بایگانی‌های ماهانه: ژوئن 2015

هراس از مقابله جهانی بریکس در برابر «جی 7»

هراس از مقابله جهانی

بریکس در برابر «جی 7»

جرمان فارن پالیسی – ترجمه رضا نافعی

 serveImage.phpعکس جمعی جی 7

مشاوران دولت آلمان، در برلین به بررسی کنفرانس سران 7 کشور بزرگ غربی پرداختند که طی سه روز گذشته در جنوب آلمان برگزار شد. «انجمن سیاست خارجی آلمان» (DGAP) در تحلیل خود یادآور می شود که کشورهای «جی 7″ – » جی 8″ مدت ها بنوعی «کمیته رهبری» سیاست جهانی بوده اند. بحران مالی جهانی در سال 2008 این اجبار را پدید آورد که دیگر کشورهای صنعتی و آستانه ای را نیز در توافقنامه های جهانی سهیم سازند؛ هدف کشورهای «جی 7 » در کنفرانس المان این بود که با تعیین دستور کار کنفرانس «جی 20» کماکان نقش «رهبری» خود را در سیاست جهانی تثبیت کنند. در عین حال در برلین گفته می شود که به کنار نهادن روسیه از «جی8″ در دراز مدت سودمند نیست. پس زمینه این نظر این است که مسکو از زمانی که کنار نهاده شده با قدرت بیشتری در مجمع کشورهای بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین، آفریقای جنوبی) فعال است. نظر کارشناسان این است که کشورهای عضو بریکس در تلاشند تا وزن مشترک سیاسی خود را در برابر دعوی رهبری کشورهای شمالی به میدان آورند» . در چند هفته آینده «بریکس» تصمیم به برداشتن گامهای عملی برای تاسیس یک بانک نوین توسعه اتخاذ خواهد کرد – بانکی که بدیل بانک جهانی خواهد بود- و باید تا پایان سال جاری کار خود را آغاز کند. همچنین در نظر است گام هائی برداشته شود که بتواند به نقش جهانی دلار پایان بخشد.

http://www.german-foreign-policy.com/de/fulltext/59130

Advertisements

کنفرانس سران هفت کشور بزرگ در آلمان تکلیف جهان باید در سازمان ملل روشن شود نه در کنفرانس ها

کنفرانس سران هفت کشور بزرگ در آلمان

تکلیف جهان باید در سازمان ملل

روشن شود نه در کنفرانس ها

یونگه ولت – ترجمه رضا نافعی

 serveImage.php گ 7

«برپائی کنفرانس سران هفت کشور، نوعی خود بزرگ بینی است». این نظر «گره گور گیزی» رهبر فراکسیون حزب «چپ ها» در مجلس آلمان است که روز جمعه بمناسبت اعتراض های گسترده علیه کنفرانس سران هفت کشور، که در کاخ Schloss Elmau در جنوب آلمان بر پا می شود، بیان داشت . او گفت: «این کنفرانس – چون کنفرانس های مشابه پیشین – به اهداف خود نخواهد رسید. کسانی که به خود لقب گردانندگان جهان را داده اند، بالاخره باید درک کنند آنجائی که محل پاسخ دادن به پرسش هائی است که آینده بشریت به آنها بستگی دارد، سازمان ملل متحد است، سازمانی که باید مورد اصلاحات اساسی قرار گیرد و تقویت شود و نه کنفرانس هائی از این نوع. افزون بر این وقتی روسیه و چین، دوقدرتی که در شورای امنیت سازمان ملل از حق وتو برخوردارند، به کنفرانس دعوت نشوند، کل این کنفرانس پرهزینه فقط یک نمایش است «.

