بایگانی‌های ماهانه: دسامبر 2021

جای پای روسیه در هند

جای پای روسیه در هند

گام به گام محکم تر می شود

راشا تودی ترجمه رضا نافعی

آمار دیدار از سایت تا کنون

4,779,074

ترجمه 

1278

هفته گذشته روسیه از توافقنامه همکاری بیشتر خود با هند در زمینه تامین انرژی خبر داد. این توافق برای استراتژی ایالات متحده در برابر «توسعه طلبی» پکن و مسکو در خاورمیانه و فراتر از آن  چالشی است مهم.  در این مهمترین قرارداد نفت و گاز بین مسکو و دهلی نو پیش بینی شده است که روسیه تا پایان سال 2022 تقریباً 15 میلیون بشکه نفت خام از طریق شرکت نفت دولتی «روس نفت» به «ایندین اویل» تحویل خواهد داد. «ایگور سچین»  رئیس «روس نفت»، با توجه به تأثیرات ژئوپلیتیکی عظیمِ معاملاتِ نفتیِ بزرگ گفت:  «امضای یک قرارداد جدید برای تامین نفت موید  ماهیت استراتژیک مشارکت بلندمدت بین «روس نفت» و «ایندین اویل» است.  این قرارداد از اهمیت مهمی برخوردار است زیرا این تنها یکی از 28 قرارداد سرمایه گذاری بین روسیه و هند است که در سفر اخیر ولادیمیر پوتین به هند به امضای رئیس جمهور روسیه و «نارندرا مودی»، نخست وزیر هند رسید. این قراردادها طیف گسترده ای از موضوعات را در بر می گیرند که نه تنها نفت، گاز و پتروشیمی، فولاد و کشتی سازی، بلکه امور نظامی را نیز شامل می شوند.  راه یافتن عناصر نظامی  به پروژه های نفت و گاز مورد توافق روسیه و هند موضوعی است که از دیدگاه ایالات متحده به اندازه کافی جدی است.  نفت روسیه با کشتی های نفتکش از بندر نووروسیسک در دریای سیاه به هند حمل می شود. در صورت لزوم، تسهیلات برای گسترش امکانات تخلیه بیشتر در هند ساخته خواهد شد. پوتین تاکید کرد: هر دو طرف تعهد خود را برای افزایش تولید نفت خام روسیه طبق توافقنامه های قیمت گذاری ترجیحی بلندمدت و افزایش واردات (گاز طبیعی مایع) به هند با استفاده از مسیر دریای شمال برای تامین انرژی، تکرار کردند. مودی به بیانیه رئیس جمهور روسیه افزود و تصریح کرد: هدف ما ارتقاء سطح مبادلات بازرگانی تا 30 میلیارد دلار  و 50 میلیارد دلار سرمایه گذاری تا سال 2025 است.

آنچه امریکا را بیشتر نگران می سازد این واقعیت است که بنا بر اظهارات «واردهان شیرینگال» وزیر خارجه هند، قراردادی که در سال 2018 برای فروش سامانه ضد هوائی » اس 400″ منعقد گشت اینک در حال اجراست.

این معاملات برای ایالات متحده، نامناسب  است، زیرا روسیه می تواند از آنها به عنوان اهرمی برای امکانات نظامی در هند استفاده کند. اما با پیشرفت دیدارهای پوتین و مودی، اوضاع برای کاخ سفید بدتر شد. در بیانیه مشترک روسیه و هند آمده است:  ما قصد خود را برای تشدید همکاری های دفاعی، از جمله در توسعه و تولید مشترک تجهیزات نظامی تایید کرده ایم »  بر اساس دیگر اظهارات رسمی، هند حداقل 600 هزار تفنگ تهاجمی کلاشنیکف تولید خواهد کرد. نگران‌ کننده‌تر برای آمریکا این واقعیت است که به گفته «هارش واردان شرینگلا» ، وزیر امور خارجه هند، قرارداد سال 2018 برای تامین سامانه‌های موشکی ضد هوایی اس-400 اکنون در حال اجرا است.  دامنه و مقیاس این معامله بین دو کشور به همان اندازه که غیرمنتظره است، نگران کننده نیز هست  و با تصورات ایالات متحده  مبنی بر اینکه استراتژی آن کشور علیه چین و روسیه در خاورمیانه بسیار خوب عمل کرده است، مغایرت دارد.

همانطور که من در کتاب جدیدم در مورد بازارهای جهانی نفت عمیقا تحلیل کرده ام ، مبارزه ایالات متحده علیه گسترش نفوذ چین در خاورمیانه اساساً مبتنی است بر توافقنامه های «عادی سازی روابط» با امارات متحده عربی، بحرین و اسرائیل و بر نقش هند به عنوان یک خریدار مهم نفت و گاز در جهان  که   وزنه  ای متعادل کننده است در برابر حضور چین در آسیا  .

با انتشار گزارش آژانس بین المللی انرژی (IEA) در سه ماهه اول سال 2021، ایده ایالات متحده مبنی بر اینکه هند می تواند به عنوان ستون جدیدی برای تقاضای نفت در آسیا عمل کند، تقویت شد. این نشان می دهد که هند با 25 درصد رشد در زمینه تقاضای دریافت انرژی در دو دهه آینده بیشترین سهم را خواهد داشت، زیرا تا سال 2030 جایگزین اتحادیه اروپا به عنوان سومین مصرف کننده انرژی در جهان خواهد شد. این گزارش همچنین حاکی از آن است که اگر تولید ناخالص داخلی این کشور تا سال 2040 بر اساس سناریوی سیاسی فعلی به 8.6 تریلیون دلار افزایش یابد، احتمالاً مصرف انرژی هند تقریباً دو برابر خواهد شد. بر اساس گزارش آژانس بین‌المللی انرژی، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی این کشور با نرخ رشد تولید ناخالص داخلی همراه است که تا سال 2040 معادل یک ژاپن دیگر به اقتصاد جهان عرضه می کند. این آژانس افزود که نیازهای رو به رشد کشور به انرژی منجر به اتکای بیشتر به واردات سوخت فسیلی خواهد شد زیرا تولید نفت و گاز داخلی سال‌ها راکد بوده است.

خصومت‌های نظامی بین چین و هند در 15 ژوئن 2020، کاخ سفید را به این باور رساند که موضع تهاجمی‌تر هند در قبال همسایه‌اش چین می‌تواند به نفع ایالات متحده باشد. نه تنها به عنوان بخشی از استراتژی خاورمیانه آن  دو، بلکه در تلاش آنها برای مهار اقدامات تهاجمی فزاینده چین در منطقه آسیا و اقیانوسیه.   به ویژه، درگیری نظامی بین چین و هند در ژوئن 2020 در منطقه بحث برانگیز دره گالوان در هیمالیا نشان دهنده تغییراتی بسیار بیشتر در روابط اساسی بین دو کشور است تا آن تعداد تلفاتِ انسانیِ   نسبتاً کم . با این کار، هند با سیاست جدید چین برای گسترش اتحادهای اقتصادی و نظامی خود از آسیا تا خاورمیانه تا جنوب اروپا، موسوم به «یک کمربند، یک جاده» که تحقق آن چندین نسل را در بر می گیرد ، با استراتژی جدید «پس راندن» مخالفت کرد. تا آن زمان که چین سرعت سیاست های خود را به شدت افزایش داد – تقریباً در همان زمان که ایالات متحده با خروج از توافق هسته ای با ایران و نیز بسیاری از مناطق سوریه، بی علاقگی خود را به ادامه فعالیت های خود در مقیاس بزرگ در خاورمیانه نشان داد – هند یک سیاست را دنبال می کرد که عبارت بود از  مهار چین . با اعلام «قرار داد عادی شدن روابط » با میانجیگری ایالات متحده آمریکا بین اسرائیل و امارات متحده عربی در آگوست 2020، به نظر می رسید یک کریدور همکاری جدید با شرکت ایالات متحده آمریکا (و اسرائیل) از طریق امارات (و کویت، بحرین) و تا حدی عربستان سعودی) پدیدار شود  و تا هند توسعه یابد .

