سوریه میان دو سنگ آسیاب شکست اصلاحات و حمله ناتو


سوریه میان دو سنگ آسیاب

شکست اصلاحات و حمله ناتو

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

مرکزپژوهش های راهبردی و ارتباطات(SRCC,London, WWW.stresscom.org ) روزی  سه و گاه چهار بار » خلاصه اخبار » خود را بوسیله  ایمیل به سراسر جهان می فرستد.» این خبر را در آنلاین بخوانید » با این » لینک» خواننده به لینکی دیگر و از آنجا به لینک بعدی  راهنمائی  می شود ، آدرس های فیسبوک و توییتر هم به آن افزوده می شود و سرانجام خواننده می خواند که تظاهرکنندگان «روزجمعه برای آن که تحت حفاظت بین المللی قرار گیرند» از سازمان ملل خواسته اند که اعلامیه در این مورد به تصویب برساند. در خبر آمده که در سراسر سوریه تظاهراتی صورت گرفته و دست کم 13 نفر  در » حمس، عیدلیب، دیر عذور و  حما» کشته شده اند.

بدنبال آن خبرهای فراوانی به زبان عربی  می آیند و  همیشه همراه اند با لینک های متعدد.  بعد نوبت به آمار انقلاب می رسد:  3272 سوریائی مقتول، 198 کودک بقتل رسیده، 143 زن مقتول، 3059 نفر مفقود .  89 از تظاهر کنندگان  زیر شکنجه کشته شده اند، در حدود 20 هزار نفر از تظاهر کنندگان در حال حاضر در زندان بسر می برند». بیش از 12577 نفر فرار کرده اند، 10277 نفرشان به ترکیه و 2300 نفر به لبنان. دنبال این اخبار فهرست تظاهرات بعدی  درج شده است :» بحرین، الجزائر، پاریس، فرانکفورت، افنبورگ، اشتراسبورگ، لس آنجلس، ژنو، پراگ(…).  سپس لینک هائی برای دیدن  فیلم های ویدیوئی از شهرهای گوناگون سوریه، داده می شود.  ولی انتظار نداشته باشید که SRCC منبع خبرها را ذکر کند، درستی یا نادرستی آنها را بسنجد، یا نظرات مخالف را هم درج کند. » خلاصه اخبار » سریع و بی درد سر آنچه را که بکار انتشار در » وب » می آید منتشر می کند، بعدا رسانه های غربی  بسیاری ازمطالب  همین «خلاصه اخبار» را ، در پربیننده ترین ساعات پخش خبر، دوباره منتشر می کنند یا آنها را بعنوان تیتر مورد استفاده قرار می دهند.

این مرکز ارتباطات، آنطور که خود اعلام کرده، در سال 2010 تاسیس شده است، با این هدف که » پژوهشها و خدماتی را که از لحاظ کیفی دارای سطحی رفیع هستند در اختیار رسانه ها، مقامات دولتی، بنیاد های علمی و مراکز پژوهشی قرار دهد». در رأس این سازمان، اُسامه مناجد  قرار دارد که خود این سازمان را بنیاد نهاده است. او قبلا رئیس تلویزیون » بردی » ( لندن) بوده که سالهاست وزارت خارجه آمریکا بودجه آنرا تامین می کند. یکی دیگر از همکاران مدیر  «برنامه پژوهش برای دوران انتقال» است و نفر سوم مسئول » استراتژی ارتباطات این مرکز و فروش تولیدات » آنست.

ویژگی این  سه همکار مرکز پژوهشی SRCC که از آنها نام برده می شود  این است که نوشته ها و اظهارات آنها پیوسته در  رسانه های خط دهنده انگلیسی زبان، مانند وال استریت ژورنال، نیویورک تایمز، الجزیره (انگلیسی ) یا صدای آمریکا، درج و پخش می شوند. انگیزه ای که برای تاسیس این سازمان عنوان شده این است : سوریه، طی سالهای گذشته،  در عرصه بین المللی خبررسانی حضوری ناچیز داشته است. از سال 1919 تا 2007 ، در مجموع ، 114   پژوهش در بارۀ سوریه در اختیار افکار عمومی جهان قرار داشته است. از آنجا که غرب شناختی از منطقه ندارد SRCC  سوریائی ها و اهل شناخت را در غرب بهم نزدیک می کند. حاصل این کوشش بصورت اطلاعات اولیه در اختیار تصمیم گیرندگان، گزارشگران، روزنامه نویسان و دانشگاهیانی قرار می گیرد که به امر سوریه می پردازند، افزون بر این پژوهندگان خود این سازمان گزارش های ارزشمندی در بارۀ » موضوعات برجسته » (Topthemen ) تهیه می کنند. این موسسه با این هدف که مباحثات وزین تر  در بارۀ سوریه  بتواند بر دستور کار روزانۀ  تصمیم گیرندگان تاثیر بگذارد ، فاکت هائی در بارۀ زندگی روزمره در اختیار می گذارد . ــ انقلاب سوریه  ساخت SRCC.