تفسیر «برند ریکسینگر» رهبر حزب » چپ ها» از کنفرانس این بود: «از کنار شومینه نشستن نخبگان جهان و گفتگوهای آنها، انتظار حل مشکلات جهان را داشتن، انتظاری است ساده لوحانه. گفتگوی آنها، مذاکراتی است سخت برای حفظ منافع خود. این فقط اعتراض کنندگان نیستند که راهی به کنفرانس ندارند، بلکه کل جهان جایش پشت در است. چگونه می توان به تحولات اجتماعی و زیست محیطی، یا مبارزه با فاجعه آب و هوا بدون حضور چین و هند- پرجمعیت ترین کشورهای جهان با اقتصاد های نیرومندنزدیک شد؟»

«کلاوس ارنست»معاون فراکسیون «چپ ها» در مجلس آلمان، روز جمعه در مورد » تی.تی.آی.پی.» – قرار داد ایجاد منطقه تجارت آزاد میان آمریکا و اتحادیه اروپا – گفت: کنفرانس سران هفت کشور قول می دهد که قرارداد ایجاد منطقه تجارت آزاد، سبب رونق اقتصادی بیشتر خواهد شد. پرسش این است: رونق اقتصادی بیشتر برای کی؟ موسسات و سازمان های آمریکائی و اروپائی که در عرصه بین المللی فعال هستند می توانند شاد شوند. ولی کارگران و مصرف کنندگان، چه در آنجا و چه در اینجا، بازنده هستند. فشار رقابت بیشتر خواهد شد و آنچه ارزانتراست برنده. این به معنای کاهش دستمزد هاست و به معنی بدتر شدن شرائط کار است، این ها به معنی کاهش رفاه برای اکثریت مردم است. معنی آزادی بیشتر تجارت و کاهش بیشتر دخالت دولتی این است که تقسیم نابرابر ثروت که هم اکنون بر جامعه مسلط است از این هم شدیدتر شود. کشورهای رشد یابنده نیز بازنده خواهند بود. آنها به امکانات و ابزاری نیاز دارند که از آنها در برابر تولیدات ارزان قیمت کشورهای صنعتی حمایت کند، و به آنها امکان دهد که مواد خام خود را کنترل کنند – یعنی درست همان امکاناتی را در اختیار داشته باشند که خود همین کشورهای صنعتی در گذشته با توسل به برقرار ساختن گمرکات برای واردات از بازارهای خود حفاظت می کردند.»

«نیکل گلکه» سخنگوی فراکسیون «چپ ها» در امور دانشگاهی و ناظر پارلمانی در تظاهرات جنوب آلمان گفت: » 360 میلیون یورو از پول مالیات دهندگان برای کنفرانس دو روزه سران هفت کشور هزینه می شود. ولی گویا برای برنامه یکساله نجات 150 هزار قایق سواران پناهنده در دریای مدیترانه پولی در صندوق نیست. این حرفی است بکلی بی معنی! سران 7 کشور باید به جای آن که پول مالیات دهندگان را صرف صحنه سازی گردهمآئی های خود سازند، به جای به میدان آوردن مبالغه آمیز هزاران پلیس و پرداخت هزینه های گزاف برای سوئیت های لوکس، به اتخاذ سیاستی انسانی در مورد پناهندگان و اتخاذ سیاست توسعه پایدار ( در کشورهای آفریقائی) بپردازند.»

 

http://www.jungewelt.de/2015/06-06/076.php

 

 

تظاهرات اعتراضی گسترده علیه کنفرانس سران هفت کشور صنعتی

 تظاهرات اعتراضی گسترده علیه کنفرانس سران هفت کشور صنعتی

یونگه ولت – ترجمه رضا نافعی

تظاهرات امروز در شهر مونیخ بزرگترین تظاهرات سیاسی بود که نظیر آن سالها دیده نشده بود. بنا به گفته برگزار کنندگان تظاهرات بیش از 40 هزار نفر در تظاهرات حضور داشتند.

تظاهرات دهها هزارنفر علیهاین هفت نفر

تظاهرات دهها هزارنفر علیه این هفت نفر

بگفته برگزار کنندگان تظاهرات بیش از 40 هزار نفر در تظاهرات حضور داشتند. پلیس نخست اعلام کرد تعداد شرکت کنندگان 6 هزار نفر است. بعدا این رقم را تصحیح کرد و گفت 12 هزار نفرند، سرانجام اعلام کرد شرکت کنندگان در تظاهرات روز پنجشنبه، 34 هزار نفرند. مردم علیه کنفرانس سران 7 کشورصنعتی، که قرار است در پایان هفته جاری در جنوب آلمان برپا گردد، به خیابان آمده بودند.