از آنجایی که بخش عمده  توسعۀ شتابانِ فعلیِ چین در خاورمیانه در درجه اول در بخش انرژی است، به نظر می رسد نقطه شروع ساخت کریدور ایالات متحده آمریکا، اسرائیل، امارات متحده عربی و هند نیز بخش انرژی باشد. این تصور کاملا منطقی بنظر میرسید ، زیرا در صنعت نفت است که به طور خاص مقادیر زیادی پول، کشتی، تجهیزات، فناوری و پرسنل جابه‌جا می‌شود. اغلب به صورت پنهانی از طریق حساب‌های بانکی محرمانه، پرسنل اطلاعاتی و نظامی که می‌توانند وانمود کنند تکنسین‌های عالی رتبه نفت یا نگهبانان امنیتی هستند و کشتی‌هایی که از طریق دستکاری  AIS

(سیستم شناسائی خود کار) قابل مشاهده نیستند. در سایر صنایع، فعالیت هایی که کشورها می خواهند مخفیانه انجام دهند، امکان پذیر نیست. پوتین نیز این را – بهتر از هر کس دیگری – می داند و بعید است که 28 قرارداد منعقد شده با هند پایان برنامه های او برای این کشور جنوب آسیا باشد.

https://de.rt.com/meinung/128509-russlands-triumph-in-indien-schockiert-usa/

AIS

/

متجاوز کیست و خطر جنگ

چگونه در اوکراین کاهش یافت

یونگه ولت ترجمه رضا نافعی

آمارسایت تا کنون

4775748

ترجمه

1277

بدنبال نامه اتمام حجت بوتین به امریکا و اروپا درباره پیشروی ناتو در شرق و بویژه استقرار در اکراین و همچنین گفتگوی تلفنی نسبتا طولانی پوتین و بایدن، فعلا مصالحه ای ممکن شد و قرار است قطعی شدن آن در دیدار پوتین و بایدن تائید شود. پس از آن نامه و آن گفتگوی تلفنی و تعهداتی که دو طرف پذیرفتند، از روی گذشته 10 هزار نیروی نظامی روسیه از مرزهای مشترک روسیه و اکراین عقب نشینی کرد. بموجب این توافق اولیه، خطر حمله ارتش اکرائین به مناطق شرقی این کشور که در آن جمهوری خلق دونتس اعلام شده فعلا منتفی است. بیم و هراس امریکا و اروپا تاکنون این بود که روسیه جمهوری خلق دونتس را به رسمیت شناخته و در پاسخ به ناتو که سلاح های پیشرفته را در لهستان مستقر ساخته و برای استقرار در اوکراین نیز در تدارک بود، نه تنها پیشرفته ترین سلاح های دفاعی را در جمهوری دونتس مستقر سازد بلکه بنا بر خواست آن جمهور واحدهای نظامی روسیه در شرق اوکراین مستقر شوند. با این مقدمه، سایه روشن های مطلبی که ترجمه آن را میخوانید روشن تر می شود. م)

نتیجه تقریباً 30 سال گسترش ناتو به سمت شرق: با سربازان و سلاح های پیشرفته، این است که  این پیمان صدها کیلومتر به مسکو نزدیکتر شده است.

ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه در چند روز گذشته چندین بار معنای این را توضیح داده است. او روز سه‌شنبه پنج مرحله یا «پنج موج» از گسترش بلوک را در مقابل ارتشیان روسیه برشمرد و یادآور شد که همه چیز با اعضای ارتش ایالات متحده و سرویس‌های اطلاعاتی ایالات متحده شروع شد که در اوایل دهه 1990 در کشورش کار می‌کردند. آنها از جدایی طلبی و گروه های تروریستی در قفقاز شمالی حمایت کردند و در سال 2002 ایالات متحده از معاهده 1972 در مورد محدودیت سیستم های دفاع موشکی ضد بالستیک – «سرخوش از  پیروزی در به اصطلاح جنگ سرد» خارج شد. پوتین این امر را  که «اجزای سیستم دفاعی جهانی ایالات متحده امروز در نزدیکی روسیه مستقر گردند» بسیار نگران کننده خواند. این مربوط است به سیستم‌های دفاع موشکی در رومانی و به زودی در لهستان، که می‌تواند  به موشک‌های تهاجمی  کروز تاماهاوک مجهز شوند. اگر ایالات متحده و ناتو چیزی مشابه را به اوکراین بیاورند، «زمان پرواز به مسکو تنها هفت تا ده دقیقه خواهد بود، برای سیستم های مافوق صوت حتی فقط پنج دقیقه. » اگر غرب به مسیر تهاجمی خود ادامه دهد، روسیه «اقدامات متقابل فنی نظامی مناسب انجام خواهد داد و به اقدامات غیردوستانه علیه خود پاسخ سختی خواهد داد.»

رئیس جمهور روسیه  در کنفرانس مطبوعاتی سالانه خود در روز پنجشنبه، تاکید کرد که ناتو بارها روسیه را در مورد گسترش خود به سمت شرق فریب داده است. با این حال، کشور او می خواهد از یک درگیری جلوگیری کند و به همین دلیل خواستار تعهدات مناسب از سوی پیمان نظامی ناتو است. . مذاکرات در مورد تضمین های امنیتی باید در اوایل سال آینده در ژنو آغاز شود. پیشنهادهای روسیه در این مورد که در 15 دسامبر به یک دیپلمات آمریکایی ارائه شد، تا حد زیادی با واکنش مثبت در ایالات متحده مواجه شد. پوتین گفت: «امیدوارم شرایط در این راستا توسعه یابد.» اینجا نباید ترفندی وجود داشته باشد. با این حال، پیشنهادات مسکو باعث واکنش‌های تند در غرب شد.

در غرب. کریستین لامبرشت، وزیر دفاع جدید آلمان فدرال (SPD) روز یکشنبه اعلام کرد: «به وضوح: متجاوز روسیه است.» او در مقابل روزنامه بیلد، هنگام بازدید از نیروهای نظامی در لیتوانی، استقرار سربازان آلمانی در اوکراین را رد نکرد. پس از گفتگوی تلفنی بین پوتین و صدراعظم آلمان اولاف شولز (SPD) در روز  سه شنبه، ابتدا لحن سخن معتدل بود. روز پنجشنبه رسانه ها همچنین گزارش دادند که گروه موسوم به تماس سه جانبه متشکل از سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، روسیه و اوکراین و نمایندگان «جمهوری های مردمی» دونتسک و لوگانسک که در سطح بین المللی به رسمیت شناخته نشده اند، بر سر بازگرداندن آتش بس به شرق اوکراین به توافق رسیده اند. میکو کینونن، میانجی سازمان امنیت و همکاری اروپا، شامگاه چهارشنبه اعلام کرد که همه طرف‌ها «عزم قوی» خود را برای «اجرای کامل اقدامات برای تقویت توافق آتش‌بس 22 ژوئیه 2020» اعلام کرده‌اند.  با این حال، ناتو نمی خواهد از استقرار خود در برابر روسیه دست بکشد. جهت‌های اصلی آن از ورماخت در سال 1941 پیروی می‌کنند. 80 سال پیش در آن روزها،  ارتش سرخ اولین شکست استراتژیک را به اشغالگران فاشیست در مقابل مسکو وارد کرد، اما این هرگز در آلمان فدرال درک نشد. در اول نوامبر سال جاری، روزنامه ولت از کنسرن  اسپرینگر این عنوان را منتشر کرد: «78 لشکر ورماخت باید مسکو را میگرفتند. که گِل و لای آمد». آنها هیچ چیز نیآموختند و هیچ چیز  را فراموش نکردند.

https://www.jungewelt.de/artikel/416913.zum-fest-des-friedens-mindestabstand-zu-moskau.html

Total Adblock Logo

هشدار2021 پوتین به غرب

به سبک  هشدار 1942استالین

یونگه ولت  ترجمه رضا نافعی

آمار دیدار از سایت تا کنون

4,773,778

ترجمه

1276

در آغاز این هفته روسیه خواست خود را مبنی بر گرفتن تضمین های امنیتی مکتوب به ناتو ارائه کرد و این کاری بود تازه : متن مذکور بلافاصله علنی شد. درست مانند یادداشت روسیه به برلین و پاریس در مورد صلح در اوکراین که چند هفته قبل صورت گرفت. واکنش دیپلمات های  حاکی از ناخرسندی بود و رسانه های روسی  نوشتند نارضایتی غربی ها سیگنالی است به این معنی که مسکو دیگر به توافقات ضمنی و توافقات جنتلمن مابانه  امید نمی بندد.

