آلمان بزرگترین بدهکار قرن 20


آلمان

بزرگترین بدهکار قرن 20

اشپیگل آنلاین – گزینش و ترجمه رضا نافعی

در آتن، پایتخت یونان این فکر رو به گسترش است که آلمان باید بدهی های خود به یونان از سال 1942 را بپردازد. اما این فقط یونان نیست، کارشناسان مالی نازی ها همه جا در اروپا با فریب کشور های اشغال شده را غارت می کردند.

در سال 1942 بانک ملی یونان 476 میلیون «رایشس مارک» به آلمان «دویچه رایش» وام داد که آلمان هیچگاه آن را پس نداد. بارها و بویژه از زمانی که دولت جدید آلکسیس تسیپراس زمام قدرت را در یونان بدست گرفته است این فکر در یونان مطرح شده که : آیا نمیتوان برای برطرف ساختن کسر بودجه یونان آن پول را پس گرفت و درعین حال ضرب شستی هم نشان آلمان داد؟

طبق محاسبات دفتر مطالعات علمی بوندس تاگ (مجلس آلمان) در سال 2012 آن پول بانضمام بهره آن به 8،25 میلیارد دلار بالغ می گردد. طبق محاسبه یک مقام دولتی یونان آن مبلغ به 11 میلیارد دلار بالغ می گردد. این پول فقط می تواند فرصتی برای نفس کشیدنی گذرا به تسیپراس ارزانی دارد.

 

ولی دولت آلمان معتقد است که پس از انعقاد قرارداد » 2+4″ در سال 1990 کلیه طلب های یونان یا پرداخت شده محسوب می گردد و یا دیگر اعتبار ندارد. در واقع وضعیت حقوقی کاملا روشن نیست ولی با وجود مخالفت آلمان، تسیپراس، دست کم فورا، نمی تواند به آن پول دست یابد و باید کسر بودجه از محلی دیگر تامین کند.

اما این بحث سبب می گردد که این بخش از تاریخ نازی که تا کنون کمتر شناخته شده است زیر پرتو افکن های روشنگر قرار گیرد. امروز دیگر همه می دانند که آلمان در جنگ دوم جهانی مناطق اشغالی را بصورتی تصور ناپذیر غارت می کرد .

آری در کنار آدم ربائی، تحمیل کار اجباری، مصادره اموال، از پای در آوردن میلیونها نفر با ندادن غذا به آنها، برای غارت شیوه های پیچیده تری بکار می بستند: سیاست پولی و مالی بگونه ای سیستماتیک معطوف بر چنگ انداختن بر وزارت دارائی و بانکهای ناشر اسکناس در کشور اشغال شده و در کنار آن تخریب ارزش پول آن کشور بود.

مهمترین ابزار کار این تبهکاران که ملبس به لباس های برازنده با یقه های سفید بودند چنین بود:

 

بالابردن هزینه اشغال :  طبق مقررات نظامنامه لاهه برای جنگ، کشور های فاتح اصولا اجازه دارند هزینه حضور نظامی خود را به کشور تسخیر تحمیل کنند. اما بنا به پژوهش های مورخ آلمانی Götz Aly مولف کتاب مرجع و برسمیت شناخته شده «Hitlers Volksstaat» ( کشور مردمی هیتلر) نازی ها چند برابر هزینه اشغال را به کشور اشغال شده تحمیل می کردند. بر اساس مدارک رسمی آلمان هزینه ای که نیروهای اشغالگر آلمان و ایتالیا در سال 1941 به حساب یونان گذاشتند برابر بود با 40 درصد از مجموع دستآورد اقتصادی یونان. نتیجه: بروز قحطی وحشتناک بود در میان مردم کم در آمد   یونان.

حسابسازی برای بهای ارز: نازی ها همواره ارزش کمی برای پول کشور اشغال شده در قیاس با «رایشس مارک» قائل می شدند. مثلا پس از این که آلمان جمهوری چک را اشغال کرد، بلافاصله 30 در صد از ارزش » کرون» آن کاست. این تصمیم سبب شد که موسسات آلمانی و همچنین سربازان «ورماخت » (ارتش آلمان) بتوانند هرچه بخواهند با قیمت بسیار نازل بخرند. حاصل آن بود که دیگر چیزی برای خود مردم چک باقی نمی ماند.

تورم صادراتی : آلمان یک پول ویژه نیز برای خرید ها و مخارج سربازان خود چاپ کرد. اسم آن هم «رایشسمارک» بود ولی آن پول در خود آلمان قابل مصرف نبود و خرید با آن فقط در کشورهای اشغال شده ممکن بود. بانک های کشورهای اشغال شده مجبور بودند آن اوراق را به بهای گزاف با پول رایج درآن کشور معاوضه کنند. این روش سبب می شد که یک سرباز معمولی آلمانی به قدرت خرید فوق العاده ای دست یابد. خاطرات جنگی هنریش بل و ارنست یونگر پر است از قصه های شعف انگیز در باره این موضوع که با مقرری اندک سربازی، چه چیزها می توان در پاریس یا اودسا خرید. حاصل آن این بود که در کشورهای تسخیر شده مغازه ها بسرعت خالی می شدند و تورم سرپوشیده رشد می کرد. اگر مقرری سربازان المانی به «رایشس مارک» پرداخت می شد و سربازن آلمانی در خود آلمان خرید میکردند این تورم گریبانگیر اقتصاد آلمان می شد.

اعتبار و وام اجباری: یونان تنها مورد نیست. دیگرکشورهای اشغال شده، حتی کشور همپیمان آلمان مجبور بودند هر گاه مثلا بدلیل مازاد صادرات از آلمان طلبکار می شدند، بطور مستمر، طلب خود را تبدیل به اعتبار یا وام کنند. بگفته Aly تا اواسط 1944 بدهی آلمان به فرانسه، بلژیکّ و دانمارک به 14 میلیارد «رایشسمارک» بالغ گشته بود. حتی در همان سال 1944 «رایشس بانک» در این فکر بود که چطور می تواند زیر این بدهکاری ها بزند. نقشه این بود که هزینه های جنگی آلمان در » کنفرانس صلح» بین دیگر کشورها سرشکن و با محاسبه اعتبار ها تسویه شود.

اما همانطور که می دانیم موضوع به مسیری دیگر افتاد. در سال 1953 کنفرانس لندن برای محاسبه بدهی ها تصمیم گرفت آلمان غرامت های جنگی را هنگامی بپردازد که با آلمان قرار داد صلح برقرار گردد – که درست به همین دلیل تا امروز چنین قرارداد صلحی منقعد نشده است.

قرارداد «2+4» « بجای قرارداد صلح» منعقد شد. آلبرشت ریچل Albrecht Rietschl )) از » لندن اسکول آف اکانامی» نتیجه را به این صورت بیان کرده است : » آلمان بزرگترین بدهکار مجرم قرن بیستم است «.

 

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s