شورای حکام نیست.   اشپیگل آنلاین در 18.11.2011 نوشت: “شورای حکام در این قطعنامه از بکار بردن مؤثرترین ابزاری که در اختیار دارد، یعنی احاله موضوع به شورای امنیت سازمان ملل چشم پوشید، در محافل دیپلماتیک گفته می شود روسیه و چین موافقت خود را با تصویب قطعنامه مشروط به  چشم پوشی از تقاضای تشکیل اجلاس شورای امنیت کرده بودند.” این نظر هم غلط است . چون بر اساس مصوبات متعدد شورای حکام مسئله برنامه اتمی ایران از سال 2006 به عرصه مسئولیت های شورای امنیت انتقال یافته است. شورای امنیت هر لحظه که اراده کند می تواند در مورد مسئله ایران گفتگو کند و تصمیم بگیرد، بدون این که نیازی به کسب  موافقت از شورای حکام داشته باشد. شورای امنیت در گذشته نیز بارها از این روش استفاده کرده است.

نمایش وحدت گروه ششگانه در این لحظه تا حدی نامنتظر بود: از 8 نوامبر که گزارش سه ماهه آمانو در باره برنامه اتمی ایران، همراه با آژیرخطر، به رسانه ها راه یافت،  وزارت خارجه روسیه در چند بیانیه که برخی از آنها هم لحنی سخت داشتند، از جوسازی های غرب فاصله گرفت.سرگئی لاوروف، وزیرخارجه روسیه، روز 13 نوامبر، یعنی 4 روز پیش از آغاز اجلاس شورای حکام، اعلام کرد که: “با توجه به شیوه طرح موضوع در اسرائیل، آمریکا و اروپا، بی آن که اطلاعات تازه ای بدست آمده باشد، به این نتیجه می رسم که این صحنه سازی ها برای تحریک احساسات عمومی  و آماده کردن زمینه برای بکرسی نشاندن مجازات های یک طرفه (علیه ایران) است.

بنظر ما شیوه استفاده از محاصره اقتصادی بی حاصل است. اقداماتی هم که از آن فراتر رود، کشورهای آمریکا، اروپا، استرالیا و کانادا به تنهائی خواهند کرد. وقتی ایران حاضر به همکاری شد ما باید بر آمادگی خود برای گفتگو تاکید ورزیم. یک بار دیگر تاکید می کنم: از مجازات های بیشتر ثمری حاصل نمی شود. در لیبی، سوریه، ایران، سودان، ساحل عاج ـ همه جا شرکای غربی ما رو بسوی سیاست در گیری، منزوی کردن و تغییر رژیم آوردند. ولی نه آرامش بجائی بازگشت و نه حتی امیدی به بازگشت آن هست.”

لاوروف در ادامه سخنش می گوید: غوغائی که بر سر گزارش آمانو برپا کردند از جمله برای تضعیف و تخریب نشانه هائی است که برای تفاهم با ایران بوجود آمده است: “تازه یک هفته است که ایرانی ها اعلام کرده اند می خواهند در بارۀ مسائل موجود گفتگو کنند. این قطعا بمعنی تغییر روش آنهاست. واقعیت این است که آنها تا کنون حاضر به گفتگو در این باره نبودند. نکته مهم این است که Herman Nackaerts معاون سازمان انرژی اتمی، چند ماه پیش به ایران سفر کرد و برای نخستین بار تاسیسات تولید آب سنگین را که در اراک قراردارد و هنوز در دست ساختمان است به او نشان دادند. بنا بر این روند در حال حرکت و تغییر است، هرچند که شتاب آن کند است. ما باید بدانیم که این مسئله را یک شبه نمی توان حل کرد. واکنش ها نباید تابع مبارزات انتخاباتی کسی باشد. این یک روند طولانی است که نه با جنجال سر سازش دارد و نه باید دستخوش  سیاست بازی گردد.” (مصاحبه  رسانه های روسیه با لاوروف، در حاشیه کنفرانس سران آپک ـ سازمان همکاریهای اقتصادی آسیاـ اقیانوسیه ـ در هونولولو 13.11.2011)

پیش بینی  لاوروف، در پائیز 2006، همزمان با   نخستین دیدار و گفتگوی  گروه ششگانه   در بارۀ محاصره اقتصادی  ایران توسط شورای امنیت، دقیقا بوقوع پیوست. او گفته بود: “بنظر من تا زمانی که تمام امکانات دیپلماتیک به کار گرفته نشده، توسل به مجازات تند روی است.” (خبرگزاری فرانسه   5.10.2006 ) مجازات ها فقط تلاشهای دیپلماتیک برای حل چالش را پیچیده خواهند کرد. (رادیو اروپای آزاد26.10.2006) ” ما نمی توانیم از اولتیماتوم هائی پشتیبانی کنیم که همه  به بن بست خواهند انجامید و سبب بالا گرفتن دعوائی می شوند که منطق آن سرانجام به بکار بردن خشونت خواهد انجامید.” ( نیویورک تایمز، 2.9.2006) ” ما نباید اجازه دهیم وضعی بوجود آید که گروه ششگانه و شورای امنیت  را بسوی مقابله با ایران براند، وضعی که رژیم های خواستار منع گسترش سلاحهای اتمی را تقویت نکند، بلکه برعکس سبب تضعیف آنها گردد و از سوی دیگر بتواند ایران را به اتخاذ واکنش های احساساتی  تحریک کند و سبب گردد که ایران همکاری خود را با مقامات اتمی بین المللی محدود سازد.” ( ریا نوستی، 6.10.2006).

با این همه، چند هفته بعد، در 23 دسامبر 2006 وقتی شورای امنیت برای نخستین بار تصمیم به مجازات ایران گرفت روسیه (و همچنین چین) هر دو به آن رأی دادند. از آنزمان تا کنون سه قطعنامه دیگر هم علیه ایران به تصویب رسیده است. آن مقابله ای که وزیرخارجه روسیه 5 سال پیش با دور اندیشی و هوشمندی آنرا پیش بینی کرده و هشدار داده بود، اینک بوقوع پیوسته است. تلاش دولت آمریکا برای منزوی کردن ایران تا حدود زیادی تامین شده است. معهذا استراتژی به تنگا راندن ایران نتوانسته است ایران را آماده سازش کند.

روز 17 نوامبر ـ گروه ششگانه بر سر طرح به توافق رسید، ولی هنوز رأی گیری در مورد گزارش شورای حکام صورات نگرفته ـ لاوروف  در یک کنفرانس مطبوعاتی از منظر دولت متبوع خود گفت: “قطعنامه متوازن است و منعکی کننده شیوه مشترک گروه ششگانه در برخورد با مسئله و متکی بر فاکت های اثبات شده و دور ازتفسیرها و نتیجه گیری های سؤال برانگیز و بی اساس است. “ــ  واقعا از این بیشتر نمی توان از وضعیت واقعی دور شد:  آمریکا و اروپا از یک سو  و روسیه و چین از سوی دیگر از شیوه مشترکی در برخورد با ایران پیروی نمی کنند. دیگر این که نه    ارزیابی آنها از وضعیت یکسان است و نه اهداف استراتژیک آنها یکیست. دولت آمریکا و هم پیمانهایش همواره و مکرر در مکرر صحنه سازی می کنند که  روسیه و چین دوش به دوش  در کنار آنها ایستاده اند “تخته پرش” برای تکروی های آنها هستند از نخستین قطعنامه گرفته تا تهدید های دائمی  آنها به جنگ.

یوکیا آمانو، دبیرکل مقامات بین المللی اتمی، روز پنجشنبه گذشته، در نخستین نطقی که در گردهمآئی شورای حکام کرد گفت که به ایران پیشنهاد کرده یک هیئت بلند پایه برای روشن ساختن نکاتی که در مؤخره پیوست به گزارش 8 نوامبر درج شده است، به ایران اعزام دارد. وی امیدوار است که بزودی تاریخی مناسب برای این دیدار تعیین گردد. او در 2 نوامبر، پیامی در همین زمینه برای فریدون عباسی نماینده ایران در سازمان مقامات بین المللی اتمی ارسال داشته و به دعوت نامه مورخ   30 اکتبر  او پاسخ مثبت داده است.

آنچه آمانو در نطق خود مسکوت گذاشت نامه اعتراضی بود که علی اصغر سلطانی، سفیر ایران در سازمان جهانی انرژی اتمی، قبل از تشکیل اجلاس شورای حکام به او تسلیم کرده بود. سلطانی یکروز پس از دریافت نامه آمانو به تاریخ 2 نوامبر به او پاسخ داده بود. ایران در این نامه ابراز علاقه کرده بود که بتواند هر چه زودتر، در هر حال پیش از اجلاس شورای حکام، پذیرای هیئت نمایندگی مقامات بین المللی گردد. امید است تا زمانی که کار تحقیق به پایان نرسیده و مدارک کامل نشده اند آمانو از انتشار  هرنوع مطلب  یا سندی  خود داری ورزد. این درخواست با خواست روسیه و چین نیز هماهنگ بود. آنها نیز در یک نامه مشترک همین خواست را با آمانو در میان گذاشته بودند.