تفسیر یکی از مقامات وزارت خارجه روسیه در واکنش به خواست های روسیه این بود: این یادداشت صورت غذای (رستوران) نیست که بتوان از میان آن اقلامی  را انتخاب کرد و بقیه را نادیده گرفت. مسکو خواستار آن شد که این خواست ها همانطور که فرموله شده، پذیرفته شود. ولادیمیر پوتین در سخنرانی خود در جمع مقامات عالی وزارت دفاع گفت: در غیر این صورت، «پاسخ‌های نظامی- فنی»، بویژه استقرار موشک‌های کوتاه ‌برد و میان ‌برد، بسوی  کشورهایی قرار گرفته است که تهدید کننده روسیه هستند  پوتین با اشاره به دستور معروف استالین به ارتش سرخ در تابستان 1942 گفت: «ما نمی توانیم بیشتر از این عقب نشینی کنیم.»

واکنش های اولیه در غرب، خشمگینانه و در عین حال تحقیرآمیز بود.  گفته شده که خواست های روسیه یک «اولتیماتوم» است که به هیچ وجه نمی توان به محتوای اصلی آن پرداخت – (ازجمله) این وعده که اوکراین هرگز به عضویت در ناتو پذیرفته نخواهد شد.  چند روز بعد با لحنی که اندکی متفاوت بنظر می رسید  گفته شد : دولت ایالات متحده از آغاز ماه ژانویه مذاکرات در مورد مسائل امنیتی با روسیه را آغاز خواهد کرد و بدین ترتیب دولت ایالات متحده حداقل یکی از خواست های روسیه را در سطح رسمی برآورده کرد: مذاکرات باید به سرعت آغاز شود.

این که آیا مذاکرات آن‌طور که روسیه می‌خواهد پیش خواهد رفت – نتیجه ‌محور خواهد بود و با دوری از «اطناب ممل». (یعنی زیاده گوئی بیش از حد و اطاله کلام در روند مذاکره به نحوی باشد که باعث ملالت و از مسیر خارج شدن روند مذاکرات گردد. در زبان معمولی این اصطلاح را به مته بر خشخاش گذاشتن تعبیر کرده اند. م) لحن بیانیه های روسیه کمی شبیه به اولین بیانیه آنگلا مرکل صدراعظم سابق در آغاز همه گیری کرونا است – بسیار تاکیدی: «این جدی است. شما هم جدی بگیرید.»

در این میان، نیز به نظر می رسد که وزیر امور خارجه جدید  آلمان فدرال آنالنا باربوک (سبزها) متوجه شده است   او در گفتگو با هفته نامه  Die Zeit، در توصیف روسیه لحنی غیرمعمولی بکار گرفت: او کشور بزرگ همسایه در شرق را به عنوان «بخشی از خانه اروپایی» و فرهنگ اروپایی توصیف کرد و اظهار داشت گفتگو بهتر از تقابل است.  در حال حاضر چیزی پشت آن وجود ندارد، یا دقیق تر بگوئیم  تقریباً هیچ چیز. سفیر آلمان در اوکراین، Anka Feldhusen، در نامه کریسمس خود به شهروندان آلمانی مقیم اوکراین نوشت که تهاجم روسیه به این کشور بعید است و همچنین: «در چند هفته گذشته ما شاهد افزایش قابل توجه  نیرو در نزدیکی مرز روسیه با اوکراین.نبوده‌ایم. «

این ارزیابی، فلدهوسن به وضوح با ارزیابی سرویس‌های ایالات متحده که سی‌ان‌ان روز چهارشنبه به عنوان سرنخی از طرح‌های ادعایی که روسیه برای حمله به منطقه مرزی، با 55 «گروه رزمی گردان» هر یک در حدود 1000 نفر  در منطقه مرزی، مستقر کرد، در تضاد است.  ولی  این رقم  را قبلاً  خود تحلیلگران نظامی غربی در اوایل نوامبر ارائه کرده بودند.

به نظر می رسد در داخل ناتو، این واقعیت که روسیه خواست های خود را متوجه متحدان سابق خود در ائتلاف ضد هیتلر- قدرت های هسته ای ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه – کرده است، باعث نارضایتی رهبران اتحادیه اروپا خواهد شد.  جوزپ بورل، نماینده خارجی آنها روز چهارشنبه شکایت کرد که نگرانی‌های همه دست اندرکاران باید در مورد مسائل امنیتی که اروپا را تحت تأثیر قرار می‌دهد در نظر گرفته شود. این دقیقاً همان چیزی است که روسیه آشکارا می خواست از آن اجتناب کند یعنی : کلنجار رفتن اجباری با لهستان، لیتوانی و لتونی. روسیه در رویکرد مذاکره‌اش، بر این عدم تقارن تکیه می‌کند که اوکراین برای روسیه بسیار مهم‌تر از ایالات متحده است و بر این واقعیت که اگر توافقی بین مسکو و واشنگتن حاصل شود، ایالات متحده آن را به اروپایی های» همپیمان» خود تحمیل خواهد کرد. » قطعا مسکو از پیش آمدن  کمی اختلاف نظر  در ناتو ناخرسند نخواهد شد.

با نگاهی خوش بینانه، ممکن است یک پنجره زمانی تا اواسط سال آینده برای مراحل احتمالی آرامش وجود داشته باشد. سپس نشست عادی ناتو در مادرید برگزار خواهد شد، که از جمله در مورد درخواست ارتش ایالات متحده برای استقرار نیروهای اضافی این ائتلاف در رومانی و بلغارستان – یعنی در مناطق داخلی اوکراین و دریای سیاه تصمیم می گیرد. منطقه ای که به عنوان حوزه نفوذ روسیه شناخته می شود. وزیر دفاع بلغارستان استفان ژانیو قبلاً این را رد کرده و آن را «در حال حاضر زائد» دانسته است.  با این وجود، اگر ناتو این پروژه را پیش ببرد، نشانه آن است که همه مذاکرات آتی با روسیه حرف مفت است.

https://www.jungewelt.de/artikel/416924.sicherheitsgarantien-im-ton-gemäßigter.html

Total Adblock Logo

جنگ اوکراین آغاز نمیشود

اگر امریکا پیوستن کریمه به روسیه را بپذیرد

راشا تودی ترجمه رضا نافعی

آمار سایت تاکنون

4,772,553

ترجمه

1275

در جنگ احتمالی اوکراین، ایالات متحده آمریکا و ناتو  تنها از نظر نظامی بازنده نخواهند بود. برای

جلوگیری از این جنگ، یک استراتژیست مشهور آمریکایی در تحلیلی قابل توجه  در نشریه ای

که نزدیک به ارتش آمریکاست، به دولت بایدن توصیه می کند قرصی را که هم کج و کوله است و

هم  تلخ  فرو دهد.  

نام این پورتال اینترنتی، ;دفنس وان است. این پرتال  به آمریکا و به ارتش ایالات متحده نزدیک

است.  با این حال، اکنون دکتر. Lyle J. Goldstein که در مؤسسه امنیتی اولویت های دفاعی

ایالات متحده و مدیر برنامه تعامل آسیاست، مقاله  قابل توجهی در مورد بحران اوکراین و حمایت از

صلح، در 13 آوریل در این پورتال منتشر کرد که در ارتش ایالات متحده به طور گسترده خوانده می

شود.

