زمانی برای جدائی متحدان


زمانی برای جدائی متحدان

اشپیگل آنلاین ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

 

دو روز جلسات پیاپی اتحادیه اروپا، سرانجام پایان یافت و برخی اخبار آن که شامل مباحث پنهان نبود به رسانه ها راه یافت. اجلاسی که در پی چاره ای جهت یافتن راه حلی برای بحران بانکی- پولی اروپا بود. مدعی شده اند که این اجلاس منجر به استحکام اتحاد این اتحادیه شد. آیا واقعا اینگونه شد؟

اشپیگل آنلاین می نویسد:

اتحاد اروپا در برابر تفرقه قرار گرفته است. بهتر است بگوئیم در برابر دو دستگی. اروپای کشورهای هفدهگانه که احتمالا 9 کشور دیگر هم که به آن خواهند پیوست، خواستار آنند که در اینده تصمیماتشان هم آهنگ تر باشد و در مورد امور مربوط به تنظیم بودجه از انظباط بیشتری پیروی کنند. در آغاز کشورهای سوئد، چک و مجارستان در گرفتن تصمیم مردد بودند و اتخاد تصمیم را به  رای مجالس خود موکول کردند. ولی حوالی نیمروز نمایندگان حاضر در کنفرانس ناگهان  بیانه نهائی را تغییر دادند . اینک همه می خواهند در راهی که برای تثبیت وضع در پیش گرفته شده دست کم بگونه ای  مثبت همراه باشند.، باستثناء یک کشور، این استثناء انگلستان است. 

26 کشور در برابر یک کشور اکثریتی قاطع بنظر می رسد، معهذا بهائی که مرکل- صدراعظم آلمان- برای آن می پردازد سنگین است. درست است که صدر اعظم موفق شد خواست های اصلی خود را که عبارت بودند از  محدود کردن میزان وام، کنترل شدیدتر بودجه و مجازات های شدیدتر برای کشورهائی که نتوانند تعادل دخل و خرج را نگاه دارند، به کرسی بنشاند ولی نتوانست 27 کشور را برای مبارزه با بحران یورو یک صدا  و متحد نگاه دارد. این یک پیروزی است اما  یک عیب بزرگ هم دارد. بقول یکی از دیپلمات های آلمانی این راه حل درجه دو بود. راه حلی با ابهامات و خطرات فراوان.

صدراعظم آلمان سخت روی مواضع خود ایستاد، درست مانند  داوید کامرون نخست وزیر انگلستان که می خواست برای کنترل بازار مالی  امتیازات ویژه و استثنائی به انگلستان داده شود. مرکل نمی گوید ما با هم جدل کردیم؛ می گوید » این موضع برای ما نا آشنا نبود»، یعنی او هم سر میز تصمیم گیری نشسته بود. معنی این سخن می تواند تا حدی این باشد که : ما او را بیرون نیانداختیم.

ولی در آینده ممکن است این پرسش مطرح گردد. از هم اکنون برخی از اعضاء اتحادیه اروپا می پرسند معنای عضویت انگلستان  در اتحادیه چیست؟ آلکساندر گراف لامسدورف، رئیس فراکسیون لیبرال ها در مجلس اروپا می گوید، انگلیس ها باید در باره مناسبات خود با اتحادیه  دو باره گفتگو کنند.» آنها یا خود این کار را می کنند ، یا این که اتحادیه از نو تشکیل می شود ــ بدون انگلستان.»

در واقع نیز اروپا جامعه ای خواهد شد که به دو طبقه تقسیم شده است، که  عضو یک طبقه آن فقط انگلستان است. ولی اگر اروپا موفق نگردد در بحرانی اساسی که موجودیتش را تهدید می کند، راه حلی مشترک بیابد، کل اتحادیه با خطری جدی روبروست. هنوز نمی توان پیش بینی کرد که نیروهای گریزان تا چه  حد قدرت تخریب خواهند داشت. مرکل خیلی راحت می گوید کسی که حالا در جمع نیست می تواند بعدا به جمع بپوندد. امیدش این است که فشار بر انگلستان آنقدر زیادشود که خود به قایق خواهد بپرد، گرچه طبق اظهارات خودش فعلا نشانی از این تصمیم به چشم نمی خورد.

ولی اگر انگلیس ها به قایق نپریدند با تما م نیرو در برابر انزوای مطلق خود خواهند ایستاد. احتمالا مرکل، سارکوزی و شرکاء شاهد این تلاش خواهند شد، آنهم  بیش از آن که مطلوبشان باشد. کامرون نخست وزیر انگلستان هم اکنون تهدید می کند که نخواهد گذاشت دستگاههای اداری اتحادیه اروپا به سود کشورهای «یوروئی» تقویت گردند. او می گوید » دستگاههای اتحادیه اروپا متعلق به کشورهای بیست و هفتگانه اروپا خواهند بود.»  مرکل بعدا برای آرام کردن وضع می گوید: اگر انگلستان هم بدقت توجه کند می بیند که جای مانور هست.

واقعیت این است که رفتار مرکل با مشکلات حقوقی روبرو خواهد شد: کارشناسان حقوقی کمسیون اتحادیه اروپا، بانک مرکزی اروپا، و شورای اروپا در مورد مجاز بودن افزودن قراردادی بر قرارداد موجود ابراز تردید کرده اند.

زمزمه های نارضایتی علیه  فرمان » مرکوزی » ( ترکیبی از نام مرکل و سارکوزی ـ مترجم)

 

مرکل نباید دچار این توهم شود که همه کشورهائی که امروز برای ایجاد ثبات همراهی می کنند، برای همیشه در کنار او خواهند ایستاد. قبل از تشکیل  کنفرانس سران، در سراسر اروپا ایراداتی به تغییر قرار داد گرفته شده است. این ایرادات به راه ویژه ای که اینک آغاز گشته نیز وارد است.

بسیاری از دولت ها با مشت در جیب و حتی با مشت بر روی میز، از مرکل و سارکوزی پیروی کرده اند، چون با توجه به موقعیت خطیر کنونی راه دیگری نداشته اند… از مدت ها پیش هم در بسیاری از پایتخت های اروپائی از توفق آلمان ابراز نارضایتی شده است.

از این پس وقتی مذاکره بر سر تغییرات آغاز گردد، بسیاری از رؤسا و رهبران کشورهای دیگر به یاد این توفق خواهند افتاد. ممکن است چهار چوب کلی تغییرات برجای بماند ولی  دولت آلمان نمی تواند چنین فرض کند که بقیه کشورها در نهایت تواضع  زیر فرمان » مرکوزی» را امضاء خواهند کرد. احتمالا تا پایان ماه مارس که باید مذاکرات به پایان رسیده باشد، جرو بحث های فراوان صورت خواهد گرفت. در مورد تمام مسائل آینده، کشورهای کوچکتر یا بحران زده اجازه نخواهند داد که هر بار صدراعظم آلمان هفت تیر را روی سینه آنها بگذارد.

هنوز معلوم نیست که واکنش بازار مالی نسبت به » نتیجه خوبی» که مرکل بدست آورده، واقعا و مستمر مثبت باشد و به سرمایه گذاران در منطقه یورو اعتمادی دوباره ببخشد. روز جمعه بعد از ظهر که از شادی و شعف در بورس ها خبری نبود و  بی اعتمادی همچنان سایه افکن .

 

 http://www.spiegel.de/politik/deutschland/0,1518,802634,00.html

 

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s