گزارشی از یک دوست

«او می پرسد» انقلاب ؟ » وقتی اخبار مربوط به سوریه را در رسانه های بین المللی  دنبال کنیم می توانیم به این باور برسیم که همه مردم سوریه دست به شورشی مسالمت آمیز علیه رژیم زده اند و نیروهای امنیتی (نظامیان، اطلاعاتی ها و تجاوزگران جنسی) این شورش را با خشونت تمام سرکوب کرده اند».  چون روزنامه نگاری در محل حضور ندارد با «چند شایعه اینترنتی همراه با  اظهارات این یا آن مدعی دفاع از حقوق بشر و کارشناس کاملا مطلع که در لندن یا محل دیگری در خارج نشسته » خبر ساخته می شود.  آیا این وقاحت نیست که کسانی که خود در خارج نشسته اند و هیچ خطری تهدیدشان نمی کند خواستار دخالت ناتو در سوریه می شوند؟

او در بارۀ بازگشت روزانه خود از محل کارش  در مرکز شهر دمشق به خانه می نویسد: میان ساعت 15 تا 15.30 انبوه کارمندان ادارات از وزارتخانه ها بیرون می ریزند، بسیاری از آنها با یک نوع اتوبوس اداری به خانه برده می شوند. این جریان سبب راه بندان می شود چون اتوبوس های معمولی مجبورند در خط دوم در انتظار مسافران باشند. در مراکز ازدحام ترافیک مثلا پل رئیس جمهور یا ایستگاه راه آهن حرکت گام به گام است، البته همراه با کنسرت بوق اتومبیل ها. او می نویسد :» خروجی خیابان بسوی جنوب سه ردیفه است ولی  وقتی خیابان تنگ و دوردیفه می شود گاه تا هفت اتومبیل می خواهند در کنار هم حرکت کنند. معمولا حق تقدم با کسی است که دماغه اتومبیلش جلو تر از دیگران است، ولی وقتی اتوبوسی یا حتی یک ماشین باری هم بخواهد از گلوگاه بگذرد آنوقت دیگر حق با آنست که زورش بیشتر است. راه بندان می شود، صدای بوق ها، فشار اتوموبیل ها، تصادفی با خسارات جزئی و پلیس راهنمائی که با حرکات تند  دست و بالش می کوشد تا گره را بازکند و  ماشین ها را به حرکت در آورد. وقتی آدم سوار اتوبوس در ترافیک گیر می کند می تواند به تماشای  دور وبر مشغول شود…

دوستم از دمشق می نویسد با این همه من دلم نمی خواهد ناتو به ما حمله کند، اگر ناتو به ما کمک کند بهتر است. مثلا معلم رانندگی دراختیارما ن بگذارد. این برای انقلابی ها هم یک برد محسوب می شود، چون وقتی در خیابان ها می دویدند شعارشان  » الله و اکبر»  بود  و  » آزادی ،  این ها برای آینده برنامه نمی شود. در زندگی روز مره امکانات زیادی  برای مقابله با رشوه خواری و بی عدالتی وجود دارد ولی برای این پیکار باید همبستگی داشت و همت «.

اپوزیسیون چند پارچه

 

ناظری که در حاشیه ایستاده  و به آنها که در میدان حوادث ایستاده اند می نگرد، می بیند که شورشیان  به دسته های فراوان تقسیم شده اند.  دسته اول جوانان هستند که تحت تاثیر تصاویر تلویزیونی از انقلاب های تونس و مصر، می خواهند حزب مشابهی بوجود آورند. وقتی از آنها پرسیده می شود هدفشان چیست می گویند:» سرنگونی رژیم، اسد باید برود». ولی تقریبا هیچ یک آنها نمی دانند که بعدش چه باید بشود، و کدام رهبر دانشمند می تواند برایشان اشتغال بوجود آورد و پولی در اختیارشان بگذارد که بتوانند آنچه را دوست دارند بخرند. آنها حتی یک بار هم  فکر نکرده اند که : خشگسالی، ازدیاد بی مرز جمعیت  یا گرانی بین المللی مواد غذائی یا مواد خام مسائلی هستند که راه حلی ندارند.