شرکت کنندگان در تظاهرات ترکیبی بودند از کارآموزان نسل جوان و همچنین نمایندگان اتحادیه های کارگری، بازنشستگان و کشاورزان. پرچم های حزب کمونیست آلمان، جنبش کارگران کاتولیک ، حزب سبزها، گروههای دفاع از  صلح ، با تصویر کبوتر سفید بر زمینه آبی آسمانی همه جا دیده می شد. مردم بر پلاکارتها نوشته بودند: آری ما می توانیم- TTIP را متوقف کنید و همچنین اعلامیه هایی زیادی با همین شعار بین مردم پخش می شد. » ت.ت.آی.پی.» قرار داد ایجاد منطقه تجارت آزاد میان آمریکا و اروپاست. این قرار داد به سرمایه گذاران امکان می دهد کشورها را به پای میز محاکمه بکشند، اگر تصمیمات اجتماعی کشوری و استانداردهائی که برای حفظ محیط زیست مقرر می کند، سود سرمایه گذاران را کاهش دهد.

چنین تظاهرات گسترده ای در سالهای گذشته در مونیخ نظیر نداشته است

چنین تظاهرات گسترده ای در سالهای گذشته در مونیخ نظیر نداشته است

https://www.jungewelt.de/

کنفرانس 7 کشور سرمایه داری زیر فشار دولت چپگرای یونان!

کنفرانس 7 کشور سرمایه داری

زیر فشار دولت چپگرای یونان!

یونگه ولت – ترجمه رضا نافعی

مرکل و مددکارانش

مرکل و مددکارانش

کنفرانس هفت کشور صنعتی در پیش است. میزبان کنفرانس، صدراعظم آلمان «انگلا مرکل» و اتحادیه اروپا بیم دارند که مورد سرزنش واشنگتن قرار گیرند: آمریکا می خواهد یونان عضو حوزه یورو بماند.

بنا به دعوت مرکل مهمترین یاران مددکار او یعنی رئیس جمهور فرانسه، «فرانسوا اولاند» و «ژان کلود یونکر»، رئیس کمسیون اروپا راهی برلین شده اند. این بار هم مهمترین موضوع مورد بحث مسائل مالی یونان بود. گرچه گفته شد که این یک دیدار معمولی کاری است ولی این بار رفت و امد ها خیلی عجولانه بنظر می رسید. دلیلش هم کنفرانس سران هفت کشور صنعتی است. اعضای این کنفرانس جهان قدیم (آمریکا، ژاپن، آلمان، انگلستان، فرانسه و کانادا) که در پایان هفته جاری در جنوب آلمان گرد هم خواهند آمد، زیرفشار دستیابی به موفقیت هستند. زیرا این رویداد در درجه اول یک واقعه نمایشی است و صدراعظم آلمان می خواهد کنفرانس هماهنگ جلوه کند. نمایش یکپارچگی «هفت کشور صنعتی» در روزهای یکشنبه و دوشنبه در جنوب المان از دو جهت اهمیت دارد. یکی  نشان دادن ثبات بازار جهانی بورس و ثروت – که البته به زور دوپینگ پول ارزان از بانک های ناشر اسکناس سرحال مانده است- دیگری حضور پیوسته جسورانه تر رقیب جهانی، یعنی کشورهای»بریکس» ( برزیل، روسیه، هند، چین ، افریقای جنوبی) رهبران گروه هفتگانه را نگران کرده است. فعالیت های » گروه شانگهای ( چین، روسیه، قرقیزستان، قزاقستان، تاجیکستان، ازبکستان) و یک سلسله از کشورها و گروههای کشوری در آسیا و آمریکای لاتین نیز کشورهای هفتگانه صنعتی را مضطرب می کند، زیرا هیچیک از کشورهایی که نام بردیم در پی آن نیستند که از رهنمودهای واشنگتن، لندن یا بروکسل پیروی کنند.