در اثر گزارش آمانو و قطعنامه شورای حکام، قبل از سفر هیئت به ایران، جو پر مسئله موجود    تعمدا و مخصوصا بیشتر زهرآگین شده است. سیاستگران ایران اتفاق نظر دارند و تاکید می کنند که رفتار دبیرکل خصمانه است و معتقدند که این روش به  پیروی از آمریکا صورت می گیرد. ایران در کنفرانس دو روزه ای که روز دوشنبه برای ایجاد منطقه عاری از اتم در خاورنزدیک و میانه آغاز شد، شرکت نکرد.  و این می تواند بعنوان نشانی ازخط مشی  آتی ایران تلقی گردد. آمانو، مدتها پیش، در همکاری بسیار نزدیک با دولت آمریکا، اعلام کرد که قصد دارد تا جائی که ممکن است مانع طرح تسلیحات اتمی اسرائیل در کنفرانس گردد. دلیلی که سلطانی روز یکشنبه برای بایکوت کنفرانس ذکر کرد این بود: “تا زمانی که دبیرکل سازمان جهانی انرژی اتمی برای برخورد با مسائل گوناگون دو معیار بکار می برد، از جمله در مورد سوریه و رژیم صهیونیستی، از تشکیل این نوع  کنفرانس ها سودی حاصل نمی گردد”. تا زمانی که اسرائیل قرار داد منع گسترش سلاحهای اتمی را امضاء نکرده و فعالیت های اتمی خود را زیر نظر مقامات بین المللی قرار ندهد امیدی به ایجاد منطقه عاری از اتم در منطقه نمی رود.

با توجه به مجازات های تازه ای  که قرار است علیه ایران صورت گیرد و تهدید های مداوم اسرائیل به جنگ  ــ که شورای امنیت سازمان ملل حتی یک بار در باره اسرائیل بحث هم نکرده، چه رسد به توبیخ آن ـ بسیار بعید بنظر می رسد که ایران  حاضر به هیچ نوع مصالحه ای باشد. بر عکس، در تحت شرائط حاضرچه بسا که ایران تصمیم به کاهش همکاریهای خود با مقامات بین المللی نیز بگیرد. ..

اگر روسیه و چین واقعا خواستار حل مسالمت آمیز مسئله هستند بهتر بود راهی انتخاب می کردند که ایران احساس نکند تنها مانده است.

http://www.jungewelt.de/2011/11-22/019.php

تو ضیح  فنی برای خوانندگانی که میل دارند ” کامنت” بنویسند و در مورد مقالاتی که می خوانند اظهار نظر کنند. موسسه ” ورد پرس ” که موسسه عرضه کننده خدمات به ” آینده ما “ست، برای انتقال نظر شما یعنی اظهار نظر خوانندگان شکل تازه ای انتخاب کرده است، به این صورت که هرکس می خواهد نظر بدهد نخست باید خود را معرفی کند. اگر  در فیسبوک یا تویتر مشترک است فقط کافیست روی یکی از نشانه ها یعنی نشانه فیسبوک یا تویتر  کلیک کند و اگر عضو آنها نیست می تواند خود را به ” ورد پرس” معرفی کند و پس از دریافت گذر واژه  یا اسم رمز  یا ” کد” فقط با یک کلیک روی نشان  ورد   نظر خود را بفرستد. هرسه این نشانه ها را می توانید در زیر هر نوشته در قسمت “پاسخی بگذارید” ملاحظه کنید. ممنون از توجه شما

آخرین دست و پای “یورو”

در اقیانوس بحرانی اروپا

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

اتحادیه مالی اروپا بر لب پرتگاه قرار گرفته است. این نظر  نوریل روبینی استاد  سرشناش  اقتصاد  در “دانشگاه نیویورک” است،  که روز جمعه هشدار داد و نظرش در روزنامه سوئیسی “هاندلز تسایتونگ ” منتشر شد . وی گفت: “یورو داغان است”. در این سوی اقیانوس اطلس، یعنی در اروپا هم،  تردید رشد می کند. به گزارش “رویتر”  ماریو دراگی رئیس جدید بانک مرکزی اروپا و  ژزف آکرمان، رئیس  بانک آلمان نیز شکایت دارند که چهار هفته از گسترش صندوق ثبات مالی اروپا می گذرد و این صندوق هنوز پر نشده است .

مجله انگلیسی “اکونومیست ” در سرمقاله خود ابراز نومیدی کرده است  و می نویسد: کلک های اقتصادی اروپائی ها نتوانسته چینی ها را بفریبد و آنها را حاضر کند که برای نجات یورو گام پیش بگذارند. دلیلی که اقتصاد دانان آسیائی برای بی میلی چین ذکر می کنند این است که چین می خواهد وقتی واردمیدان شود که بانک مرکزی اروپا تمام امکانات خود را امتحان کرده باشد.

برای  کمک به یونان و ایتالیا دیگر تقریبا راهی نمانده جزخریدن اوراق قرضه آنها. افزون بر این، پیوسته تعداد کسانی که خواستار چاپ بیشتر اسکناس هستند افزایش می یابد. بانک های فرانسه که مقادیر زیادی از اوراق قرضه کشورهای جنوبی اروپا را خریده اند، علاقمند هستند که قیمت اوراق  ثابت بماند.

اما اختلافات موجود فقط محدود به انتخاب این یا آن راه، یعنی اختلاف روش سیاسی نیست. در منطقه یورو تضادهای عینی تشدید می شوند و تبدیل به تضاد های دائمی می گردند. خطری که اقتصاد دانان  تا چند هفته پیش می دیدند این بود که بخش مرکزی اروپا یعنی کشورهای آلمان، اتریش، بن لوکس و فرانسه از کشورهای جنوب اروپا جدا شوند. بانک مرکزی اروپا، تعمدا و بمنظور مجازات بهره ای سنگین از یونان و ایتالیا طلب می کند که این امر برای بانک های فرانسه زیان آور است، این امر سبب شده که حالا شکافی هم میان آلمان و فرانسه بوجود آید. به این صورت آلمان تقریبا تنها می ماند.

 به تعبیر مجله معتبر اکونومیست ” آلمان برای اروپا مسئله شده است”. و می نویسد ” نسخه های جزمی ” اتحادیه مالی را بسوئی می راند که “از حال برود”. برلن باموفقیت برنامه های صرفه جوئی را بکرسی می نشاند ولی با این کار نجات یورو را “همواره دشوار تر” می سازد. اگر صدر اعظم آلمان پراگماتیسم بیشتری نشان ندهد ،” یکدندگی آلمانی” سبب متلاشی شدن پروژه اروپا خواهد شد.

بنظر “روبینی” اقتصاد دان آمریکائی مرحله کنونی که اینک آغاز شده “مرحله پایانی منطقه یورو” است. او برای آن که اروپا مسئله یورو را حل کند چهار وضعیت را ممکن می داند. بهترین راهی که او توصیه می کند این است که بانک مرکزی اروپا با شرائط ساده ای اعتبار بدهد و از ارزش یورو بکاهد، در کشورهای بحران زده تغییرات ساختاری بوجود آید و این کشورها برای صادرات به آلمان یا هلند تسهیلات گمرکی  قائل شوند .

ولی نتیجه سیاستی که تا به امروز دنبال شده، یعنی سیاست صرفه جوئی، این خواهد بود که کشورهای بدهکار گرفتار رکود اقتصادی گردند. در نتیجه تفاوت های موجود بجای خود باقی خواهند ماند ــ  یعنی بدهکاری جنوب و مازاد بازرگانی شمال. برای این که این سیاست عملی گردد باید سیل پول از شمال به جنوب سرازیر شود، راهی  که از لحاظ سیاسی قابل عرضه نیست.

برلین هم مخالف انتقال پول از شمال به جنوب است و هم مخالف چاپ بیشتر پول. راه چهارمی که در شرائط موجود باقی می ماند، راهی داوطلبانه نیست. و آن عبارتست از به گل نشستن کشتی کشورهای جنوبی اروپا. آنها اعلام ورشکستگی خواهند کرد و از اتحادیه یورو خارج خواهند شد. پس از آن از ارزش پول ملی خود خواهند کاست و دوباره قدرت رقابت بدست خواهند آورد. زیرا این  پول واحد تا کنون به سرمایه داری آلمان امکان داده است که  با پائین نگاه داشتن سطح دستمزد ها در داخل در عرصه رقابت بر دیگران چیره شود.

http://www.jungewelt.de/2011/11-19/024.php

و جهان را معترضان فتح کردند!

دی پرسه، یونگه ولت، دی تسایت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

هزار پلیس زره بر تن، نقاب حفاظت بر چهره و سپر در دست  از پل بروکلین گذشتند و 70 تن از معترضان امریکائی را بازداشت کردند. پلیس آنها را از کیسه های خواب و چادر هایشان بیرون کشید و آنها را که مقاومت می کردند کشان کشان با خود می برد. برخی از معترضان با زنجیر دوچرخه خود را به درخت ها بسته بودند. اما گروهی نیز خود پارک را که به مرکز جهانی پرخاش تبدیل شده است ترک کردند تا  در  ”Foley Squqre ” که در همان نزدیکی است، باز گرد هم آیند.

معترضان شعار می دادند “ما آن 99 درصدیم” ، این آن شعاری است که امروزه در سراسر جهان طنین افکن است و به همه زبانها ترجمه   و بر زبان معترضان جهان جاریست. آنها باهم   آواز “ما چیره خواهیم شد ”  We shall Overcom  را که یادگار جنبش مردمی  آمریکا علیه جنگ ویتنام است، سر دادند. آهنگی که “جان بیز” در آن سالها بر سر زبانها افکند و شهره آفاق شد.

یکی از رویداد های گفتنی در سیر این پرخاش، که پیش از حمله پلیس به معترضان رخ داد  این است که:

جان کارلوس قهرمان افسانه ای آمریکا به دیدار  معترضان جنبش “وال استریت را اشغال کنید” رفت.

کیست که از جان کارلوس می ترسد؟ یا  بهتر است بپرسم: راستی جان کارلوس کیست؟

این پرسش وقتی مطرح شد که چند روز پیش جان کارلوس همراه با “داوید زیرین ” خبرنگار ورزشی  مجله ” نی شن ” از اردوگاه  جنبش “وال استریت را اشغال کنید” در نیویورک دیدن کرد. آنها آنجا از خانمی که بیست ساله بنظر می رسید و از فعالان جنبش است پرسیدند آیا ممکن است کارلوس پیام همبستگی خود را به گوش حاضران برساند؟ خانم جوان که این نام را نشنیده بود، متعجب از این پرسش سکوت کرد. “داوید زیرین ” بجای روی آوردن به توضیحات مفصل مشت گره کرده اش را به هوا برد و سرش را رو به پائین گرفت. خانم جوان با دیدن این حرکت نگاهی به کارلوس انداخت و آنطور که ” زیرین ” بعدا نوشت ، چشمانش از حیرت باز شد و گفت :” بله ، بله ،  جان کارلوس، ـ همان جان کارلوس !”