رسانه های غربی اغلب از روشنفکران مخالف دولت نقل قول می کنند، روشنفکرانی که گرچه مردم اسم آنها را شنیده اند ولی هوادارانی ندارند. اکثر آنها سال ها  زندانی بوده اند و هیچکس حتی در غرب اعتنائی به آن نداشته است. افزون بر این گرچه این ها افرادی   محترم هستند، ولی از نسلی هستند که  ارتباط چندانی با جوانانی که در خیابان هستند ندارند.

گروه سوم که احتمالا بهتر از دیگران سازمان یافته  و نیرومند ترند، گروه های مذهبی هستند. همه آنها اسلامگرا نیستند ولی می توان دید که اکثرا  گرایش به تند روی دارند. صرف نظر ازاین که طبق قانون جدید  فعالیت احزابی که گرایش های مذهبی یا قومی دارند ممنوع است، بر چنین احزابی احتمالا همان خواهد رفت که بر حماس رفت، که : در آغاز بعنوان یک حزب دموکرات مورد ستایش قرار گرفت تا بعد که احتمالا در انتخابات پیروز شد، تحریمش کنند.

گروه آخر اکثریت خاموش است. بخش بزرگی از مردم سوریه از خواست  اصلاحات استقبال می کند ولی اینها به خیابان نمی روند. حال یا ازترس  یا به این دلیل که این  شکل  از مبارزه را دوست ندارند. و اکثر کارمندان دولت هم از دولت حمایت می کنند چون با افزودن 25 در صد بیشتر بر حقوق ماهیانه شان  زمینه ای مالی  به آنها ارائه شده که انها را آرام نگاه می دارد.

این هم روشن است که چشم انداز آینده خوش رنگ نیست. دولت پای ادعای خود که می خواهد با گروههای خارجی و تروریستی مقابله  کند، ایستاده است.  اصلاحاتی که آغاز شده  با بی اعتنائی  یا تردید مردم روبرونشده است. آیا آنها که زندانی شده اند می توانند از قوانین رسانه ای بهره ور گردند؟ آیا می توانند در آنجا خود را سازمان دهند، با هم بحث کنند و یک حزب تاسیس کنند؟

با دیدن ستون های تالار فرودگاه که با پرچم سوریه  و تصویر رئیس جمهور تزئین شده، اعتقاد به انتخابات آزاد کاهش می یابد. روی پلاک اتومبیل های ارتشی نام » الاسد » نقش بسته است، یعنی این که بدون اسد سوریه ای نمی تواند وجود داشته باشد.

پس از شش ماه کوشش برای انقلاب احساس می شود که همه خسته شده اند، ولی هیچ کس نمی داند، چطور می توان راه حلی یافت خالی از  سرشکستگی. دولت هر روز قانون تازه ای را اعلام می کند و مردم در خیابان برخواست خود پای می فشارند، دولت باید برود.

مقوله آزادی چهره های فراوان دارد، ولی بخشی از آن  را همه مردم سوریه از دست داده اند : امنیتی که بتوانند در هر ساعت شب یا روز آزادانه همه جا بروند؛ آزادی سفر به هر جای کشور، بدون محدودیت. امروز هرکس بخواهد پا از محله خود بیرون بگذارد باید مقدماتش را فراهم آورد، با دوستانش مشورت کند که آیا توصیه می کنند؟ آیا ممکن است؟  جمعه  ها از برنامه سفر حذف می شود.  از این گذشته بسیاری هم از لحاظ مالی نمی توانند دست زن و بچه را بگیرند و به کنار دریا یا به ییلاق بروند. اوضاع خراب است، بسیاری کار خود را از دست داده اند و نمی دانند هفته بعد را چطور بگذرانند.