 در آن مقاله، نویسنده تا حد زیادی به درستی توضیح می دهد که مسئله از منظر روس ها چگونه دیده

میشود.  او همچنین اعتراف می‌کند که روس‌ها دلایل موجهی برای دفاع از «خط‌های قرمز» خود

دارند، از جمله علیه اصرار غرب بر گسترش مستمر حضور نظامی خود و نزدیک‌ تر و نزدیک‌

تر شدن به مرز روسیه. با توجه به این توصیف رئیس جمهور پوتین این موضوع را در نهایت برای

همکار خود، رئیس جمهور بایدن، و بنابراین به طور غیرمستقیم برای ناتو چنین  روشن کرد که»تا

اینجا و نه بیشتر».

اما دکتر Goldstein معتقد است، برخلاف تصور برخی وضعیت چندان ناهنجار پیش نرفته است.

گلدشتاین، قبل از سمت فعلی خود در بخش اولویت های دفاعی، به مدت 20 سال به عنوان محقق و

استاد در کالج جنگ نیروی دریایی ایالات متحده تدریس می کرد. او معتقد است که هسته قدرتمدار در

عرصه امنیت  باید برای حفظ صلح در اروپای شرقی، به واقع‌گرایی سیاسی  بازگردد و ازین پس

 تنگ نظرانه  روایت های تبلیغاتی خود را واقعیت نپندارد.

دکترگلداشتاین مقاله خود را با عنوان;چگونه می توان از جنگ جلوگیری کرد;  با شرح مختصری

از وضعیت چنان که ما آن را از گزارش های یک طرفه در رسانه های شرکتی و دولتی خود می

شناسیم توصیف می کند، که از صبح تاشب گوش ما را   با روایت تبلیغاتی غرب از تجاوزگری

روسیه و تهدید های روسیه پر می کنند.

بر این اساس، «کاملاً قابل تصور است که یک جنگ بزرگ در اروپا رخ می دهد» و همچنین

«ممکن است که این جنگ به سرعت به آسیا هم سرایت کند».

گلدشتاین همچنین به سند اطلاعاتی آمریکا اشاره می کند که در روزنامه واشنگتن پست فاش شده و

این روزنامه آن را در سوم دسامبر منتشر کرده است.

این روزنامه که اتفاقاً قبلا نیزً با استفاده از شیوه ای مشابه همین روش ، مردم ایالات متحده را با

دروغ به جنگ عراق و سایر درگیری ها کشانده بود، مینویسد نیروهای مسلح روسیه اکنون آماده یک

حمله  چند جانبه با  » 100گروه گردان تاکتیکی» هستند. در مجموع  در حدود 175000 سرباز. این

نیروها یا قبلاً به مکان های مورد نظر خود رسیده اند یا در راه هستند و قدرت رزمی آنها دو برابر

نیرویی است که قبلاً در بهار 2021 در مرز همجوار با اوکراین متمرکز شده بود.

در این گزارشِ دروغینِ همچنین بگونه ای مصیبت باراعلام شده  است  که مسکو نیروهای ذخیره

خود را هم فراخوانده است.  حمله به اوکراین ممکن است به زودی آغاز شود.  رهبری نظامی روسیه

فقط منتظر آنست که   گل و لای زمین ها یخ بزند تا تانک های روسی بتوانند سریعتر مانور دهند. با

توجه به  یک جبهه هوای سرد که اکنون به سوی منطقه در حال حرکت است، کرملین می تواند به

دنبال یک پیروزی سریع باشد تا در اوایل تعطیلات سال نو جشن گرفته شود.  اگر زیاد طرفدار پوتین

نباشید نباید در درستی این روایت غربی شک کنید .

در مرحله بعد، نویسنده با طرح این پرسش گامی جسورانه برمی‌دارد که چرا «اروپا اکنون در

آستانه یک جنگ بزرگ است» و اینک کیست ان کس که با رفتار خود میتواند  مانع از فرو افتادن 

به اعماق  این تاریکی تهدید آمیز گردد؟ اما چه بسا که  دیگردیر شده باشد «برای  روی آوردن به

دیپلماسی و جلوگیری از این تراژدی »  آنگاه نویسنده طوماری از تحریکات و شکست های ایالات

متحده و ناتو را بر می شمارد:

در دو دهه گذشته بارها و بارها، واشنگتن در برخورد با مسکو، رویارویی را به سازش ترجیح داده

است. در دهه 1990، دولت کلینتون به رغم هشدارهای جورج کنان، باتجربه ترین دیپلمات

آمریکایی، که پیش بینی کرده بود این اقدام بذر افشان جنگ سرد جدیدی خواهدشد، به گسترش ناتو

ادامه داد و طبق معمول حق با جورج کنان بود. دولت بوش با پذیرش تعدادی از کشورهای جدید به

عنوان اعضای ناتو و با پاره کردن تعدادی از معاهدات برای کنترل تسلیحات، وضعیت را بدترکرد.

در حالی که پرزیدنت اوباما تلاش می کرد روابط خود را تغییر دهد، دیپلمات های بی کفایت او در

برقراری صلح و ثبات در اروپای شرقی به طرز بدی شکست خوردند .  ترامپ که مدام مورد هجوم

رسانه‌ها قرار می‌گرفت و «سرسپردۀ پوتین» خوانده میشد، با ارسال سلاح‌های مرگبار برای ارتش

اوکراین، در عین حال  که بی‌ پروا بر شتاب رزمایش‌های نظامی آمریکا در مرزهای روسیه  می

افزود و تقریباً هر چه را که  از قرارداد های کنترل تسلیحات روسی-آمریکایی مانده بود به دور

افکند، معاهدات را پاره پاره کرد و خطرات را افزایش داد.»

در این مرحله باید اضافه کرد زمانی که جو بایدن در ژانویه 2021 ریاست جمهوری آمریکا را بر

عهده گرفت، دولت جدید در واشنگتن دی سی  دقیقا از همان جایی که ترامپ روابطش  را با روسیه

متوقف کرد، از همانجا آن را  ادامه داد. از آن بدتر این که تیم سیاست خارجی بایدن متشکل  بود از

همان  معماران اصلی  که کودتای خونین میدان را سازمان دهی کردند ، همان ها که  در سال 2014

نیروهای راستگرا  و فاشیست  را علیه رئیس جمهور وقت اوکراین ویکتور یانوکوویچ که به صورت

دموکراتیک انتخاب شده بود،  سازماندهی کردند.

خانم ویکتوریا نولند که از آن زمان بدنام شده است، در حال حاضر صاحب  سومین رتبه برتر در

رتبه بندی وزارت خارجه ایالات متحده است .  دقیقاً این   «روس خوار»   نومحافظه کار است که برای

«انقلابیون» فاشیست در میدان  کلوچه توزیع می کند و امروز دوباره مسئول روابط واشنگتن با

اوکراین، روسیه و بلاروس شده است.

با توجه به افزایش ارسال تسلیحات آمریکا به اوکراین در شش ماه گذشته و از سرگیری انتقال

تسلیحات سنگین توسط ارتش اوکراین به خطوط مقدم همجوار با  دنباس و کریمه، پوتین اکنون خطاب

به جو بایدن میگوید: تا اینجا و نه بیشتر..

بنابراین اگر توسل واشنگتن به یک راه حل دیپلماتیک برای حل بحران اوکراین بر اساس توافقنامه

مینسک 2 در چارچوب فرمت نرماندی فقط  یک حمایت لفظی باشد  و آمریکایی ها به همراه ناوهای

اروپایی ناتو که فقط نقش پیشخدمت را ایفا می کنند به بازی خطرناک خود ادامه دهند،  اگر افراط

کنند، به احتمال زیاد با واکنش نظامی مسکو روبرو خواهند شد.

اگر سیاستمداران سرسخت غربی، به دلیل کوری ایدئولوژیک یا ناآگاهی، بخواهند در واقعیت

دروغین خود در مورد برتری غرب زندگی کنند و تحریک را به سازش دیپلماتیک ترجیح دهند تا

روسیه را به انزوا بکشانند، آنگاه روسیه به تنهایی  واقعیت ها ئی پدید خواهد آورد که مانع پیشروی

 بیشتر ارتش های ایالات متحده و ناتو به مرز های روسیه گردند.