آری همان دکتر “جان کارلوس” که در مسابقات المپیک 1968، وقتی با ” تومی اسمیت” عضو دیگر تیم آمریکا، در مسابقات المپیک ” مکزیکو ـ سیتی، روی سکوی افتخار ایستادند گامی تاریخی در جهان ورزش برداشتند. اینک  او  سخن می گفت و هزاران نفر همراه با او سخنانش را تکرار می کردند. پیام کوتاه اما تکان دهنده بود :”من اینجا هستم ، در کنار شما (هزاران نفر سخنانش را تکرار می کنند).  ادامه می دهد: “چرا اینجا هستم ؟ چون من شما هستم ، من  تک تک شما هستم. ما امروز 43 سال جلو تر رفته ایم و هنوز در میدانیم  تا در  نبرد خود پیروز شویم . این روز خواهد رسید ـ نه برای ما، اما برا فرزندان ما !”

اینها سخنان یکی از آن دو ورزشکار دو میدانی بود، که در آن روزگار، جهان را هیجان زده کرد. آنها با شتاب باد می دویدند، و پس از کسب یک رکورد تاریخی، به گرفتن جوائزطلا و برنز نائل آمدند. وقتی روی سکوی افتخار جای گرفتند پا برهنه بودند، با بازوبند های سرخ، سیاه و سبز، بر بازو، ” بازوبند آزادی” نشان جنبش ” بلاک پاور”( قدرت سیاه ) با دستکش های سیاه بر دست، مشت گره کرده خود را در هوا برافراشتند. تا نشان دهند که با تبعیض نژادی علیه آمریکائی های آفریقائی تبار می رزمند.

کارلوس پس از بیان این سخنان کوتاه در نیویورک خود را از زیر باران چراغ های عکاسان و میکروفون هائی که بسوی او گرفته بودند دور کرد و به زندگی نسبتا آرام خود بازگشت.

“داوید زیرین ” کتابی در بارۀ جان کارلوس منتشر کرده است بنام ” داستان جان کارلوس ـ یک لحظه ورزشی که جهان را عوض کرد “.  این کتاب زندگی نامه  جان کارلوس است که از دوران کودکی او در هارلم ( محله تنگدستان آفریقائی تبار در نیویورک) در بارۀ آن پنج دقیقه ای که بر سکوی افتخار المپیک 1968 قرار گرفت حکایت می کند و از آنچه از آن پس بر او گذشت می نویسد : که تقریبا هر موسسه با اهمیت آمریکائی برای او و همتای ورزشی اش ” اسمیت ” چه مشکلاتی بوجود آوردند و کوشیدند تا آنها را از لحاظ روانی درهم شکنند و از لحاظ مالی و شغلی به خاک سیاه بنشانند ومی بنیم که در “سرزمین آزادی ” هنوز هم چه بهای سنگینی باید بپردازی ، اگر نظر دیگری داشته باشی .

 جان کالوس مردی است با اراده ای بس نیرومند و بسیار مصمم و این کتاب برغم همه درد های روانی داستان را با لحنی طنز آمیز بیان می کند. آنچه در این کتاب نوشته شده، کسی را که به ورزش دو و میدانی ، و تاریخ سالهای 60 و جنبش آزادی خواهانه سیاهان علاقمند باشد، هم بوجد می آورد و هم برآشفته می سازد.

هفته نامه ” دی تسایت ” طی مصاحبه ای با جان کالوس از او می پرسد:

ــ آقای کارلوس، وقتی شما به 16یاد  اکتبر 1968 می افتید ، نخستین چیزی که بخاطر می آورید چیست؟

ــ همه رویدادها یکباره هجوم می آورند. ما در آستانه انتخابات ریاست جمهوری بودیم، در بحبوحه جنگ ویتنام بودیم، آمریکا پر آشوب بود، عملیات خشونت بار در ” مکزیکو سیتی” علیه دانشجویان و کارگران ساده. خیلی خبرها بود.

ــ شما و تومی قبل از بازی ها می دانستید که اعتراض خواهید کرد؟

ــ ما می دانستیم که باید کاری بکنیم. اما در باره این که چه کاری بکنیم پس از نیمه مسابقات صحبت کردیم. تا آنوقت کاملا روی تمرین های خودمان تمرکز داشتیم. چون برای ما روشن بود که اگر بخواهیم اعتراضی  بکنیم اول باید روی سکوی افتخار بایستیم. و برای این که به آنجا برسیم یک از ما دو نفر باید مدال طلا ببرد.

ــ اعتراض در راه رفتن بسوی سکو آغاز شد.

ــ ما پابرهنه رفتیم تا نشان دهیم  که کودکان سیاهپوست در سراسر جهان با پای برهنه به مدرسه می روند، چون پولی برای خرید کفش ندارند. علاوه بر این در طی مراسم من لباسم را باز گذاشتم . این اشاره ای بود به این که کارگران سادههر روز جان می کنند تا این کشور به جلو برود ولی کسی اعتنائی به این تلاش آنها ندارد.

ــ وقتی سرود ملی نواخته می شد چه فکر می کردید؟

ــ به یاد سخنان مارتین لوتر کینگ افتادم. من تقریبا ده روز قبل از آن که بقتل برسد، در آوریل 1968 با او آشنا شدم. او به من گفت، اگر تو اطمینان داری کاری که می کنی درست است نگران زندگی خود نباش. او از کسانی نامه هائی دریاقت می کرد که می نوشتند تفنگ دارند با گلوله ای که نام او بر آن حک شده است. من در چشمش نگاه کردم و  در آن نشانی از ترس ندیدم. او به چیزی اعتقاد داشت که بزرگتر از زندگی او بود. من هم در مکزیکوـ سیتی درست همین را دیدم. بخود گفتم زندگی را می توانند از من بگیرند اما آرمانم را نمی توانند.

 به  وال استریت باز می گردیم

نزدیک شدن زمستان کار را بر فعالان دشوار کرده است.  مایکل مک کارتی که در نیروی دریائی کار می کرده  خود را با سربازان جورج واشنگتن مقایسه می کند که در جنگ کسب استقلال آمریکا از یوغ استعمار انگلیس، مجبور بودند زمستان را در یخبندان فضای آزاد بسر برند. “دواین هودسن ” با سرسختی می گوید ” در کوههای افغانستان نیز هوا سرد است “. برخی از  معترضان، کم و بیش، میل دارند به دانشگاهها روی آورند. در دانشگاههای برکلی و هاروارد دانشجویان چادر زده اند. اما فقط کسانی می توانند به آنجا راه یابند که دارای کارت معتبر دانشجوئی باشند. و  این سبب می گردد که پیشکسوتان جنگ ، خانه بدوشان و آنها که خانه و خانمان را از دست داده اند، یعنی بخش کثیری از معترضان  ، نتوانند به آنجا راه یابند.

شهردار نیویورک، به نعل و به میخ می زند. اواز همان آغاز مخالفت خود را با معترضان نشان داد، او این پرخاش را نطفه آشوب  و خطری برای  صنایع مالی می داند . او که خود میلیارد و صاحب آژانس خبرهای مالی است ـ بعنوان شهردار  باید تضمین کننده آزادی بیان و اجتماعات باشد. او امروز به معترضان امید می دهد که بتوانند به اینجا باز گردند . معترضان امیدوارند که باز هم بسیاری به آنها بپیوندند. اینک که دو ماه از آغاز پرخاش آنها می گذرد، اعلام کرده اند که روز پنجشنبه مرکز مالی نیویورک را محاصره کنند. و با براه انداختن کارناوال خیابانی گسترده ترین جنبش اعتراضی  را برپا دارند. هرچند که تصور نمی رود پلیس دست بر روی دست بگذارد و ناظر تلاشهای آنها باشد.

http://www.jungewelt.de/2011/11-05/031.php

http://www.zeit.de/online/2008/42/olympia-blackpower-john-carlos-interview

http://diepresse.com/home/panorama/welt/708973/Occupy-Wall-Street_Polizei-loest-Protestcamps-auf?_vl_backlink=/home/panorama/welt/index.do

سارا واگن کنشت در خانه خود

گفتگوی اشپیگل با “سارا واگن کنشت”

به سرخی دوران

به طعم آینده!

اشپیگل 45 ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

فروپاشیدن دیوار میان دو برلین شرقی و غربی برای“سارا واگن کنشت” از آن جهت اندوه بار بود که تصور می کرد سرمایه داری دیر زمانی پیروز خواهد ماند. اما اکنون که بحران پشت بحران چنگ بر گریبان سرمایه داری  اندخته، این بانوی سوسیالیست امیدوار است که زمان“اندوه” به پایان رسیده است.

در تالار“بنیاد هاینریش پش” ایستاده است، نمایندگان بورژوازی آلمان غربی، مردان و زنانی با گیلاس های نوشابه در دست بر او چشم دوخته اند و هر حرکت او را با نگاه دنبال می کنند. شیفته وار، کنجکاو و محتاط ، چنان که گوئی نه باید با او دست داد و نه مورد خطابش قرار داد.

“سارا واگن کنشت”، از این موقعیت راحت نیست، با گرهی بر پیشانی، از روی سر جمع به دور دست، به جائی که جائی نیست، چشم می دوزد، چنان که گوئی در تالار کسی  نیست. لباسی که بر تن دارد، ویژه خود اوست. ترکیبی است غریب، نیمی  از آن در سالن های مد پاریس عرضه می شود و نیم دیگرش را از مادر بزرگ به ارث برده است. موها را پشت سر گره زده است. در واقع می بایستی تاکنون تاکسی آمده باشد، وقت می گذرد، باید حتما به آخرین هواپیما برسد، می خواهد برود.