افزون بر اینها، بویژه در آلمان، پیوسته بر تعداد موسسات اقتصادی که خواستار پایان دادن به سیاست تحریم علیه روسیه هستند افزوده می شود. همچنین انتظار می رود نیروهای مخالف جهانی سازی (گلوبالیزاسیون) نیز دست به تظاهرات نیرومند اعتراضی علیه گردهمآئی گروه هفتگانه صنعتی بزنند، تظاهراتی که جنبه نمادین دارد. با توجه به این زمینه جهانی، میزبان کنفرانس تلاش می کند، دست کم چنین وانمود سازد که گویا کشورهای هفتگانه همصدا هستند. نکته تعیین کننده در کنفرانس این است که از این پس با یونان چه باید کرد.

این پرسش بی پاسخ است. آنچه هست تلاش ها و اظهاراتی است برای یافتن پاسخ ، اظهاراتی که اغلب ضد و نقیض هستند. در آخر هفته گذشته، آلکسیس تسیراپس، نخست وزیر یونان بار دیگر علیه این دعوی که گویا او و دولت او مسئول طولانی شدن مذاکرات با «پول دهندگان» است سخن گفت. او طی مقاله ای که در روزنامه فرانسوی لوموند منتشر کرد و خبرگزاری  dpa آن را نقل کرد یاد آور شد که اگر پس از ماهها گفتگو توافقی حاصل نشده، به این دلیل نیست که آتن غیر منطقی است، مقصر «نیروهای نئو لیبرال » در اتحادیه اروپا هستند، که می خواهند یونان را به درس عبرتی تبدیل کنند برای دیگران. طبق خواست آنها تمام کشورهائی که نخواهند تسلیم قدرت نئو لیبرال ها بشوند، باید در انتظار تنبیهی سخت باشند».

بنا بر این، امید چندانی برای یافتن توافق وجود ندارد. صحبت بر سر حواله 7،2 میلیارد یورو، آخرین قسط از «برنامه کمک قدیم » از سال 2012، به یونان است. «موسسات» ذی دخل (اتحادیه اروپا، بانک مرکزی اروپا و صندوق بین المللی پول) فقط در صورتی حاضر به حواله این آخرین قسط هستند که دولت یونان تسلیم خواست های آنها، یعنی اجرای باصطلاح » اصلاحات واقعی» شود.   اصلاحات واقعی هم در درجه اول یعنی » برنامه هایی برای صرفه جوئی» و خصوصی سازی اموال دولتی، یعنی همان چیزهائی که » تروئیکا» هم قبلا از دولت های پیش از دولت تسیراپس خواسته بود. بنظر می رسد که دولت آتن کماکان حاضر به پذیرفتن این خواست ها نیست.

یونان در حال حاضر نمی تواند با اتکاء به نیروی خود چرخ مملکت را بگرداند. از جمله قادر نیست اصل و فرع بدهی خود به بستانکاران، و در درجه اول صندوق بین المللی پول را بپردازد. قادر به پرداخت هزینه دستگاه دولتی و حقوق بازنشستگان نیز نیست. طبق گزارش هائی که از آتن می رسد در حال حاضر پیشه ورانی که برای دولت کار کرده اند، کسبه و ارائه دهندگان خدمات بیهوده در انتظار دریافت طلب خود از دولت هستند.

هنوز روشن نیست که مرکل، اولاند و یونکر در مذاکرات خود در دفتر صدارت عظمای برلین به چه نتایجی دست یافته اند.

واقعیت این است که دولت آمریکا مصرا خواستار ماندن یونان در حوزه یورو است. واشنگتن بیم آن دارد که یونان به روسیه و چین نزدیک تر شود. موقعیت ژئواستراتژیک یونان و ترکیه – ترکیه غیر قابل اعتماد با دگرگونی های فزاینده اش، گرچه روزی همکار «وفادار» ناتو بود – برای مهمترین سیاستمداران آمریکا با اهمیت تر از نگرانی های اتحادیه اروپا بخاطر از دست دادن احتمالی چند صد میلیارد یورو طلب سوخت شده است.

( منبع dpa و AFP (

http://www.jungewelt.de/2015/06-02/038.php