بمنظور جلوگیری از چنین اقدامی از سوی ارتش روسیه که در 20 سال گذشته یک انقلاب

منحصربفرد نظامی- فناوری را در همه سطوح با موفقیت به اجرا گذاشته است، توانایی های ایالات

متحده آمریکا و نیروهای مسلح ناتو در زمین دیگر، حتی از راه دور هم  کافی نیست. در این میان،

این شناخت خود را در ارتش آمریکا نیز تثبیت کرده است و پنتاگون قبلاً به حاکمان در کی‌یف گفته

است که نمی‌توانند در مواقع اضطراری روی کمک واحدهای نظامی آمریکا حساب کنند.

این امر به طور ضمنی هرگونه کمک از سوی دیگر نیروهای ناتو را نیز حذف می کند. اگر کار به

آنجا بکشد، ایالات متحده و کشورهای ناتو از چند جهت بازنده خواهند بود:

 اولاً، به دلیل انفعال آنها در صورت اقدام نظامی روسیه در اوکراین، اعتبار خود را به عنوان قدرت

نظامی مسلط در سراسر جهان از دست می دهند.

 ثانیاً، اگر ایالات متحده مداخله نکند، نخبگان اقتصادی و سیاسی در کشورهای غربی عمیقاً احساس

ناامنی خواهند کرد  و تغییر جهت گیری که از هم اکنون آثار آن مشهود است تشدید خواهد شد- دوری

از واشنگتن – در بسیاری از کشورهای غربی تسریع میگردد.

و ثالثاً، چنین تحولی منجر به تحولات عمیق سیاسی داخلی در اکثر کشورهای عضو ناتو خواهد شد

که در آن بحث در مورد معنای مزخرف بودن( ناتوی مغز مرده  (ماکرون) و قدرت تضمین کننده

آن، ایالات متحده آمریکا، تعیین کننده برنامه برای کار روزمره خواهد شد.

پس از این تأملات به متن دکتر برمی گردیم.  بدیهی است که گلدشتاین از مؤسسه ایالات متحده برای

«اولویت‌های دفاعی»،  معضل خطرناکی را که واشنگتن با سیاست قبلی خود در مورد اوکراین

روی آن مانور داده است، تشخیص می‌دهد.

استراتژیست باتجربه اینک با این پرسش روبروست که «حالا چه پیشنهاد صلحی می تواند به 

واشنگتن ارائه دهد؟» که گرچه  راهی است  ناخوشایند اما برای خروج از بدبختی امیدوارکننده

 است.

بدیهی است که واشنگتن می تواند به سرعت و علناً اعلام کند که راه ورود گرجستان و

اوکراین به ناتو  بسته خواهد شد. این می تواند ابتدا از درگیری تهدید آمیز جلوگیری کرده و اوکراین را نجات

دهد. اما صلح پایدار در منطقه همچنان مستلزم برخی اقدامات بیشتر است که باید اتخاذ شود: یعنی

ازسرگیری توافق‌های مهم کنترل تسلیحات مانند معاهدات مربوط به «آسمان‌های باز» و سامانه‌های

میان‌بردهسته‌ای و همچنین از طریق توافق‌های اساسی‌تر در مورد دفاع موشکی بالستیک و

نیروهای مسلح متعارف در اروپا.»

اما به گفته گلدشتاین همه این ها هنوز برای  عادی سازی روابط با روسیه کافی نیست:

اما برای اینکه واقعاً امنیت اروپا را به دور از یک جنگ سرد جدید بازگردانند، کشورهای ناتو باید

بیل جنگ  را دفن کنند، به تسلیح مجدد بی وقفه در اروپای شرقی پایان دهند و – هر چقدر هم که این

قرص تلخ باشد – حاکمیت روسیه را برسمیت بشناسند. علاوه بر همه این ها ، واقعیت پیوستن کریمه

به روسیه را که منبع واقعی تنش مداوم در منطقه است، فروبدهند.

توضیح:  

لایل جی. گلدشتاین مدیر تعامل آسیا در اولویت‌های دفاعی است.  او پیش از آن، استاد پژوهشی در

ایالات متحده بود. دانشکده جنگ دریایی او در این سمت ، به دریافت مدال خدمات ملکی برتر (به

معنی: مدال خدمات برجسته به جامعه) برای تأسیس و مدیریت موسسه مطالعات دریایی چین

(CMSI) دریافت کرد.

 صلاحیت های اصلی او هم شامل امنیت دریایی و هم مسائل امنیت هسته ای است.

. او به دو زبان چینی و روسی صحبت می کند و در حال حاضر مشغول نوشتن کتابی درباره روابط

چین و روسیه است.  او دارای درجه دکترا از دانشگاه پرینستون،است  M.A. از دانشکده مطالعات

جنگ اوکراین آغاز نمیشود

اگر امریکا پیوستن کریمه به روسیه را بپذیرد

راشا تودی ترجمه رضا نافعی

در جنگ احتمالی اوکراین، ایالات متحده آمریکا و ناتو  تنها از نظر نظامی بازنده نخواهند بود. برای

جلوگیری از این جنگ، یک استراتژیست مشهور آمریکایی در تحلیلی قابل توجه  در نشریه ای

که نزدیک به ارتش آمریکاست، به دولت بایدن توصیه می کند قرصی را که هم کج و کوله است و

هم  تلخ  فرو دهد.  

نام این پورتال اینترنتی، ;دفنس وان است. این پرتال  به آمریکا و به ارتش ایالات متحده نزدیک

است.  با این حال، اکنون دکتر. Lyle J. Goldstein که در مؤسسه امنیتی اولویت های دفاعی

ایالات متحده و مدیر برنامه تعامل آسیاست، مقاله  قابل توجهی در مورد بحران اوکراین و حمایت از

صلح، در 13 آوریل در این پورتال منتشر کرد که در ارتش ایالات متحده به طور گسترده خوانده می

شود.

 در آن مقاله، نویسنده تا حد زیادی به درستی توضیح می دهد که مسئله از منظر روس ها چگونه دیده

میشود.  او همچنین اعتراف می‌کند که روس‌ها دلایل موجهی برای دفاع از «خط‌های قرمز» خود

دارند، از جمله علیه اصرار غرب بر گسترش مستمر حضور نظامی خود و نزدیک‌ تر و نزدیک‌

تر شدن به مرز روسیه. با توجه به این توصیف رئیس جمهور پوتین این موضوع را در نهایت برای

همکار خود، رئیس جمهور بایدن، و بنابراین به طور غیرمستقیم برای ناتو چنین  روشن کرد که»تا

اینجا و نه بیشتر».

اما دکتر Goldstein معتقد است، برخلاف تصور برخی وضعیت چندان ناهنجار پیش نرفته است.

گلدشتاین، قبل از سمت فعلی خود در بخش اولویت های دفاعی، به مدت 20 سال به عنوان محقق و

استاد در کالج جنگ نیروی دریایی ایالات متحده تدریس می کرد. او معتقد است که هسته قدرتمدار در

عرصه امنیت  باید برای حفظ صلح در اروپای شرقی، به واقع‌گرایی سیاسی  بازگردد و ازین پس

 تنگ نظرانه  روایت های تبلیغاتی خود را واقعیت نپندارد.

دکترگلداشتاین مقاله خود را با عنوان;چگونه می توان از جنگ جلوگیری کرد;  با شرح مختصری

از وضعیت چنان که ما آن را از گزارش های یک طرفه در رسانه های شرکتی و دولتی خود می

شناسیم توصیف می کند، که از صبح تاشب گوش ما را   با روایت تبلیغاتی غرب از تجاوزگری

روسیه و تهدید های روسیه پر می کنند.

بر این اساس، «کاملاً قابل تصور است که یک جنگ بزرگ در اروپا رخ می دهد» و همچنین

«ممکن است که این جنگ به سرعت به آسیا هم سرایت کند».

گلدشتاین همچنین به سند اطلاعاتی آمریکا اشاره می کند که در روزنامه واشنگتن پست فاش شده و

این روزنامه آن را در سوم دسامبر منتشر کرده است.