سرانجام مردی جرئت به خرج می دهد، چند گامی به او نزدیک می شود و او را مورد خطاب قرار می دهد:“من همیشه به هلموت کهل ( صدر اعظم سابق آلمان) رأی داده ام، با وجود این باید به شما بگویم: شما از دل من سخن می گوئید! شما بانوئی زیبنده هستید. و اگر اجازه بدهید اضافه کنم که: شما زنی سخت زیبا هستید! واگن کنشت نگاهی بدور و بر می اندازد، تا بببیند روی سخن مرد با کیست. اما کسی در آن نزدیکی نیست.

سارا  همین چند لحظه پیش، در سالن اجتماعات بنیاد، چنگ در چنگ سرمایه داری افکنده بود. همۀ اینها که اینک در تالار با فاصله گرداگرد او  ایستاده اند، و در واقع مخالفان او هستند، برایش کف زده بودند. پرفسور و دوست سرمایه داری که با او سخن می گوید ، جلوه ای نمی کند. اگر چند سال پیش بود، نبرد سارا نبردی نابرابر بود، اصلا واگن کنشت امکانی برای چنین سفری پیدا نمی کرد. اگر آنوقت می آمد نه تنها پرفسور، بلکه حضار هم جلو او در می آمدند. کسی که همیشه در حاشیه قرار داشته، کسی که درطول زندگی حاشیه نشین بوده، بنظر می رسد که ناگهان به کانون جامعه راه یافته است، حتی اینجا، در همسایگی هلموت کهل، مردی که وحدت آلمان را عملی ساخت و  واگن کنشت هیچگاه خواستار این وحدت نبود، او اینک در اینجا هم شمع جمع است.

ستایشگر او هنوز در کنارش ایستاده و در انتظار واکنشی از سوی اوست. سر انجام سارا به سخن می آید:“ اِ، هوم، بسیار خوب“ او واقعا مانده که چه بگوید، عادت به این همه محبت ندارد. بالاخره تاکسی می آید.

او که ترکیبی است از زیبائی، رازناکی و منتقد سرمایه داری ، در این دوران سخت جذاب است ، آن هم نه فقط در این مکان. در حزبش، حزب“ دی لینکه“ (حزب چپ) حتی مخالفانش چون“بودو راملو” می خواهند او را به رهبری حزب برگزینند. اما او هنوز حاضر نیست خود را نامزد این مقام کند. به دو دلیل: یکی این که این کاریست فرساینده و دیگر این که نمی خواهد با“گزینه لچ“ رهبر کنونی حزب از در رقابت در آید. اما فشار بر او رو به افزایش است.

 این روزها کمتر“شو” تلویزیونی هست که او در آن حضور نداشته باشد. چندی پیش یک رفیق حزبی که تحت تاثیر این استقبال  قرار گرفته بود، به او گفته بود: “هروقت تلویزیون را روشن می کنم، تو را می بینم“ .

 او در طول زندگی یک تنه با سرمایه داری نبرد کرده است و امروز پس از بحران های متعدد ، 83 در صد مردم  آلمان  هم اعتماد خود را به سرمایه داری از دست داده اند. امروز مردم جلوی بانک ها در چادر می خوابند و اعتراض می کنند. بنظر می رسد که تاریخ می خواهد واقعا به او حق بدهد.

بعدا، در راه رفتن به فرودگاه فرانکفورت، آرام بر صندلی عقب نشسته است. به هیچ وجه نمی خواهد آخرین هواپیما را از دست بدهد، امروز وقت  او از گذشته کمتر است، همه او را می خواهند. واگن کنشت می گوید:” حرفی که امروز دیگرخریداری ندارد، این است که “شما همه چیز را  در جمهوری دموکراتیک آلمان از دست دادید، حالا دیگر ساکت باشید“. این حرف در سالهای 90 یک ضربه کشنده بود. بنظر می رسید که سرمایه داری برای همیشه پیروز شده است.

سالهای 90، سالهائی بودند که آلمانها می گفتند “واگن کنشت” دختر استالین است. “با من طوری رفتار می کردند که گوئی من یک دیکتاتور بالقوه هستم، زنی که می خواهد گولاک را در آلمان پیاده کند.”  آنچه او مسکوت می گذارد این است که خودش هم به ایجاد این تصویر کمک کرده است . او معتقد است که از این سوء تفاهم ها در باره او زیاد است. برای آن که نظر خود را در این باره بگوید پیشنهاد کرد یکشنبه شب در کافه هاوانا دیدار کنیم. این کافه نزدیک محل سکونت او در برلین قرار دارد. ساعت 5 بعد از ظهر آنجا.  در” اس. ام. اس“ی که فرستاده بود نوشته بود: در این ساعت، آنجا نسبتا خلوت است، بنظرم  نوشابه ها هم در این ساعت نصف قیمت هستند”.

کافه هاوانا ، کافه ایست با جـو جزیره توریستی “مایورکا” در تابستان و با کمی چاشنی کوبائی. واگن کنشت دوست دارد توی کافه بنشیند، چون بعد از“ جاگینگ“ و دوشی که گرفته، هنوز موهایش نم دارد. زیر تصوری از چه گوارا می نشیند و نوشابه ای سفارش می دهد.

آنجا نشسته واز  زندگی خود سخن می گوید. او اینک با آن خانم جدی که در تلویزیون دیده می شود بکلی فرق دارد. سرحال و خندان است.

سرنوشت از آغاز چنین خواسته بود که او در حاشیه قرار گیرد. 1969 در شهر”ینا“ بدنیا آمد. بی آن که سایه پدر بر سرش باشد بزرگ می شود. پدرش ایرانی بود، در برلین غربی تحصیل می کرد و فقط اجازه سفر یک روزه به آلمان شرقی به او داده می شد. سارا 3 ساله است که تماس با پدر قطع می شود و آنچه از او برای سارا می ماند چشمان و موهای سیاه است.

از پدر خبری داری؟ آیا او را جستجو کرده ای؟

نگاهش بر روی میز خیره می شود. در واقع نمی خواهد دربارۀ سرنوشت پدر سخن بگوید. سپس  می گوید همه می دانند که تحقیق در ایران کار آسانی نیست.  شاید هم اصلا نمی خواهم بدانم با او چه کرده اند.”

نگاهش در فضا گم می شود. در ایران زمان شاه کسانی که به رژیم انتقاد داشتند شکنجه می شدند. “فکر می کنم اگر زنده بود از خود خبری می داد”.

3 ساله بود اما حاضر نشد به مهد کودک برود.“ من می خواستم بخوانم اما در مهد کودک باید ورجه ورجه کرد. حوصله ام سر می رفت”

یادگار پدر هم در این امر بی تاثیر نبود. چشمان و موهای سیاه و پوست گندمگون.” بچه که بودم می ترسیدم که دیگران از من خوششان نیاید.” به او متلک می گفتند “واه، این دیگه چه جور آدمیه ؟” از آنوقت سارا در خود فرو می رود، گوشه گیر می شود.

در مدرسه هم، در زمان جمهوری دموکراتیک آلمان، گوشه گیر می ماند. وقتی که به آنها آموزش های دفاعی می دادند … مجبور بود با سه دختر دیگر در یک اطاق بخوابد.  تنها نبودن برای من کار دشواری است”. از همان روز اول از غذا خوردن چشم پوشید. “من وقتی ناراحت هستم، دیگر غذا هم نمی توانم بخورم. تا امروز هم همین طور است.”

در جمهوری دموکراتیک آلمان غذا نخوردن او حمل بر اعتصاب غذا می شود، جریان در پرونده اش ثبت می شود، و  یکی از دلائل مهمی  که به او اجازه تحصیل در دانشگاه داده نمی شود همین است.  تقاضای تحصیل با این استدلال رد می شود که او“ بحد کافی مردم آمیز نیست” . برای“ زندگی جمعی“ نامناسب است.

بجای تحصیل اول باید کار کند، بعنوان منشی در دانشگاه. پس از سه ماه استعفا می دهد “چون این کار برایم یک نواخت بود. من می خواستم بخوانم”. خانه نشین می شود و به خود آموزی می پردازد. او امروز هم در همان خانه ای زندگی می کند که در دوران جمهوری – دمکراتیک آلمان- در آن می زیست و  برای یک آپارتمان سه اتاقه 40 مارک آلمان شرقی اجاره می پرداخت.

در اتاق کارش با یکی از همان لباسهای سرخ مخمل که ویژه خود اوست، جلوی دیوارسبزرنگ ایستاده و در بارۀ مراحل گوناگون تحصیلش توضیح می دهد. دو تصویر  از مارکس و گوته بر دیوار آویخته است. بر یک صندلی راحتی که از چوب خیزران ساخته شده سگی پارچه ای نشسته است.

اتاق پر است از کتاب، نه تنها در قفسه های سفید کتابخانه، که یادگاریست ساخته دست پدر بزرگ، روی میز تحریر، حتی کف اتاق روی فرش، همه جا را کتاب فراگرفته است. به بخشی از قفسه اشاره می کند. همه چیز از اینجا شروع شد، مجموعه آثار گوته، توماس مان، شکسپیر، پترهاکس، آثار کلاسیک ادب آلمان. “این هم فاوست است” کتابی کهنه که سی سال از عمرش گذشته، کتاب از کثرت خواندن پنج تکه شده است. در کلاس ده و یازده، فاوست یک و دو را از بر داشته است، چرا؟ همینطوری، از آن خوشش می آمده است. هر سطری را از بر بوده است.