نوع  خبرگزاری غربی

 

یک طرفه بودن گزارش های غربی قابل انکار نیست. سوریه  دوران سختی را  می گذراند ، دورانی مشحون از خشونت های   هراس انگیز، اما رسانه های غرب بجای آن که در بارۀ علل آن تحقیق کنند و به همۀ آنها که درگیر دعوا هستند، فرصت اظهار نظر بدهند تا بتوانند  در بارۀ پیشنهاد های خود توضیح بدهند ، به آتش جنگ و اختلاف دامن می زنند. در این که در سوریه پدیده های منفی هست تردیدی نیست:  زندانها، شکنجه، زورگوئی دستگاهای دولتی، رشوه خواری ، تهدید ها  و ارعاب دستگاههای امنیتی وجود دارد ــ در سوریه کسی را پیدا نمی کنید که داستانها برای گفتن نداشته باشد. از  سرکوب خونین قیام مسلح اخوان المسلمین در سال 1982 که بسیاری در آن جان باختند و بستگان آنها حتی در نسل دوم و سوم هم آنرا فراموش نکرده اند. واکنش دولت در برابر  بهار دمشق در سال های 2002 ــ 2003 اعمال قهر و فشار، دستگیری و زندان بود. بسیاری  از مردم غرق  در تنگدستی هستند و اندک شماری غوطه ور در ناز ونعمت  و ثروت . زمین های خصوصی را برای برنامه های دولتی مصادره می کنند، حتی زمین های دهقانان  فقیر را و ماههاست که مردم را به تیر می بندند و بندرت عاملین شناخته می شوند. از سوئی رسانه های غربی به نقل از  منابع ناشناس اپوزیسیون ، نظامیان و ماموران اطلاعاتی را عامل قتل و خونریزی  معرفی می کنند، و از سوی دیگر، منابعی عاملین را «گروههای مسلح تروریست » می دانند. سازمان  های هلال احمر سوریه  و صلیب سرخ بین المللی تلاش می کنند تا بیطرفانه پژوهش کنند که نتایجش اعلام نشده است.

اعتراض نخستین ساکنان شهر درعا در اواسط ماه مارس علیه خودسری و رفتار غیرقانونی فرماندار و رئیس پلیس  که به اِعمال خشونت علیه جوانان و پدران ومادران انجامید، مدتهاست که دیگر  در گزارش ها منعکس نمی شوند.

رسانه های خط دهنده غربی مانند  سی ان ان و  پابلیک رادیو و فرستنده انگلیسی اسکای نیوز آنقدر به روشن شدن ماجرا بی علاقه بودند که  حتی برای گفتگو با بستگان کشته شدگان و ملاقات با آنها نیز حاضر نشدند به این شهر سفر کنند، در حالی که وزارت اطلاعات سوریه وسائل و امکانات سفر را  فراهم آورده  و در اختیار گذاشته بود. بنابر این جای شگفتی نیست اگر می بینیم که  دربارۀ گام های اصلاحی که برداشته می شود و پرزیدنت اسد تقریبا هر هفته اعلام می کند  نیز خبری منتشر نمی شود. بهرحال: فرماندار و رئیس پلیس درعا از کار برکنار شدند، گرچه مردم خواستار محاکمه آنها شده بودند. گامهای اصلاحی دیگر نیز برداشته شد، از جمله: قانون  وضع اظطراری  که برای ارعاب مردم بوجود آمده و40 سال هم اجرا شده بود   لغو شد، حق برگزاری تظاهرات اصلاح شد و دادگاهها و زندانهای ویژه منحل شدند.  در پایان ماه ژوئن، در حضور بیش از صد نفر از نمایندگان رسانه های بین المللی،  برای نخستین بار بطور رسمی ، اجلاس  اپوزیسیون در دمشق برپا گشت. اجلاس دوم  در پایان هفته گذشته در نزدیکی دمشق برپا شد. اینک کمیته ای به ریاست فاروق شراع ، معاون رئیس جمهور ، برای ساماندهی به گفتگوی ملی ، برپا شده که نخستین اجلاس آن در10 ژوئیه بود و از نیمه سپتامبر در سراسر کشوربه اجرا در آمده است. پرزیدنت اسد تقریبا هر روز  با گروههائی از اهالی نقاط مختلف کشور دیدار دارد، تا انتقادات، پرسش ها و پیشنهاد های آنها را بشنود. طبق قانون جدید تاسیس احزاب مستقل آزاد است، با این محدودیت که نباید برنامه های مذهبی یا قومی داشته باشند. قانون تازه ای نیز برای انتخابات وضع شد و همچنین قانون تازه ای برای رسانه ها.

