بایکوت کنفرانس بن پاکستان از ترکیه کمتر نیست و سهم منطقه ای خود را میخواهد!


بایکوت کنفرانس بن

پاکستان از ترکیه کمتر نیست

و سهم منطقه ای خود را میخواهد!

یونگه ولت و اشپیگل آنلاین ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

 

بیش از صد هیئت نمایندگی با بیش از هزار شرکت کننده، از جمله 63 وزیر خارجه، خواستار شرکت در کنفرانس بن شده  بودند. کنفرانسی که قرار است از روز دوشنبه در بن برپا شود. ولی پس از آن که پاکستان بعنوان اعتراض به  حمله نیروهای ناتو به یک پاسگاه نظامی پاکستان و کشته شدن بیش از بیست سرباز پاکستانی اعلام کرد که در کنفرانس  شرکت نخواهد کرد، از خواستاران شرکت در کنفرانس بشدت کاسته شد. نیامدن پاکستان به کنفرانس بن سبب گشته که کنفرانس تا حدود زیادی اهمیت خود را از دست بدهد.

آمریکا که یکی از اهدافش از جنگ در افغانستان این بود که پاکستان را محکم تر مهار کند، اینک پس از ده سال  جنگ به نتیجه ای کاملا بر عکس رسیده است. پاکستانی که بعنوان همپیمان در «جنگ علیه ترور» مجبور بود در کنار آمریکا بایستد حالا خودش تبدیل به مسئله شده است. نظامیان پاکستان کوچکترین علاقه ای به شرکت در جنگ علیه طالبان ندارند. برعکس، می خواهند از  این شورشیان افغانی، که عبارتند از پشتون های ساکن  این سو و آنسوی مرز، بعنوان ابزاری برای به کرسی نشاندن منافع پاکستان در کشور همسایه یعنی افغانستان استفاده کنند. مهم ترین هدف پاکستان این است که با به میدان فرستادن طالبان مانع اتحاد میان افغانستان و هندوستان گردد. دلیل همبستگی کشور اسلامی پاکستان با آمریکا نیز مخالفت آمریکا با هند و سیاست عدم تعهد آن و  عضویتش در کشورهای غیر متعهد بود. ولی حالا ترکیب نیروهای حاضر در صحنه تغییر کرده است. بنا بر این کاملا منطقی است که پاکستان بخواهد به برادری اجباری خود با غرب پایان بخشد.

این جنگ در هندوکش را، که طراحان استراتژ ی آمریکا از سالها پیش  چالش » افپاک» ـ یعنی افغانستان و پاکستان ــ می خوانند، بگونه ای کم نظیر، به ضرر افغانستان تمام شده است و برغم تمام لشگر کشی ها و تلاش های فراوانی که غرب در دهسال گذشته کرد، موقعیتش در  منطقه نه تنها بهتر نشده بلکه بوضوح بد تر هم شده است.  و حالا که پس از ده سال، دومین کنفرانس افغانستان در بُن برپا می گردد، تراز نامه کنفرانس، فقط به همین یک دلیل، یعنی غیبت هیئت نمایندگی پاکستان، تراز نامه ایست حاکی از شکستی تمام عیار است.

شرکت آلمان را در این جنگ که اکثریت مردم آلمان با آن مخالف هستند مدیون  شرودر( صدراعظم پیشین المان) و فیشر، وزیرخارجه اش هستیم که بدلیل» همبستگی با آمریکا » آلمان را وارد جنگی کردند که حالا باید متحمل  ورشکستگی اش باشد. چون اگر هدف سیاسی جنگ را معیار سنجش قرار دهیم کسی نمی تواند منکر شکست آن باشد. ولی میشائل اشتاینر نماینده فوق العاده آلمان مدعی شد که  حضور نظامی غرب در افغانستان موفقیت آمیز بوده است و دلیلش هم این است که تعداد دانش آموزان چند برابر شده و  38 درصد آنها دختران هستند. ولی موفقیت رژیم ملی و پیشرو افغانستان را، در زمان شوروی، که بمراتب از این بیشتر بود ، » سرکوب ملی » می نامیدند.

 

اشپیگل آنلاین نیز با وقوف به اهمیت نقش پاکستان  از جمله می نویسد:

 بدون حمایت پاکستان  اتمی  دست یابی به امنیت و ثبات در منطقه هندوکش و تلاش برای آشتی سیاسی با طالبان کاملا غیر ممکن است. ولی معلوم نیست که پاکستان اصلا حاضر باشد خود را در خدمت اهدافی  قرار دهد که غرب می خواهد به آن برسد، این ابهام  نکته ایست که از سالها پیش نا روشن است. چه بسا که پاکستان دو دوزه بازی می کند.

(عنوانی که برای این ترجمه انتخاب کردم، در متن مقاله ای که ترجمه کرده ام نیست بلکه برداشت من از تحرکات ترکیه و رقابت در دوسوی مرز ایران میان پاکستان و ترکیه، دو متحد امریکا و ناتوست. کاهی یک جمله و حتی یک عنوان، می تواند باندازه یک تفسیر بلند بالا، پرده هائی را بالا بزند! مترجم)

 

http://www.jungewelt.de/2011/11-30/029.php

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,800713,00.html

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s