سراسر  قفسه روبرو، از این سر تا آن سر،  ویژه کتاب های فلسفی است، از آثار مارکس و انگلس گرفته تا لنین و دیگر کمونیست ها و همچنین آثار سیزده جلدی استالین. در میان آثار آقایان تصویری هم از “روزالوکزامبورگ”، زن کمونیست محبوب او قرار دارد. این طرف، قفسه سوم، ویژه کتابهای اقتصادی است. با پشت دست اشاره به کتاب هائی می کند که نام” آدام اسمیت“ و“ الن گرین اسپان“ بر آنها نقش بسته است. واگن کنشت می گوید باید دشمنان سرمایه دار را شناخت. باید آنها را خواند، تفسیر کرد و فهمید.

در سالهای 80، زمانی که جمهوری دموکراتیک آلمان رو به افول می رود، واگن کنشت در این اتاق نشسته و به خود می آموزد، با انظباط تمام، “دیوانه وار” می خواند. روزها فلسفه و شب ها متن های ساده تر، منظورش آثار گوته و شکسپیر است. معلم سرخانه هم هست، به شاگردان مدرسه درس می دهد. گهگاهی هم مادرش تلفن می کند. غیر از این ها هم صبت دیگری ندارد.

حالا جمهوری دموکراتیک  او را مردم گریز می داند و شایسته سرزنش، حتی خانواده خودش نیز همین داوری را دارد…

روز دهم نوامبر خبر فروپاشیدن دیوار را از رادیو می شنود. این بد ترین روز زندگی اوست. حال می داند که سوسیالیسم سقوط کرده و او شکست خورده است. ساکنان جمهوری دموکراتیک می توانند به بانک ها مراجعه کنند و  بعنوان هدیه پیروزی، پول نقد بگیرند. هدیه ای که او هیچگاه به آن اعتنا  نکرد.

یک از بزرگترین تضاد ها در زندگی واگن کنشت همین است. او سوگوار نظامی است که به او گرسنگی داد، او را مردم گریز دانست، و به تنهائی محکومش کرد.

تلفن همراهش زنگ می زند. قبلا هم تلفن زنگ زده بود. می گوید  از“ تاگس شاو“ ( پر بیننده ترین برنامه خبری تلوزیون آلمان) زنگ زدند. می خواهند نظر او را درباره بحران اقتصادی یونان بدانند.  حالا دیگر“ تاگس شاو” تقریبا هر روز زنگ می زند و از او نظر می خواهد.

]]> http://aayande.wordpress.com/2011/11/13/%d8%a8%d9%87-%d8%b3%d8%b1%d8%ae%db%8c-%d8%af%d9%88%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d9%87-%d8%b7%d8%b9%d9%85-%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af%d9%87/feed/ 0 aayande Wagenknescht3 http://aayande.wordpress.com/2011/11/11/%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%b3%d9%87-%d9%88-%d8%b1%d9%88%d8%b3%db%8c%d9%87-%da%af%d8%a7%d8%b2-%d9%88-%d8%aa%d8%b1%d9%85%d8%b2-%d8%ad%d9%85%d9%84%d9%87-%d8%a8%d9%87-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86/ http://aayande.wordpress.com/2011/11/11/%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%b3%d9%87-%d9%88-%d8%b1%d9%88%d8%b3%db%8c%d9%87-%da%af%d8%a7%d8%b2-%d9%88-%d8%aa%d8%b1%d9%85%d8%b2-%d8%ad%d9%85%d9%84%d9%87-%d8%a8%d9%87-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86/#comments Fri, 11 Nov 2011 23:47:54 +0000 aayande http://aayande.wordpress.com/?p=2061 ]]> فرانسه و روسیه

گاز و ترمز حمله به ایران

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

“منبعی برای  اضطراب آفرینی های تازه “

با این توصیف وزارت خارجه روسیه  روز چهارشنبه گزارش دبیرکل مقامات بین المللی اتمی را در بارۀ برنامه اتمی ایران، که روز قبل منتشر شده بود محکوم کرد. وزارت خارجه روسیه اعلام کرد انگیزه انتشار بخش هائی از سند “ناشی از منطقی مخرب است” و هدف آن ” تخریب تعمدی روند سیاسی ـ دیپلماتیک ” است. روسیه از این امر سخت دچار یأس و بسیار شگفت زده است” بویژه با توجه به این واقعیت که درست در زمانی که بگونه ای بخت از سرگیری مذاکرات میان ایران و کشورهای شش گانه ـ روسیه، آمریکا، چین، انگلستان، فرانسه و آلمانی ـ پدید آمده است. روسیه اعلام کرد برای تشخیص این که آیا واقعا شناخت های تازه  و قابل اعتمادی درگزارش هست یا هدف تنها برانگیختن احساسات است، باید ” گزارش را در فضائی آرام تحلیل کرد “.

برخورد فرانسه با این گزارش بکلی از نوعی دیگر است. الن ژوپه وزیر خارجه فرانسه اعلام کرد که دولت فرانسه خواستار تشکیل اجلاس فوق العاده شورای امنیت خواهد شد، تا تحریم های تازه و “بی مانندی” راعلیه ایران به کرسی بنشاند. ژرار لونگو وزیر دفاع فرانسه، آن سند چهارده صفحه ای را، که احتمالا آنرا حتی قرائت هم نکرده است، ” یک منبع واقعا نگران کننده” نامید. حالا باید روسیه و چین را ” قانع کرد ” که اقدامات ایذائی شدید تر واقعا ضروریست.

فرانسه با اتخاذ این روش به ساده ترین مقررات نیز بی اعتناست. زیرا از لحاظ حقوقی نخست شورای حکام مقامات اتمی باید در نشست بعدی خود، در روزهای 17 و  18 نوامبر، به بررسی گزارش بپردازد. این مجمع است که می تواند با استناد به گزارش، از شورای امنیت سازمان ملل تقاضای تشکیل جلسه کند.

این شوراست که می تواند اجازه انتشار گزارش “یوکیا آمانو” را بدهد. باتوجه به این امر، از سالها پیش چنین رسم شده که وقتی گزارش آماده شد، پیش از آن که حکام آن را ببینند و اجازه انتشارش را بدهند،  گزارش را هدفمند، در اختیار چند روزنامه نگار قرار می دهند. آنچه این بار تازگی تمام داشت این بود که از پایان هفته پیش برخی از  جزئیات گزارش، عجولانه، حتی قبل از آن که گزارش کامل شده باشد،  از  رسانه ها پخش شد.

شگفت آن که  رسانه های خط دهنده، با بصدا در آوردن  آژیر خطر، عجولانه، از نکاتی “خبر” داده اند که اصلا در گزارش حرفی از آن ها به میان نیامده است. بعنوان نمونه، شما هر قدر  در گزارش بجوئید، سخنی  در باره این که ایران در چه تاریخی  به بمب دست خواهد یافت نخواهید یافت.  ولی در روزهای گذشته از قول ” آگاهان پشت پرده ” که گویا طرح گزارش  را خوانده اند، بارها ادعا شده که تهران می تواند تا چند ماه دیگر سلاح اتمی تولید کند.   ” بیلد ” ( که یک روزنامه جنجالی آلمانیست ) مبالغه را به آنجا رساند که نوشت ” بمب ایران تقریبا آماده است”. روزنامه ” فرانکفورت آلگماینه “( که می گویند سنخگوی سرمایه داری بزرگ آلمان است ) گر چه با لحنی وزین تر، ولی باز هم غلط ، نوشت “نظر دولت های غربی تایید شد که ایران از منظر تئوریک قادر به ساختن بمب است .” این ادعا هم نادرست است چون در گزارش “آمانو ” چنین چیزی گفته نشده است .

نکته نامنتظر دیگر، برای کسانی که در پی  سر و صدای رسانه ها در انتظار روبروشدن با ” انبوهی از اطلاعات تازه “( بقول  نیویورک تایمز) بودند این بود که آنچه  در ضمیمه 14 صفحه ای گزارش در کنار هم قرار گرفته از سالها پیش عیان بوده و به کرات هم مورد بحث قرار گرفته است. ایران در بهار سال 2008 طی گزارشی در 100 صفحه به جزء جزء پرسش ها پاسخ داده است. هنوز هم منبع اصلی اتهامات همان کامپیوتر افسانه ایست که گویا از راههای پر وپیچ و خم و محیرالعقول، در پائیز 2004 به دست سازمان اطلاعاتی آمریکا سیا رسیده است.   در گزارش ” آمانو” این بخش تحت عنوان ” Allegd Studies” (بمعنی : مسموعات، از قراری که می گویند، از قرارمعلوم) درج شده است. نیویورک تایمز، نخستین روزنامه ای بود که در نوامبر 2005 در بارۀ “عملیات محرمانه برای ساختن سلاحهای اتمی” که گویا اسناد آن در کامپیوتر دستی ثبت شده است، گزارش داد. برای تحکیم ادعاها و حدسیاتی که در گزارش آمانو درج شده ” گفته شده اطلاعات ” مندرج در گزارش از رویهم رفته ده کشور گرد آوری شده است. واقعیت چیست؟ واقعیت این است که منبع تمام ایرادات مطروحه یک یا حداکثر دو کشور است. ولی حتی در یک مورد هم گفته نمی شود که این کشور یا آن کشور چه  نام دارند. منبع ” شناخت ” های خود مقامات اتمی هم عبارتند از ” Open sourses ” (منابع عمومی) یعنی منابع قابل دسترس برای همه. از جمله مقالاتی که در مجلات علمی و معمولی   ایران چاپ شده است.