در دیدار ها و گفتگوهای ملی صدها نفر از اهالی سوریه تصورات خود را در بارۀ آینده کشور بیان می کنند. آنها در بارۀ وضع سیاسی و اجتماعی آتی کشور و مواد قانونی که باید تغییر کنند یا نو بوجود آیند سخن می گویند. مبارزه با رشوه خواری در دستور کار روز قرار دارد و همچنین  این پرسش که چگونه همه می توانند از شانس برابر برخوردار گردند. احزاب  و رسانه های تازه ای برپاشده اند، اپوزیسیون هم  که قصد دارد  پس از خاموش شدن سلاح ها در گفتگوی ملی شرکت کند، مشغول بحث و گفتگو در بارۀ اشکال سازمانی و شیوه های اجرائی است.

پرزیدنت اسد چند روز پیش در دیداری که با نمایندگان مجلس روسیه ( دوما) داشت، گفت: ولی هر بار که دولت یک گام اصلاحی برمی دارد فشار غرب بر امور داخلی سوریه افزایش می یابد. رسانه های » بی مسئولیت» » اخبار جعلی» به سراسر جهان می فرستند و  در پی آن سوریه  به  تنبیهی  تازه تهدید می شود. در پی هرگام  اصلاحی که برداشته شد، گروههای مسلح ترور دست به اقدامی علیه مردم غیر نظامی،افراد پلیس، یا نیروهای و امنیتی  زدند.  کشور بی ثبات می شود، صحبت بر سر تظاهرات مسالمت آمیز نیست، ما با قیام سر وکار داریم.

خطر دخالت ناتو

گروه های اپوزیسیون در سوریه چه از لحاظ ایده ئولوژی های خود و چه از لحاظ عملی در پی  اهداف متفاوتی هستند.  افزون بر این؛ گروهای  داخلی  اپوزیسیون و آنها که در تبعید بسر می برند  نیز فاصله زیادی باهم دارند. مباحثات شدید گروههای اپوزیسیون بر سر  مسلح شدن نشان می دهد که حتی مخالفان دولت نیز انکار نمی کنند که گروه هائی نیز مسلح هستند. برخی از آنها برای مبارزه با رژیم از خارج کمک های تسلیحاتی دریافت می دارند. اینها را اگر از اِخوان المسلمین و یا سلفی ها نباشند، می توان   مزدور نامید ــ  احتمالا مخارج  و نیز سلاحهای آنان را سازمان اطلاعات عربستان سعودی  و همدستانش تامین می کنند. اینها در افغانستان، عراق، لبنان و کشورهای دیگر با حملات و عملیات تخریبی خود،  جنگی سبک، برای بی ثبات کردن کشور مورد نظر، برپا می دارند. گروهی دیگر به این دلیل مسلح  می شود که در برابر حملات بتواند از خود دفاع کند و وقتی  میان جبهه های مختلف قرار گرفت  دست خالی و بی دفاع  نباشد. گروهی دیگر برای  این مسلح می شود که انتقام خون بستگان کشته شده اش را بگیرد. علاوه بر این ها کسانی هم هستند که می خواهند به پیروی از مدل لیبی، غرب آنها را مسلح کند، اینها در عین حال خواستار دخالت ناتو هم هستند.  مثلا رضوان زیاده ، مبارز حقوق بشر و مخالف دولت، که در آمریکا زندگی می کند، معتقد است که اگر مخالفان پرزیدنت اسد در سوریه مسلح شوند، شورشیان لیبی نیز زود تر به موفقیت می رسند. از سوی دیگر نیروهای اپوزیسیون پیشرو  و عرفیگرا در سوریه بشدت با این پیشنهاد مخالفند و بر این  موضع   خود در کنفرا نسی که در اواسط ماه سپتامبر در دمشق بر پا کردند، ایستادند.

میشائیل خوسودوفسکی عضو مرکز پژوهشهای جهانی کانادا مطمئن است که برخی از کشورها تلاش می کنند  سوریه را بی ثبات سازند و از این رو از قیام مسلح نیروهای اسلامی حمایت می کنند.  او چند روز پیش به فرستنده خبری روسیه » راشیا  تو دی » گفت: «اما اینها نماینده اکثریت اصلاح طلب جامعه سوریه نیستند که برای  تغییرات دموکراتیک  در کشورشان فعالیت می کنند».

