بوسه مرگ – عضویت روسیه در ناتو


 

یونگه ولت – ورنر پریکه

 برگردان: رضا نافعی

  

مناسبات روسیه و ناتو از دیر باز، یعنی از پایان دوران اتحاد شوروی ، مناسباتی دشوار بوده است. در واقع قابل تصور بود که پس از فروپاشی جامعه سوسیالیستی ، اتحادیه نظامی آنها ناتو نیز حق حیات خود را از دست داده باشد. که اشتباه محض بود. در نظام نوین جهانی و برنامه جدید نئو امپریالیستی ، که هدفش بزیر یوغ کشیدن همیشگی کشورهای عقب نگهداشته شده ، تحت رهبری کارتل قدرت  غرب است ، ناتو بهیچوجه به سازمانی زائد تبدیل نشده است. بلکه بر عکس اتحادیه نظامی ناتو، برای جنگهای امپریالیستی و تسلط آن بر جهان ، آرایش نو یافته است.  

» روسیه نو» که در آگوست سال 1991 پدید آمد ، تحت تسلط  نخبگان ضد کمونیستی قرار گرفت  که تصور می کردند آنها   برکمونیسم چیره گشته اند ومست از این خیال باطل در خواب هم نمی دیدند که باید تاوان شکست اتحاد شوروی در جنگ سرد را بپردازند. ولی غرب درست همین را بر آنان تحمیل کرد و اتحادیه نظامی خود را بسوی شرق و تا مرز روسیه گسترش داد. اعضائ جدید ناتو هدف اصلی ناتو را جبهه گیری در برابر همسایه بزرگ خود در شرق می بینند.  

بهائی که روسیه برای پیوستن به ارزش های غربی پرداخت از دست دادن اهمیت ژئو پلیتیک خود بود و همین سبب بیگانه گشتنش با غرب شد. از زمانی که پوتین زمام کار را در روسیه بدست گرفت ، روسیه توانست تا حدود زیادی  توانائی عمل در عرصه سیاست خارجی را، که در دورۀ یلسین تقریبا بتمام از دست رفته داده بود ، بازیابد. استراتژی غرب که می خواست روسیه را بکلی از صحنه خارج کند نتیجه عکس داد: مسکو امروز بار دیگر به یک بازیگر   بخود مطمئن سیاست جهانی گشته است.  

«فولکر روهه» وزیر سابق دفاع آلمان با چند تن از نویسندگان مجله اشپیگل مقاله ای نوشته و در آن باظهار نظر در بارۀ چشم انداز عضویت روسیه در ناتو پرداخته اند. بگذریم از این که آنها تا چه حد به مسکو حسن نظز دارند. ولی آنها با طرح این فکر  در درجه اول امیدوارند مسکو را که می خواهد قدرت جهانی باشد تحت کنترل غرب در آورند، یعنی روسیه را بیطرف سازند. احتمال می رود  ترس از چین، که برای سلطه جوئی بلوک غرب تبدیل به یک مسئله جدی شده است ، نیز انگیزۀ طرح این فکر برای » فولکر روهه » و همکارانش شده باشد. انگیزه آنها این نیز می تواند باشد که در درون ناتو رقیبی در برابر آمریکا قرار دهند  تا  بتوانند با کمک مسکو   رهبری آمریکا را بشکنند.  

پرسش بعد این است که آیا رهبری کرملین علاقه ای به عضویت در ناتودارد؟ و اگر علاقه ای هست از جانب کدام بخش از رهبری است؟آیا میان کرملین که مقر رئیس جمهور است و کاخ سفید که محل کار پوتین نخست وزیر است  در مسائل اساسی سیاست خارجی هنوز اتفاق نظر هست ؟ یا این که » غربی ها » در وجود پرزیدنت دیمیتری مدودو رهبر خود را یافته اند؟ بهر حال پشت سر نهادن سال های نیهلیسم ملی ( هیچ انگاری ملی ) تحت رهبری یلسین و باز  گشت روسیه به مرتبۀ جهانی خود، برای  روسیه بد نبوده است.  

Junge Welt/10.03.2010/ Todeskuss /Werner Piker

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s