حتی اگر بخواهیم تمام نکات مندرج در گزارش را هم باور بکنیم  در آن از ” ساختن یک بمب اتمی” یا ” کار روی سلاحهای اتمی”  چیزی گقته نشده است. آنچه گفته شده این است که فقط آزمایش هائی صورت گرفته که می توانند برای مکانیسم احتراق و همچنین برای کارهای دیگر به کار گرفته شوند، ونیز شبیه سازی های کامپیوتری در ارتباط با طرح کلاهک راکتی. ایران هر دو این اتهامات را سالها پیش رد کرده است. اما صرفنظر از تمام این گفتگو ها، هیچ یک از مطالبی که گفته شده ناقض قرار داد منع گسترش سلاح های اتمی نیست. هرکس باور ندارد، عین متن را بخواند.

http://www.jungewelt.de/2011/11-10/051.php?print=1

پیش از حمله اتمی به ایران

هفته نامه اشپیگل 45 ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

آیا اسرائیل قصد حمله به تاسیسات اتمی ایران را دارد؟ ماههاست که ” مه ایر داگان”، رئیس پیشین موساد علنا هشدار می دهد و امیدوار است با این کار جلوی یک فاجعه را بگیرد. دولت نتایاهو از این کار خشمگین است.

” مه ایر داگان ” دوباره سخن می گوید. این بار در باشگاه صنایع و بازرگانی در تل آویو، در محلی نه چندان مناسب برای طرح پرسشی بزرگ. این پرسش که آیا اسرائیل باید به تاسیسات اتمی ایران حمله کند؟ “مه ایر داگان ” ، 66 ساله، که تا آغاز سال جاری رئیس موساد، سازمان اطلاعات اسرائیل برای خارج از کشور بود، معتقد است: نه !

او باز هشدار می دهد و باز این جمله را تکرار می کند: باید فکر کرد که روز بعد از حمله چه خواهد شد. او بارها گفته است که چنین حمله ای برای اسرائیل فاجعه ایست تصور ناپذیر.

روزچهارشنبه گذشته، آشکار شد که جت های جنگنده اسرائیل بر فراز جزایر ساردنیا تمرین کرده اند. برنامه آموزشی آنها عبارت بوده است از: حمله به اهداف بسیار دور، سوخت گیری در هوا، دفع راکت های زمین به هوا. بعد از ظهر، در اسرائیل خط دودی از زمین به هوا بلند می شود، این موشک یریشو 3 است که تازه ساخته شده و احتمالا قادر به حمل بمب اتمی هم هست، با بردی تا 4500 کیلومتر.

همزمان ” گاردین” از انگلستان خبر می دهد که داوید کامرون در نظر دارد کشتی های مجهز به راکت های” کروز میسایل” را بسوی ایران گسیل دارد. صبح روز بعد صدای آژیر در منطقه وسیع تل آویو بلند می شود. مردم وحشت زده از اتومبیل های خود بیرون می پرند و می کوشند تا خود را به پناهگاههای زیرزمینی برسانند، می ترسند که جنگ شروع شده باشد. ولی این فقط تمرین است.

آیا اینها تصادف است؟ اسرائیل خود را برای مقابله با حمله ای آماده می کند یا این که اینها بخشی از یک جنگ روانی است؟ و می خواهد به جهان فشار بیاورد، به اروپا و به آمریکا که یا شما کاری بکنید یا ما دست به حمله می زنیم؟

در این هفته در وین گزارش تازه ای از سوی مقامات بین المللی اتمی منتشر می شود، که گویا قرار است  برای نخستین بار رسما تایید کند که ایران فناوری هائی  را آزمایش می کند که فقط یک هدف می توانند داشته باشند : ساختن بمب. (این گزارش دیشب منتشر شد) برای اسرائیل موقعیت مناسبی است که برای تشدید اقدامات ایذائی علیه ایران فشار آورد. نه تنها بعید نیست که این یک مانور سیاسی باشد، بلکه احتمالا همین هم هست.

معهذا این به آن معنی نیست که اسرائیل در تدارک یک حمله نظامی نیست.  بلکه برعکس کاملا امکان دارد در این لحظه مسیر مشخص شود، هم از لحاظ سیاسی و هم از لحاظ نظامی. اسرائیل تصور می کند که برای متوقف کردن برنامه اتمی ایران حداکثر 9 تا دوازده ماه وقت دارد. آمریکائی ها زمان باقی مانده را 18 تا 21 ماه فرض می کنند. این مدت زیادی نیست.

اسرائیل هرگز چنین آشکار و صریح  در بارۀ حمله به بحث نپرداخته بود. بحثی که نمی تواند بخشی از یک بلوف باشد، چون اگر ناگهان مردم هم بخواهند در این باره صحبت کنند برای نتانیاهو خوب نیست. روزنامه نگاران همیشه در باره حمله به گمانه زنی پرداخته بودند، ولی ناگهان سیاستگران، نظامیان، و اطلاعاتی ها هم با صراحت تمام به اظهار نظر پرداخته اند. وزیر کشور می گوید این عملیات خواب را از چشم او ربوده است، که البته روز بعد  این سخن  تکذیب میشود. روزنامه ” یدی اوت آخارونوت ” داستانی منتشر می کند تحت عنوان ” فشار اتمی ” که با پرسشی تلقینی آغاز می شود: “آیا نخست وزیر و وزیر دفاع با هم تصمیم گرفته اند به تاسیسات اتمی ایران حمله کنند؟”.

این آن پرسش اساسی است. و پاسخ آن را  “مه ایر داگان ” می داند که بحث را   از اطاق های پنهان سازمان های اطلاعاتی به صحنه مباحثات اجتماعی منتقل کرده است .

داگان در مدت زمانی بیش از 8 سال که در رأس موساد قرار داشت، لب بسته ترین مرد در اسرائیل بود. در آنجا به او می گفتند مردی که چاقوئی میان دندان هایش نگاه داشته. آریل شارون که او را به ریاست موساد گماشت می گفت توانائی ویژه او این است که گردن یک عرب را بزند. ولی داگان از ششم ژانویه زبان گشاده است.

او در روز آخر خدمتش روزنامه نگاران را به  مرکز موساد دعوت کرد. مرکزی که نه آدرس دارد و نه  آنرا در هیچ نقشه ای می توان یافت. آنوقت  او اعلام کرد که اگر  هیچ اتفاقی نیفتد و هیچ کس مزاحمت ایجاد نکند، در مناسبت ترین شرائط  ایران در اواسط دهه جاری به بمب دست خواهد یافت. پس از آن ایران برای  ساختن کلاهک اتمی سه سال دیگر وقت می خواهد. یعنی در سال 2018. با توجه به این رقم هر نوع حمله ای که حالا صورت گیرد بی معنی خواهد بود.

داگان به سخنان خود چنین ادامه می دهد که حتی اگر اسرائیل فورا دست به حمله بزند نیز نمی تواند جلوی ادامه برنامه اتمی را بگیرد. درست بر عکس، آنوقت ایرانی ها یک مشی نظامی در پیش خواهند گرفت و حسابی دست به مسلح کردن خود خواهند زد، ولی اسرائیل باید “هزینه ای وحشت انگیز و تحمل ناپذیر  بپردازد”.  ایران و سوریه، که آن موقع هنوز با ثبات بود، و میلیشیای ترور حماس و حزب الله که هزینه آنها را سوریه و ایران تامین می کنند، از شمال و جنوب اسرائیل را زیر باران راکت های خود خواهند گرفت که می تواند به مرگ هزاران نفر بینجامد. “ما چطور می توانیم، در برابر چنین حمله ای از خود دفاع کنیم؟ من برا این پاسخی ندارم.”

هنگامی که داگان این سخنان را می گوید، خانمی که رئیس کل سانسور نظامی اسرائیل است نیز  در کنار او نشسته است. در  پایان این خانم به روزنامه نگاران می گوید: هیچ یک از سخنانی که شنیدید نباید منتشر گردد. این بار رئیس موساد نیست که باید از چشم جامعه پنهان بماند بلکه جامعه را باید از خطر رئیس موساد محافظت کرد.

تا کنون چنین چیزی در اسرائیل رخ نداده بود که رئیس سازمان اطلاعات، به این دلیل که به دولت سوء ظن دارد، به جامعه هشدار دهد، زیرا از آن می ترسد که مبادا دست به جنگی خطرناک و غیر ضروری زده شود. چون این طور بنظر می رسد که او مطمئن است چنین تصمیمی گرفته شده یا بزودی گرفته خواهد شد.

به این صورت داگان، کشمکش محرمانه میان سیاستگران و نظامیان را بر سر موضوعی که برای اسرائیل اهمیت حیاتی دارد، در برابر افکار عمومی قرار می دهد. و اگر آنچه که داگان با حضور نامنتظر خود بر صحنه تکرار می کند درست باشد، نخست وزیر و وزیردفاعش واقعا قصد حمله دارند.

برغم وجود سانسور، قطره هائی از سخنان داگان به مطبوعات “نشت” می کند و سبب بلند شدن سر و صدا می شود. حالا داگان در مورد تمام موضوعات  سیاسی اظهار نظر می کند. بنظر او مبادله بیش از هزار زندانی فلسطینی با “جیلاد شالیت” یک ” خطای بزرگ” بوده است. او از دولت انتقاد می کند که با فلسطینی ها مذاکره نمی کند، ترکیه را از دست داد و اسرائیل را منزوی کرد. بویژه او مکرر در مکرر هشدار می دهد که نباید به تاسیسات اتمی ایران حمله کرد.

از آنوقت او برای یک گروه قهرمان است و برای گروهی دیگر دشمن اسرائیل. دولت او را خائن و دیوانه می داند، افرادی که نزدیک به نخست وزیر هستند، او را حتی متهم به خرابکاری می کنند و ادعا می کنند چون از ریاست موساد برکنار شده است، می خواهد انتقام بگیرد. باید پاسپورت دیپلماتیک خود را پس بدهد و بعضی از سیاستگران راستگرا حتی خواستار محاکمه او هستند. یکی از نظامیان عالی رتبه می گوید اگر دستگیری او ممکن بود، این کار را هم می کردند….