بنظر او شورش مسلح  باید زمینه ای بوجود آورد برای » نجات قربانیان غیر نظامی » تا ناتو بتواند به سوریه حمله کند. تحقیق در بارۀ علل  شورش و عواقب آن ضرورت فوری دارد، ولی دخالت خارجی مانند آنچه که در لیبی رخ داد به هیچ وجه موجه نیست. وی گفت مرکز پژوهشهای جهانی کانادا اطلاعاتی در اختیار دارد حاکی از این که سرفرماندهی ناتو در بروکسل  و شورای عالی فرماندهی ترکیه نقشه هائی برای دخالت نظامی در سوریه تدارک دیده اند». فاکت هائی در دست است حاکی از این که » ناتو جنگجویان مجاهد و جهادیست ها » را گرد  می اورد که وقتی ناتو حمله خود را آغاز کرد، به کمک ناتو بیایند. خوسودوفسکی هشدار داد که اگر ناتو دست به دخالت نظامی بزند، کار بلافاصله به یک در گیری منطقه ای خواهد انجامید ، که دامان اسرائیل، لبنان و احتمالا ایران  را نیز خواهد گرفت.

بنظر «جوشوآ لاندیس » نقشه های نو محافظه کاران آمریکا نیز درهمین جهت سیر می کند. این حاصل پژوهشهای  سازمان پژوهش برای خاور میانه است  که  » جوشوآ لاندیس» استاد دانشگاه اوکلاهما،  ریاست آنرا دارد. » لاندیس » یکی از دقیق ترین و هشیارترین ناظران بصیر رویدادهای سوریه است . در وبسایت او ( http://www.syracomment.com) نظرات  و مشاهدات متضاد در برابر هم  قرار می گیرند و از این طریق،  بینندگان امکان می یابند فراسوی تبلیغات جنجالی رسانه ها به آگاهی دست یابند.

لاندیس می گوید خواستاران  و مخالفان  دخالت نظامی در سوریه  میل دارند  در یک جدل رسانه ای در برابر هم قرار گیرند. خواستاران دخالت نظامی در سوریه از جمله عبارتند از John Bolton  از سیاستگران نومحافظه کار و نماینده سابق آمریکا در سازمان ملل، Michael Doran  رئیس شورای امنیت ملی، و همچنین    Elliot Abrams که در ماجرای  ایران ـ کنترا ( 1986 در زمان ریاست جمهوری  رونالد ریگان ) و در اقدامات ضد حقوق بشری  دولت های السالوادور و نیکاراگوئه شرکت داشت و مشاور ویژه جورج دابلیو بوش در امور خاورمیانه و شمال آفریقا بود.

بنظر  پرفسور لاندیس، پایه مبا حثات در آمریکا، ضعف های متعدد رژیم سوریه است .  خواستاران حمله ،  برای بر پا کردن فتنه میان اکثریت سنی مذهب در سوریه و  اقلیت علوی ( که اسد هم از آنهاست ) تمرکز قدرت در دست خانواده اسد را پیش می کشند.

به گفته لاندیس، کسانی که خواستار حمله فوری آمریکا به سوریه نیستند، می خواهند این حمله  در آینده صورت گیرد ولی  در سطحی بالاتر . وبرای رسیدن به این هدف از هیچ تلاشی فروگذار نمی کنند. بنظر اینها اپوزیسیون سوریه باید مسلح شود  و برای  » یک حمله وسیع نظامی » آموزش ببیند. برای رسیدن به این هدف حمایت ایالات متحده آمریکا و ناتو ضرورت دارد. تا آنزمان باید از طریق محاصره اقتصادی سوریه تضعیف گردد. بنظر لاندیس » وقتی مردم سوریه با گرسنگی روبرو شوند، که مطمئننا خواهند شد، وقتی که فشارهای اقتصادی واقعا مؤثر واقع شوند، آنوقت است که  زمینه اخلاقی برای دخالت از خارج و حمله وسیع نظامی فراهم آمده است. لاندیس به الگوی آزمون شده این نقشه در عراق اشاره می کند که مسئولیت گرسنگی مردم به گردن صدام گذاشته شد. عراق از سال 1990 تا 2003 زیر محاصره اقتصادی سازمان ملل قرار داشت. به ا ین  صورت مسئولیت مصیبتی که گریبانگیر ناتوان ترین  و زخم پذیرترین بخش از مردم سوریه  شده است به گردن رژیم سوریه خواهد افتاد و در این حالت افکار عمومی  هم با دخالت نظامی در سوریه موافقت خواهد کرد.