این روزنامه که اتفاقاً قبلا نیزً با استفاده از شیوه ای مشابه همین روش ، مردم ایالات متحده را با

دروغ به جنگ عراق و سایر درگیری ها کشانده بود، مینویسد نیروهای مسلح روسیه اکنون آماده یک

حمله  چند جانبه با  » 100گروه گردان تاکتیکی» هستند. در مجموع  در حدود 175000 سرباز. این

نیروها یا قبلاً به مکان های مورد نظر خود رسیده اند یا در راه هستند و قدرت رزمی آنها دو برابر

نیرویی است که قبلاً در بهار 2021 در مرز همجوار با اوکراین متمرکز شده بود.

در این گزارشِ دروغینِ همچنین بگونه ای مصیبت باراعلام شده  است  که مسکو نیروهای ذخیره

خود را هم فراخوانده است.  حمله به اوکراین ممکن است به زودی آغاز شود.  رهبری نظامی روسیه

فقط منتظر آنست که   گل و لای زمین ها یخ بزند تا تانک های روسی بتوانند سریعتر مانور دهند. با

توجه به  یک جبهه هوای سرد که اکنون به سوی منطقه در حال حرکت است، کرملین می تواند به

دنبال یک پیروزی سریع باشد تا در اوایل تعطیلات سال نو جشن گرفته شود.  اگر زیاد طرفدار پوتین

نباشید نباید در درستی این روایت غربی شک کنید .

در مرحله بعد، نویسنده با طرح این پرسش گامی جسورانه برمی‌دارد که چرا «اروپا اکنون در

آستانه یک جنگ بزرگ است» و اینک کیست ان کس که با رفتار خود میتواند  مانع از فرو افتادن 

به اعماق  این تاریکی تهدید آمیز گردد؟ اما چه بسا که  دیگردیر شده باشد «برای  روی آوردن به

دیپلماسی و جلوگیری از این تراژدی »  آنگاه نویسنده طوماری از تحریکات و شکست های ایالات

متحده و ناتو را بر می شمارد:

در دو دهه گذشته بارها و بارها، واشنگتن در برخورد با مسکو، رویارویی را به سازش ترجیح داده

است. در دهه 1990، دولت کلینتون به رغم هشدارهای جورج کنان، باتجربه ترین دیپلمات

آمریکایی، که پیش بینی کرده بود این اقدام بذر افشان جنگ سرد جدیدی خواهدشد، به گسترش ناتو

ادامه داد و طبق معمول حق با جورج کنان بود. دولت بوش با پذیرش تعدادی از کشورهای جدید به

عنوان اعضای ناتو و با پاره کردن تعدادی از معاهدات برای کنترل تسلیحات، وضعیت را بدترکرد.

در حالی که پرزیدنت اوباما تلاش می کرد روابط خود را تغییر دهد، دیپلمات های بی کفایت او در

برقراری صلح و ثبات در اروپای شرقی به طرز بدی شکست خوردند .  ترامپ که مدام مورد هجوم

رسانه‌ها قرار می‌گرفت و «سرسپردۀ پوتین» خوانده میشد، با ارسال سلاح‌های مرگبار برای ارتش

اوکراین، در عین حال  که بی‌ پروا بر شتاب رزمایش‌های نظامی آمریکا در مرزهای روسیه  می

افزود و تقریباً هر چه را که  از قرارداد های کنترل تسلیحات روسی-آمریکایی مانده بود به دور

افکند، معاهدات را پاره پاره کرد و خطرات را افزایش داد.»

در این مرحله باید اضافه کرد زمانی که جو بایدن در ژانویه 2021 ریاست جمهوری آمریکا را بر

عهده گرفت، دولت جدید در واشنگتن دی سی  دقیقا از همان جایی که ترامپ روابطش  را با روسیه

متوقف کرد، از همانجا آن را  ادامه داد. از آن بدتر این که تیم سیاست خارجی بایدن متشکل  بود از

همان  معماران اصلی  که کودتای خونین میدان را سازمان دهی کردند ، همان ها که  در سال 2014

نیروهای راستگرا  و فاشیست  را علیه رئیس جمهور وقت اوکراین ویکتور یانوکوویچ که به صورت

دموکراتیک انتخاب شده بود،  سازماندهی کردند.

خانم ویکتوریا نولند که از آن زمان بدنام شده است، در حال حاضر صاحب  سومین رتبه برتر در

رتبه بندی وزارت خارجه ایالات متحده است .  دقیقاً این   «روس خوار»   نومحافظه کار است که برای

«انقلابیون» فاشیست در میدان  کلوچه توزیع می کند و امروز دوباره مسئول روابط واشنگتن با

اوکراین، روسیه و بلاروس شده است.

با توجه به افزایش ارسال تسلیحات آمریکا به اوکراین در شش ماه گذشته و از سرگیری انتقال

تسلیحات سنگین توسط ارتش اوکراین به خطوط مقدم همجوار با  دنباس و کریمه، پوتین اکنون خطاب

به جو بایدن میگوید: تا اینجا و نه بیشتر..

بنابراین اگر توسل واشنگتن به یک راه حل دیپلماتیک برای حل بحران اوکراین بر اساس توافقنامه

مینسک 2 در چارچوب فرمت نرماندی فقط  یک حمایت لفظی باشد  و آمریکایی ها به همراه ناوهای

اروپایی ناتو که فقط نقش پیشخدمت را ایفا می کنند به بازی خطرناک خود ادامه دهند،  اگر افراط

کنند، به احتمال زیاد با واکنش نظامی مسکو روبرو خواهند شد.

اگر سیاستمداران سرسخت غربی، به دلیل کوری ایدئولوژیک یا ناآگاهی، بخواهند در واقعیت

دروغین خود در مورد برتری غرب زندگی کنند و تحریک را به سازش دیپلماتیک ترجیح دهند تا

روسیه را به انزوا بکشانند، آنگاه روسیه به تنهایی  واقعیت ها ئی پدید خواهد آورد که مانع پیشروی

 بیشتر ارتش های ایالات متحده و ناتو به مرز های روسیه گردند.

بمنظور جلوگیری از چنین اقدامی از سوی ارتش روسیه که در 20 سال گذشته یک انقلاب

منحصربفرد نظامی- فناوری را در همه سطوح با موفقیت به اجرا گذاشته است، توانایی های ایالات

متحده آمریکا و نیروهای مسلح ناتو در زمین دیگر، حتی از راه دور هم  کافی نیست. در این میان،

این شناخت خود را در ارتش آمریکا نیز تثبیت کرده است و پنتاگون قبلاً به حاکمان در کی‌یف گفته

است که نمی‌توانند در مواقع اضطراری روی کمک واحدهای نظامی آمریکا حساب کنند.

این امر به طور ضمنی هرگونه کمک از سوی دیگر نیروهای ناتو را نیز حذف می کند. اگر کار به

آنجا بکشد، ایالات متحده و کشورهای ناتو از چند جهت بازنده خواهند بود:

 اولاً، به دلیل انفعال آنها در صورت اقدام نظامی روسیه در اوکراین، اعتبار خود را به عنوان قدرت

نظامی مسلط در سراسر جهان از دست می دهند.

 ثانیاً، اگر ایالات متحده مداخله نکند، نخبگان اقتصادی و سیاسی در کشورهای غربی عمیقاً احساس

ناامنی خواهند کرد  و تغییر جهت گیری که از هم اکنون آثار آن مشهود است تشدید خواهد شد- دوری

از واشنگتن – در بسیاری از کشورهای غربی تسریع میگردد.

و ثالثاً، چنین تحولی منجر به تحولات عمیق سیاسی داخلی در اکثر کشورهای عضو ناتو خواهد شد

که در آن بحث در مورد معنای مزخرف بودن( ناتوی مغز مرده  (ماکرون) و قدرت تضمین کننده

آن، ایالات متحده آمریکا، تعیین کننده برنامه برای کار روزمره خواهد شد.