بزرگترین هدف زندگی برای نتانیاهو و داگان این است که مانع دست یافتن ایران به بمب اتمی شوند. ولی استراتژی و زمانی که برای این کار درنظر گرفته اند با هم متفاوت است. نتانیاهو می خواهد پیش آز آن که دیر شده باشد، حمله کند. الگو هائی هم که در نظر دارد بمباران تاسیسات اتمی عراق در سال 1981 و سوریه در سال 2007 است. در هر دو مورد رژیم ها واکنشی نشان ندادند.

ولی داگان معتقد است حمله نظامی باید آخرین گزینه باشد ” فقط وقتی که شمشیر روی گردن ماست”. او معتقد است که یک حمله سبب واکنش های بی پایان خواهد شد. وقتی که او رئیس موساد بود جنگ نامرئی می کرد و هدفش این بود که زمان دست رسی به بمب را به تعویق بیاندازد. آنطور که در یک گفتگوی خصوصی گفته است با کمک  ویروس استاکس نت، با ایجاد تصادفات عجیب و غریب و  با “حذف افراد مهم ” . او  می گوید تعداد دانشمندانی که  همکاری داوطلبانه برای برنامه اتمی می کنند کاهش می یابد که او آنرا نوعی از ” فرار سفید ازخدمت زیر پرچم” می نامد.

ساخت بمب باید آنقدر به تعویق افتذ تا رژیم تهران سقوط کند. و داگان معتقد است که چیزی به سقوط رژیم نمانده است. حالا او از این می ترسد که نتانیاهو با عجله ای که به خرج می دهد، نقشه او را به هم بزند. نتانیاهو اهل صبر نیست و معتقد نیست که تنها با جنگ نامرئی داگان میتوان جلوی ساخت بمب را گرفت. برخی از نظامیان و سیاستگران عالیرتبه حتی داگان را متهم می کنند به این  که برای ایرانی ها فرصت ایجاد کرده است.

ولی داگان از استراتژی خود دفاع می کند و خود را متعهد می داند که هشدار دهد. کسی که فرمان حمله بدهد در باره سرنوشت نسل های آینده تصمیم می گیرد. چنین کاری را نه می توان در یک محفل کوچک انجام داد و نه با سیاستگران.

بنظر داگان نتانیاهو قادر به هدایت اسرائیل نیست، و در همه زمینه ها شکست خورده است. اسرائیل هیچ گاه نه تا این حد از لحاظ نظامی نیرومند و نه  این قدر از لحاظ سیاسی ضعیف بوده است. در تمام دورانی که او با نتانیاهو همکاری کرده است نه در مورد اهداف سیاسی  و نه نظامی هیچ گاه از او نظر مشخصی  ندیده است. فقط در مورد ایران یک نظر و یک هدف دارد. نتانیاهو و وزیر دفاعش “اهود باراک” برای رسیدن به این هدف می کوشند تا هر منتقدی را حذف کنند. آنها می خواستند، دونفری، بدون آن که دیگر اعضای دولت را سهیم سازند، خود تصمیم بگیرند، کاری که بنظر داگان از لحاظ قانونی خالی از اشکال نیست.

داگان می گوید دلیل این که او و ” گابی اشکنازی “، فرمانده ارتش ، در نخستین ماههای سال 2011  از کار برکنار شدند و” جوال دیسکین “، رئیس سازمان اطلاعات کشوری، نیز به ریاست موساد گماشته نشد، همین است. کسانی بجای آنها در رأس این کار ها قرار گرفتند که چندان مخالفتی با حمله به ایران ندارند، یا دست کم انقدر تجربه ندارند که بتوانند با قاطعیت مخالفت کنند. داگان آنرا کودتای بی سرو صدای سیاست علیه نیروهای امنیتی می داند “دیسکین، اشکنازی و من می توانستیم جلوی ماجراجوئی های خطرناک را بگیریم “.

این نظر به این دلیل صحیح بنظر می رسد که بسیاری از نظامیان، اطلاعاتی ها و سیاستگران سابق از داگان حمایت می کنند و  خود نیز حرف های مشابهی می زنند. خانم زیپی لیونی، رهبر اپوزیسیون می گوید :” در هر زمینه ای، حرف این ها را بشنوید”. قبلا انتقاد علنی بندرت صورت می گرفت، ولی امروز دیگر اینطور نیست.

“دانیل جاتوم”  و ” افرایم هالوی” ، هر دو رؤسای سابق موساد، می گویند داگان حق دارد نظرش را بیان کند و اینطور که بنظر می رسد دلائل خوبی برای نظریاتش دارد. جاتوم می گوید افکار عمومی باید نظر او را در بارۀ ایران بشنود. کسانی که داگان را می شناسند، بویژه ژنرالهای سابق و همکاران پیشینش تایید می کنند که رئیس سابق موساد اعتقادش را بیان می کند. نه می خواهد وارد سیاست شود و نه از سر سود جوئی سخن می گوید.

آمریکائی ها هم مدت هاست که نگرانند و می ترسند که اسرائیل تهدید های خود را عملی سازد. در بهار سال 2008، جورج بوش رئیس جمهور وقت آمریکا، سفری نا منتظر به اسرائیل کرد. او خواستار دیدار با اهود اولمرت، نخستوزیر وقت اسرائیل و اهود باراک وزیر دفاعش شد. دلیل این دیدار را کسی نمی دانست، حتی خود آن دو نفر. بوش که نگران بنظر می رسید، با تاکید به آنها گفت: ” شما باید به من قول بدهید که از فاصله زمانی انتقال ریاست جمهوری از من به آنکس که بعد از من می آید، برای حمله به ایران استفاده نکنید”.

در ماه اکتبر نیز، لئون پانتا، وزیر دفاع  آمریکا سفرمشابهی به اسرائیل کرد. او در اورشلیم گفت هر گامی که علیه تاسیسات اتمی ایران برداشته شود باید با جامعه جهانی هم آهنگ شود ـ هشداربسیار صریح بود و حاکی از آن که گویا سازمانهای اطلاعاتی آمریکا خبر یافته اند که حمله ای در پیش است.

 آیا داگان حمله ای را بتعویق انداخته و یا مانع آن گشته است؟ شاید روزی به این پرسش پاسخ داده شود، شاید هم نشود. آنچه مسلم است هیچ چیزی برای یک حمله غافلگیرانه بد تر از حرف زدن در باره آن نیست. مناخیم بگین فرمان حمله به رآکتور عراق را در”اسیراک ” به این دلیل متوقف کرد،  که فهمید شیمون پرز، رهبر اپوزیسیون در آنزمان، از جریان مطلع شده است. خلبان ها در جت ها نشسته بودند، که عملیات قطع شد. یک ماه بعد حمله به رآکتور صورت گرفت.

داگان می گوید:” مرا ببخشید ولی من هرجا فرصتی پیش آید حرف خواهم زد”. نباید برای ساکت کردن او تلاش کرد او هم یک وکیل مدافع خوب دارد و هم حافظه ای خوب.

بازی “مرگ و زندگی”

با شلیک اتمی آغاز می شود؟

زود دویچه تسایتونگ ــ گزینش و ترجمه رضا نافعی

بازیگران سیاسی در اسرائیل  می خواهند با این صحنه سازی ها جهان را مجبور به تشدید محاصره اقتصادی علیه ایران کنند و با این کار  دست به یک بازی بسیار خطرناک می زنند.

نمایشی خبیثانه بر روی صحنه رفته است و جهان ، یک بار دیگر، با نگرانی چشم به صحنه خاورنزدیک دوخته است. آنجا اسرائیل پنجه در پنجه ایران افکنده است. و ما درست در وسط  یک نمایش پر هیجان هستیم. یک بخش آن هم بازی  پیر سالخورده و مدبر پرزیدنت پرز است که به صلح دوستی شهره است و نقش خود را خوب ایفا می کند، او پای به صحنه گذاشته و هشدار می دهد که خطر جنگ هست. تماشاگران برخود می لرزند. دیگر کسی نمی داند که صدای رعد وبرقی که می شنود ، رعد وبرق  در صحنه تاتر است یا واقعی است و این بار بازی مرگ و زندگی جدی است.

سالهاست که کشمکش میان ایران و اسرائیل طبق یک برنامه دقیق  صورت می گیرد. تا کنون هر دو طرف نقش خود را کاملا دقیق اجرا کرده اند. نقش  اسرائیل در این روزها این است که هشدار بدهد و تهدید کند. زیرا قرار است روز سه شنبه رئیس مقامات اتمی بین المللی گزارش تازه خود را در بارۀ برنامه اتمی ایران ارائه دهد. دولت اسرائیل می خواهد با سر وصدای بسیار دراماتیک جهان را علیه تهران که محرمانه در کار ایجاد بمب است برانگیزد . این آن انگیزه اصلی  برای تمام صحنه سازی های جاری است که علننا در باره آن صحبت می شود از جمله مصاحبه تلویزیونی با پرزیدنت پرز . او در این مصاحبه گفت جنگ علیه ایران ” پیوسته محتمل تر می شود “.

به این معنی که برغم  سخنان سخت، خطر جنگ اصلا فوری نیست. همه چیز در محدوده تعین شده برای بازی رخ می دهد. خطر بمب ایران در اسرائیل یک خطر تجریدی نیست،  برخلاف آنجه که احتمالا در واشنگتن یا برخی کشور های اروپائی می تواند باشد، بلکه خطری است کاملا محسوس و خطری که حیات اسرائیل را تهدید می کند. خلقی که  بر حافظه جمعی آن مهر پیگرد تاریخی تا حد هوکاست خورده است باید تهدیدات پرزیدنت احمدی نژاد را جدی  بگیرد.