» واقع گرایان» خواستار دخالت نکردن هستند

 

در مباحثات جاری ، «واقع گرایان» موضعی لیبرال اتخاذ می کنند و خوستار » دخالت نکردن » هستند. خانم Victoria Nuland سخنگوی وزارت خارجه آمریکا گفت برای مقابله  با سوریه راجع به تمام اقدامات صحبت می شود مگر در باره دخالت نظامی .  Anthoni Cordesman  عضو مرکز پژوهشهای بیت المللی واستراتژیک نیز معتقد است که نه آمریکا و نه همپیمانانش  هیچ کدام امکان اقدامات نظامی گسترده در سوریه را ندارند. با توجه به این نکات بنظر» کوردسمان» امکان پیدایش یک قیام واقعی هم  در سوریه وجود ندارد که بتوان از آن پشتیبانی کرد. افزون بر این  » برخلاف لیبی»  سوریه ارتشی در اختیار دارد  که باید آنرا جدی گرفت. واقع گریان هشدار می دهند که نباید به یک جنگ کثیف داخلی دست زد، بویژه از آن رو که اسد هنوز هم از پشتیبانی وسیع داخلی برخوردارد است. اگر آمریکا   جنگ را آغاز کند صرفنظر از هزینه ای سنگینی که  ببار خواهد آورد تازه معلوم هم نیست که نتیجه آن  » بسود آمریکا » تمام شود. بنظر » واقع گرایان »  نباید زیاد به اسرائیل و عربستان  تکیه کرد، و نیز مقرون بصلاح  هم نیست که آمریکا به یک جنگ مذهبی در منطقه کشانده شود .

بنا بر تحلیل جوشوآ لاندیس سقوط اسد و رژیمش برا ی نومحافظه کاران یک » هدف استراتژیک حیاتی » است. صحبت بر سر » رساندن کمک به دوستان و زیان به دشمنان است»؛ اسرائیل و عربستان مهمترین دوستان آمریکا در منطقه هستند و باید این دوستی را تقویت کرد. برای رسیدن به این هدف باید سوریه و همپیمانانش ایران، حزب الله، و حماس منهدم گردند. نباید فراموش کرد که در خاور میانه صحبت بر سر » نبرد نیک وبد، بر سر آزادی و استبداد است».

نظر لاندیس در مورد نقش دولت های اروپائی این است که: اگر کشورهای اروپائی نیز مانند آمریکا به تحریم اقتصادی سوریه تن در دهند، باید اطمینان داشت که   دخالت نظامی برای » حل مسائل انسانی را  ، که خود زائیده تحریم اقتصادی هستند» نیز خواهند پذیرفت. حتی اگر احتمالا با اعزام نیروی زمینی هم موافق نباشند، مانند مورد عراق، ولی می توانند  هم با سلب اجازه پرواز از هواپیماهای سوری موافقت کنند و هم اسلحه در اختیار »   شورشیان  سوریه» بگذارند و هم به آنها آموزش بدهند، مانند لیبی. نکته ای که باید در باره اش فکر کر د این است که ارتش سوریه نیرومند تر از ارتش لیبی است. افزون بر این، سوریه ــ برخلاف لیبی ثروت بزرگی در بانک های غربی ندارد که بتوان هزینه اپوزیسیون را از آن محل تامین کرد.

http://www.jungewelt.de/2011/09-22/032.php

Advertisements

3 پاسخ

  1. تشکر از دکتر نافعی برای گلچین بهترین مقالات روز

  2. ازاینکه غارتگران جهانی انسانیت برایشان بی معنی است شکی نیست ودخالت دیگران در هر کشوری فقط بضرر مردم تمام میشود اما چا ره مردم سوریه وایران فقط در اتحاد وهمدلی آنهاست که متاسفانه حکومتهای ضد مر دمی سوریه وایران با تما م امکاناتی که دا رند ما نع همدلی مردم میشو ند باتوجه به امکانات همه جانبه که در اختیار غارتگرا ن چه داخلی وچه خارجی قرار دارد چه باید کرد کار خیلی حیلی مشکل است …مردم مبارز وآ زادیخواه در این میان چاره ای بیندیشند بنظرمیرسد تنها راه رهائی اتحاا د وسیع مردمی است