پس از این تأملات به متن دکتر برمی گردیم.  بدیهی است که گلدشتاین از مؤسسه ایالات متحده برای

«اولویت‌های دفاعی»،  معضل خطرناکی را که واشنگتن با سیاست قبلی خود در مورد اوکراین

روی آن مانور داده است، تشخیص می‌دهد.

استراتژیست باتجربه اینک با این پرسش روبروست که «حالا چه پیشنهاد صلحی می تواند به 

واشنگتن ارائه دهد؟» که گرچه  راهی است  ناخوشایند اما برای خروج از بدبختی امیدوارکننده

 است.

بدیهی است که واشنگتن می تواند به سرعت و علناً اعلام کند که راه ورود گرجستان و

اوکراین به ناتو  بسته خواهد شد. این می تواند ابتدا از درگیری تهدید آمیز جلوگیری کرده و اوکراین را نجات

دهد. اما صلح پایدار در منطقه همچنان مستلزم برخی اقدامات بیشتر است که باید اتخاذ شود: یعنی

ازسرگیری توافق‌های مهم کنترل تسلیحات مانند معاهدات مربوط به «آسمان‌های باز» و سامانه‌های

میان‌بردهسته‌ای و همچنین از طریق توافق‌های اساسی‌تر در مورد دفاع موشکی بالستیک و

نیروهای مسلح متعارف در اروپا.»

اما به گفته گلدشتاین همه این ها هنوز برای  عادی سازی روابط با روسیه کافی نیست:

اما برای اینکه واقعاً امنیت اروپا را به دور از یک جنگ سرد جدید بازگردانند، کشورهای ناتو باید

بیل جنگ  را دفن کنند، به تسلیح مجدد بی وقفه در اروپای شرقی پایان دهند و – هر چقدر هم که این

قرص تلخ باشد – حاکمیت روسیه را برسمیت بشناسند. علاوه بر همه این ها ، واقعیت پیوستن کریمه

به روسیه را که منبع واقعی تنش مداوم در منطقه است، فروبدهند.

توضیح:  

لایل جی. گلدشتاین مدیر تعامل آسیا در اولویت‌های دفاعی است.  او پیش از آن، استاد پژوهشی در

ایالات متحده بود. دانشکده جنگ دریایی او در این سمت ، به دریافت مدال خدمات ملکی برتر (به

معنی: مدال خدمات برجسته به جامعه) برای تأسیس و مدیریت موسسه مطالعات دریایی چین

(CMSI) دریافت کرد.

 صلاحیت های اصلی او هم شامل امنیت دریایی و هم مسائل امنیت هسته ای است.

. او به دو زبان چینی و روسی صحبت می کند و در حال حاضر مشغول نوشتن کتابی درباره روابط

چین و روسیه است.  او دارای درجه دکترا از دانشگاه پرینستون،است  M.A. از دانشکده مطالعات

بین المللی پیشرفته پل اچ. نیتزه (SAIS) در دانشگاه جان هاپکینز و مدرک لیسانس. از دانشگاه

بین المللی پیشرفته پل اچ. نیتزه (SAIS) در دانشگاه جان هاپکینز و مدرک لیسانس. از دانشگاه

پیشنهاد روسیه به امریکا

و ناتو برای صلح مسلح

ترجمه رضا نافعی

آمار دیدار از سایت تا کنون

4,770,880

ترجمه

1274

وزارت خارجه روسیه پیشنهادهای مشخص و گسترده ای برای موافقتنامه های امنیتی جدید بین روسیه، آمریکا و ناتو ارائه می کند . این پیشنهاد در بحبوحه فروپاشی واقعی روابط روسیه و ناتو در ماه‌های اخیر و  ادعای ایالات متحده و متحدان اروپایی آن ارائه می شود که در هفته‌ها  اخیر این ادعا را مطرح ساخته اند که   مسکو برای حمله به اوکراین «آماده میشود» . مقامات و ارتش روسیه این ادعاها را رد کرده و غرب را به تشدید تنش مصنوعی و انتشار اخبار جعلی متهم کردند.  وزارت امور خارجه روسیه روز جمعه دو پیش نویس توافقنامه جامع در مورد تضمین های امنیتی بین روسیه، ایالات متحده و ناتو را مشروحا ارائه کرد که در آن تعهد مشترک به حل و فصل مسالمت آمیز همه اختلافات بین مسکو و بلوک غرب و تایید مجدد از سوی هر دو طرف پیشنهاد شده است با این مضمون که یکدیگر را دشمن خود ندانند». در پیشنهاد روسیه آمده است: «طرف‌ها باید تمام اختلافات بین‌المللی را در روابط متقابل خود با روش‌های مسالمت‌آمیز حل و فصل کنند و از استفاده یا تهدید به زور به هر نحوی که با اهداف سازمان ملل متحد سازگار نباشد، خودداری کنند». اسناد هر دو پیشنهاد در جلسه ای در 15 دسامبر در وزارت خارجه مسکو به نمایندگان ایالات متحده ارائه شد و با توضیح منطقی که مبنای این فکر روسیه تکمیل شده است.  از طریق ایجاد خطوط  ارتباط فوری اضطراری، مکانیسم های حل اختلاف، خویشتن داری در تمرینات ، ایجاد «خط تلفن» برای تماس های اضطراری بین طرفین . این اسناد طرفین را متعهد می‌سازد که «شرایط یا موقعیت‌هایی را ایجاد نکنند که تهدیدی برای امنیت ملی سایر طرف‌ها باشد یا تصور تهدید ممکن  شود». این پیشنهادها همچنین مکانیسم هایی را برای رسیدگی به اختلافات در مناطق خاص مشخص می کند. در این پیش‌نویس آمده است: «طرف‌ها باید گفت‌وگو و تعامل را برای بهبود مکانیسم‌ها برای جلوگیری از حوادث در دریاهای آزاد و بر فراز دریاهای آزاد (عمدتاً در منطقه بالتیک و دریای سیاه) حفظ کنند». این پیش‌نویس همچنین پیشنهاد می‌کند همکاری بین طرف‌ها برای جلوگیری از رویارویی‌های خطرناک در دریا یا بر فراز  دریاهای آزاد، «از جمله توافق بر سر افزودن بر حداقل فاصله نزدیک  شدن کشتی‌های جنگی و هواپیماها» به یکدیگر.  جنگنده روسی سوخو 30 هواپیمای جاسوسی آمریکا را بر فراز دریای سیاه اسکورت کرد – ویدئو 10 دسامبر، 14:49 به وقت گرینویچ.  این پیش‌نویس همچنین پیشنهاد می‌کند که روسیه و ناتو در برنامه‌ریزی نظامی و اجرای رزمایش‌ها برای کاهش خطرات احتمالی موقعیت‌های خطرناک بر اساس تعهدات خود بر اساس قوانین بین‌المللی، از جمله مواردی که در موافقت‌نامه‌های بین‌دولتی در مورد جلوگیری از حوادث در دریا در خارج از آب‌های سرزمینی تعیین شده‌اند، خویشتنداری کنند. و در حریم هوایی بالا و همچنین در موافقت نامه های بین دولتی در مورد جلوگیری از فعالیت های خطرناک نظامی». «به منظور حذف حوادث، فدراسیون روسیه و کشورهای عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی نباید تمرینات نظامی یا سایر فعالیت‌های نظامی بالاتر از سطح تیپ را در منطقه‌ای با عرض و پیکربندی توافق شده در هر طرف مرز انجام دهند. خط فدراسیون روسیه و کشورهایی که با آن ائتلاف نظامی دارند و همچنین طرف‌هایی که عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی هستند.» این پیشنهادها طرفین را تشویق می‌کند تا «به طور منظم و داوطلبانه ارزیابی‌های تهدیدات و چالش‌های امنیتی معاصر را مبادله کنند، یکدیگر را در مورد تمرین‌ها و مانورهای نظامی آگاه سازند و مفاد دکترین نظامی خود را حفظ کنند». لاوروف می گوید هدف از رزمایش ناتو در دریای سیاه مهار روسیه است 8 نوامبر، 11:57 به وقت گرینویچ تعهد روسیه و آمریکا به عدم استفاده از قلمرو کشورهای دیگر برای برنامه ریزی حملات علیه یکدیگر پیشنهادات روسیه شامل تعهد طرف آمریکایی به عدم ایجاد پایگاه های نظامی در جمهوری های سابق اتحاد جماهیر شوروی که عضو ناتو نیستند و از گسترش بیشتر بلوک به سمت شرق خودداری می کند. «طرف‌ها از استقرار نیروهای مسلح و تسلیحات خود، از جمله در چارچوب سازمان‌های بین‌المللی، ائتلاف‌های نظامی یا ائتلاف‌ها، در مناطقی که این استقرار ممکن است توسط طرف دیگر به‌عنوان تهدیدی برای امنیت ملی تلقی شود، خودداری کنند، به استثنای چنین مواردی. استقرار در قلمروهای ملی طرف‌ها.» این سند می افزاید: «ایالات متحده آمریکا متعهد می شود که از گسترش بیشتر سازمان پیمان آتلانتیک شمالی به سمت شرق جلوگیری کند و از الحاق به اتحاد به کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق جمهوری های سوسیالیستی خودداری کند». چنین تعهدی بر اوکراین و گرجستان که توافق نامه های همکاری امنیتی پیشرفته ای با ایالات متحده و ناتو دارند و احتمالاً کشورهای آسیای مرکزی که در دهه های گذشته با ایالات متحده همکاری نظامی داشته اند و میزبان پایگاه های ایالات متحده بوده اند تأثیر خواهد گذاشت. نخست‌وزیر بریتانیا قول داد در صورت حمله روسیه به اوکراین، نیروهای ناتو در اطراف این بلوک افزایش یابد. 15 دسامبر، 12:37 به وقت گرینویچ «طرفینی که کشورهای عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی هستند، نباید هیچ گونه فعالیت نظامی انجام دهند.