 ولی  در اسرائیل هم این را می دانند که اگر اسرائیل به تنهائی به  کارگاههای اتمی ایران  حمله کند شانس موفقیت آن  محدود   ولی عواقب آن گسترده است.   سیاستگران با صدای بلند ـ شاید هم با علاقه ـ در باره گزینه های نظامی در رسانه نیز سخن می گویند ولی سران نظامی و سازمانهای اطلاعاتی، پشت درهای بسته  موکدا سخن از مخاطرات چنین عملی می گویند. چون اولا طبق تمام اطلاعات موجود ، کارگاههای زیر زمینی اتمی ایران در سراسر کشور پخشند و کیفیت آنها فرق دارد با راکتور اتمی ساده عراق که نیروی هوائی اسرائیل آنرا در سال 1981 منهدم کرد  یا  دستگاههای اتمی سوریه   که اسرائیل آنرا در سال 2007 بمبارن کرد. افزون بر این تهران حمله اسرائیل را بی پاسخ نخواهد گذاشت. یعنی جنگی بوجود خواهد آمد که  می تواند سراسر منطقه را به ورطه فنا افکند .

این درست همان صحنه ایست که دولت اسرائیل در حال حاضر  ترسیم می کند تا جهان را به سوی اتخاذ تصمیم های سخت تر علیه ایران  براند از جمله روسیه و چین را.

در این مرحله یک  قاعده قدیمی بکار گرفته شده است: هرچه سر وصدای اسرائیل بلند ترباشد بهمان نسبت خطر حمله کمتر است. اما در عین حال این خطر هم وجود دارد که روزی خطری که امروز قابل کنترل است  از کنترل خارج شود.  اما  سیاست جهانی هنوز صحنه آخر این نمایش نامه را ننوشته است.

http://www.sueddeutsche.de/politi

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل

به گزارش نشریه اسرائیلی هاآرتص، نخست‌وزیر این کشور می‌کوشد موافقت اکثریت اعضای کابینه را برای پیشبرد طرح حمله‌ی نظامی به تاسیسات اتمی ایران جلب کند. دولت اسرائیل این خبر را تایید یا تکذیب نکرده است.

روزنامه اسرائیلی هاآرتص در شماره امروز خود (چهارشنبه ۲ نوامبر) گزارش داده که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر به همراه ایهود باراک، وزیر دفاع این کشور در تلاش‌اند که نظر موافق اعضای کابینه دولت را در مورد طرح حمله‌ی نظامی به تاسیسات اتمی ایران را به دست آورند.

یک سخنگوی نتانیاهو روز چهارشنبه از اظهار نظر در باره این گزارش خودداری کرد و گفت: «ما در برابر هر گمانه‌زنی‌ای که در روزنامه چاپ می‌شود، موضع‌گیری نمی‌کنیم.»

توجه بیش از پیش به موضوع حمله‌ی نظامی

در روزهای اخیر رسانه‌های اسرائیل بیش از پیش به موضوع امکان حمله‌ی این کشور به ایران پرداخته و نوشته‌های مفصل و مبسوطی را به این موضوع اختصاص داده‌اند.

اسراییل و کشورهای غربی این ظن را مطرح کرده‌اند که جمهوری اسلامی تحت پوشش استفاده‌ی صلح‌جویانه از انرژی هسته‌ای در تلاش دستیابی به سلاح‌های هسته‌ای است.

علیرغم تهدیدهای مکرری که از سوی جمهوری اسلامی علیه اسرائیل مطرح می‌شود، بسیاری از کارشناسان، به ویژه کارشناسان امنیتی نسبت به پیامدهای خطرناک انجام چنین حمله‌ای نظامی علیه ایران هشدار می‌دهند.

به نوشته هاآرتص، ظاهرا نتانیاهو برای پیشبرد این طرح رای و نظر گروهی کوچک از کابینه، متشکل از ۸ وزیر را اساس کار قرار داده است. افزون بر خود او و ایهود باراک، تنها اویگدور لیبرمان، وزیر امور خارجه اسرائیل موافق انجام این طرح است.

این نشریه‌ی اسرائیلی با استناد به گفته‌های یکی از وزیرانی که جزو این گروه کوچک است، می‌نویسد که تصمیم نهایی در این باره هنوز گرفته نشده است.

هاآرتص همچنین به نقل از محافل دولتی و وزارت خارجه اسرائیل می‌نویسد، گزارشی که قرار است به زودی از سوی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در رابطه با کم و کیف فعالیت‌های هسته‌ای ایران منتشر شود، می‌تواند تاثیراتی قوی بر روند تصمیم‌گیری دولت اسرائیل در این باره بگذارد.

«هیچ گزینه‌ای منتفی نیست»

روز دوشنبه (۳۱ اکتبر / ۹ آبان) ایهود باراک، وزیر دفاع اسرائیل گزارش‌های رسانه‌های این کشور را تکذیب کرد که مدعی شده بودند، وی و نتانیاهو در مورد طرح حمله‌ی نظامی به ایران تصمیم‌گیری کرده‌اند.

وی در گفت‌وگویی با رادیوی ارتش اسرائیل تصریح کرد، طبیعی است که نمی‌توان به تنهایی در باره‌ی چنین امری تصمیم‌گرفت.

وی در عین حال خاطرنشان ساخت که پیشرفت‌های به‌دست آمده ایران در عرصه تولید سلاح‌‌های هسته‌ای تهدیدی اصلی برای منطقه محسوب می‌شود و باید با تمامی امکانات موجود آماده‌ی مقابله با آن بود. به گفته‌ی وزیر دفاع اسراییل، از این روست که نمی‌توان هیچ گزینه‌ای را منتفی دانست.

پیش از آن یدیعوت آخارنوت، پرتیراژترین روزنامه‌ی اسرائیل، در سرمقاله‌ای نوشته بود که ظاهرا نتانیاهو و باراک می‌کوشند طرح حمله‌ی نظامی به تاسیسات اتمی ایران را هرچه سریع‌تر اجرایی کنند.

خبرنگاران شبکه‌های بزرگ تلویزیونی اسرائیل که از امور ارتش این کشور گزارش می‌دهند نیز نظراتی مشابه را بیان کردند. رسانه‌ها در عین حال گزارش داده‌اند که روسای سازمان‌های اطلاعاتی و امنیتی اسرائیل و همچنین بنی گانتز، رئیس ستاد مشترک ارتش این کشور با حمله‌ای نظامی به ایران مخالف‌اند.

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15504845,00.html

مریکا/ایران -

این مقاله در این تاریخ منتشر شده شنبه 05 نوامبر 2011 – آخرین تغییرات در این تاریخ انجام شده است. شنبه 05 نوامبر 2011

“ایران خطرناکتر از القاعده علیه آمریکا شده است”

DR

نوشتۀ ناصر اعتمادی

یک مقام نظامی آمریکا که نخواسته نامش فاش شود گفته است که جمهوری اسلامی ایران آمریکا را در خاورمیانه تهدید می کند و تهدید جمهوری اسلامی خطرناکتر از تهدید القاعده علیه آمریکا، منافع و متحدانش به شمار می رود.

 این مقام آمریکایی این سخنان را در حاشیه اجلاسی در واشنگتن ایراد کرده، در جای دیگری از اظهاراتش افزوده است : تهدید اصلی علیه آمریکا و منافع و متحدانش در حال حاضر جمهوری اسلامی است. با این حال او تصریح کرده است که حکومت اسلامی ایران قصد برانگیختن جنگ در حال حاضر را ندارد و اینکه او نمی داند که آیا حکومت اسلامی ایران تصمیم به ساخت سلاح اتمی گرفته است یا نه.
با این حال، قرار است هفتۀ آیندۀ آژانس بین المللی انرژی اتمی آخرین گزارش خود را در مورد برنامۀ اتمی جمهوری اسلامی ایران منتشر کند و در آن صریحاً و برای اولین بار بر ماهیت نظامی برنامۀ اتمی جمهوری اسلامی تأکید ورزد.
دیروز برای اولین بار نیز رییس جمهوری اسرائیل شیعمون پرز اظهار داشت که دورنمای حملۀ نظامی کشورش به تأسیسات اتمی جمهوری اسلامی نزدیک می شود و اینکه جمهوری اسلامی ایران تا دستیابی به سلاح اتمی شش ماه بیشتر فاصله ندارد.
در اوایل هفتۀ گذشته منابع خبری در اسرائیل فاش کردند که وزارت امور خارجۀ این کشور سفرای خود را در کشورهای غربی مأمور انتقال پیامی اضطراری در مورد برنامۀ اتمی ایران کرده است. در این پیام دولت اسرائیل تأکید کرده است که راه حل سیاسی حل بحران اتمی ایران بی نتیجه بوده است و فرصت چندانی برای جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح اتمی باقی نمانده است.
همزمان منابع خبری در اروپا فاش ساختند که در هفتۀ گذشته شش فروند هواپیمای اف شانزده اسرائیلی از نوع فالکون در یکی از پایگاه های ناتو در ایتالیا اقدام به تمرینات نظامی کرده اند و عمدۀ این تمرینات صرف سوختگیری هواپیماها در آسمان شده است. در این رزمایش هواپیماهای ایتالیایی و آلمانی نیز شرکت داشته اند.
در سخنان دیروزش رییس جمهوری اسرائیل مدعی شد که سرویس های اطلاعاتی غرب در حال نگاه کردن به ساعت های خود تا پیش از اقدام نظامی علیه تأسیسات اتمی ایران هستند.
روزنامۀ انگلیسی گاردین نیز پنجشنبه گذشته نوشت که نیروهای دریایی و هوایی انگلیس نیز در وضعیت آمادباش برای شرکت در عملیات اضطراری علیه تأسیسات جمهوری اسلامی ایران هستند. همین نشریه نوشته بود که باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا باید در ماههای آینده تصمیم های دشواری در قبال جمهوری اسلامی ایران اتخاذ کند.

http://www.persian.rfi.fr/ایران-خطرناکتر-از-القاعده-علیه-آمریکا-شده-است-

http://www.bbc.co.uk/persian/institutional/2011/04/000001_dawn_podcast.shtml