  3. سلام . خنده آور اینجاست که تحت فشار امریکا بسیاری از دولتهای دنیا سفرای خود را از دمشق فرا خوانده اند . اما سفیر خود دولت امریکا هنوز در دمشق به سر می برد . و خنده آورتر هم عذر بدتر از گناه سفارت است که اعتراف می کند : رابرت فورد به این دلیل در دمشق مانده که می خواهد ارتباط خود را با گروههای مخالف دولت سوریه حفظ کند . یک زمانی اینها کمی حجب و حیا داشتند و به همین راحتی از اهداف کثیف خود در ملا عام پرده بر نمی داشتند . ولی اینک آنقدر کفگیر به ته دیگ شان خورده که علنا اعلام می کنند که قصد بر اندازی یا جابجایی حکومتی ، یا استفاده و بهره برداری از منابع نفتی و ثروتهای دیگر مردم جهان را دارند !!!! واقعا که ! و اینها همه به همین راحتی و سادگی آب خوردن صورت می گیرد ؛ زیرا اردوگاه شرق به رهبری شوروی از بین رفته است .
    تابحال امریکا و هم پیمانانش موفق نشده اند در شورای امنیت قطعنامه‌ای را در محکومیت سوریه گذرانده، تا از این‌طریق کارزار تجاوزگرانه خود را قانونی نمایند. در نتیجۀ مخالفت روسیه و چین، آفریقای جنوبی، هند، برزیل و لبنان، تلاش‌های امپریالیستی در شورای امنیت سازمان ملل، تاکنون محکوم به شکست بوده‌ است. آقایان میخواهند همان فرمول بندی را که در جنگ عراق و لیبی پیاده کردند ، نیز شامل حال سوریه کنند که خوشبختانه هنوز موفق نشده اند . من مورد عراق را فراموش نکرده ام ( بعدها در جنگ اخیر با لیبی دقیقا همین تاکتیک تکرار گشت ) . در سال ۲۰۰۳ تاکتیک امریکا این بود که ۱ – در گام نخستین تحریمهای بین المللی را در پیش گرفتند .تا همانطور که شما آقای نافعی در متن ترجمه خود از » لاندیس » نقل قول نموده اید : مسولیت تمام نابسامانی ها ، کمبود دارو و مواد غذایی ، گرانی از دید مردم کوچه و بازار بر گردن حکومت صدام افتاد و مردم نا راضی شدند . ۲- سپس امریکا و انگلستان برای تصویب قطعنامه علیه عراق به سازمان ملل فشار آوردند ، تا آن تصویب شد . (که البته هنوز در این مرحله برای مورد سوریه موفقیتی نداشته اند ! ) ۳- با استفاده از آن قطعنامه آسمان عراق منطقه پرواز ممنوع اعلام شد .۴- آنگاه ناتو بعنوان بازوی قانون سازمان ملل اجازه داشت هر مانوری که دلش می خواست در آسمان عراق بدهد . بر سر زن و بچه مردم بمب بریزد . از بمبهای با اوران ضعیف شده استفاده نماید . حتی حکومت نظامی اعلام نشده بر پا کند و تحت لوای آن هر فردی که به او شک داشتند ، دستگیر و به زندان بیاندازند . اعدامهای دسته جمعی و گورهای دسته جمعی ایجاد کنند . ۵- و در نهایت آنها موفق به تغییر حکومت گشتند .
    همسایگان سوریه یعنی ترکیه ، اسراییل ، عراق ، لبنان در صورت حمله نظامی ناتو مطمنا با آن بر علیه سوریه همکاری خواهند نمود . اما سوریه با روسیه روابط تجارتی در مقیاس زیاد دارد ، با ایران هم پیمان سیاسی است . با حزب الله لبنان همکاری دارد . ارتش نسبتا منسجم و وفادار به بشر اسد می باشد . اینها همه نقاط قوتی برای رژیم سوریه هست .که وجود آنها بلعیدن لقمه سوریه به آسانی بلعیدن لقمه لیبی و عراق برای امپریالیسم نخواهد بود . ممنون از مطلب خوب شما آقای نافعی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s