Russian Foreign Ministry Lays Out Detailed Proposals for New Russia-US-NATO Security Agreements

4 hours ago (Updated: 18 minutes ago)

«جولیان آسانژ» را جی 7

دو دستی تقدیم امریکا کرد!

راشا تودی – ترجمه رضا نافعی

آمار سایت تا کنون

4,768,074

ترجمه

1273

اگر جولیان آسانژ یک روزنامه‌نگار و ناشر چینی بود، تاکنون جایزه نوبل به او اعطا شده بود، و موضوع اصلی روز حقوق بشر شده بود و تصویر او  در اجلاس دموکراسی همین هفته، به توصیه جو بایدن، رئیس‌جمهور امریکا دست به دست می گشت. نام «آسانژ» اولین نام در لیست 350 روزنامه‌نگار  تحت تهدیدی قرار می گرفت که آنتونی بلینکن وزیر امور خارجه ایالات متحده در دست داشت و درست  در همان روزی که ایالات متحده، دولت متبوع انتونی بلینکن، در دادگاهی در بریتانیا برای استرداد آسانژ تلاش کرد، آن لیست 350 نفری هم منتشر شد. این طنز نیست،  اما دولت متبوع بلینکن خواستار استرداد آسانژ شده بود تا او را  در زندانی مجهز به حداکثر تدابیر  امنیتی  175 سال زندانی کند.

اگر آسانژ به جای جنایات ایالات متحده، جنایات چین را افشاء می کرد، اکنون رهبر کمپین تحریم بازی های المپیک زمستانی پکن بود. هر بخش خبری، خبرش را با طرح سرنوشت او آغاز می کرد و آن را بزرگ جلوه می داد، هر رسانه چاپی اگر هنوزهم چاپ می شد  تا آخرین لبه  سفید صفحه  روزنامه را با توصیف خشم ناشی از له شدن این پروانه آزادی پر می کرد. طفلک جولیان، ای  کاش چینی به دنیا آمده بود .

با این حال، یکی از  «جنایاتی»  که او مرتکب شده اینست که جنایات جنگی ایالات متحده را در عراق کشف و افشا کرده، از جمله قتل بیش از 15000 مرگ گزارش نشده غیرنظامیان را. او بود که  شکنجه مردان و پسران 14 تا 89 ساله را در گوانتانامو علنی کرد؛ او بود که جاسوسی غیرقانونی از دبیران کل سازمان ملل متحد و دیگر دیپلمات ها را که توسط ایالات متحده صورت می گرفت کشف و افشا کرد؛ کودتای نظامی هندوراس را که توسط سیا در سال 2009 آغاز شد،  جنگ مخفیانه آمریکا علیه یمن را که تاکنون هزاران نفر در آن کشته شده اند همه را او  افشا کرده است.

و حالا، روز جمعه گذشته دادگاه عالی در لندن  نه تنها ضربه ای مهلک بر قوانین ابتر، دست و پا شکسته و ناقص بریتانیا وارد آورد بلکه روزنامه نگاری را نیز فی نفسه بقتل رسانید. از آنجا که روزنامه نگاری رکن چهارم دموکراسی است و  آزادی بیان از نتایج دموکراسی و نتیجه اجرای رکن چهارم آن است که نگهبان دموکراسی است با از بین بردن آزادی بیان  در واقع آن شکل و شمایل ظاهری هم که نشان میداد انگلستان یک دموکراسی است از بین رفت.

و همه اینها در هفته ای رخ داد که در آن «دموکراسی هایی» که  خود این لقب را بخود داده اند ، بشدت مشغول نشان دادن  برتری خود  نسبت به دیگران بودند. پرونده آسانژ باید در اولین  برخورد با مانع قانونی از بین می رفت، نه اینکه از آن زمان به بعد  موانع بی شماردیگری هم بر آن افزوده شود.

ژولیان آسانژ مردی که  از11 سال پیش برای آزادی مطبوعات در اسارت بسر می برد. و هنگامی که معلوم شد که دولت ایالات متحده به دقت برنامه ریزی کرده است که آسانژ را در لندن ربوده یا در صورت لزوم او را در روز روشن در خیابان های اطراف سفارت اکوادور ترور کند، ارزش تمام «تضمین» های ایالات متحده در مورد اینکه با او چه خواهد کرد روشن شد. ارزش تضمین های  دولت ایالات متحده  پس از استرداد او به پایین ترین حد خود سقوط کرد . چون  نمی توان به آمریکا اعتماد کرد و حمایت از استرداد آسانژ غیرممکن شده است. امروز مطبوعات برای آسانژ که بی سر و صدا در زندان بلمارش کشته می شود سر و صدایی براه نمی اندازند.

روزنامه‌نگاران غربی که به سبک مهمانداران هواپیما به خاطر مهارت‌هایشان در خواندن چک ‌لیست‌های از پیش چاپ شده، دستمزد خوبی می‌گیرند، درباره سرنوشت آسانژ و در مورد سرنوشت «حرفه» خود سکوت می‌کنند. آن‌ها می‌دانند اتفاقی  که برای آسانژ می‌افتد ممکن است برای خود آنها هم بیفتد.  آری واقعیت چنین است که  این افراد هم فردای شاد و مطمئنی نخواهند داشت.

آنچه در انتظار این روزنامه نگاران است  فقط اسارت است  و تکه ای نان و به این ترتیب ان دیو آدمخوار سیری ناپذیر و غارنشین امریکائی دوباره قوه قضائیه ایالات متحده  را زیر چشم  مطبوعات خاموش در هم شکست.  شوم بختی پروانه ای که له میشود در آنست که – هیچ کس قادر به شنیدن  فریادش نیست.

https://de.rt.com/meinung/128340-man-stelle-sich-vor-assange-haette-verbrechen-chinas-aufgedeck

دفاع از حقوق بشر

بایک و نیم میلیارد یورو!

یونگه ولت ترجمه رضا نافعی

امار سایت تا کنون

4,766,235

ترجمه

1272

اتحادیه اروپا قصد دارد در سالهای آینده برای پیش راندن   حقوق بشر، دموکراسی و روزنامه نگاری مستقل، آنگونه که خود آن را درک می کند، برنامه ای را به اجرا بگذارد . برای تحقق این برنامه بودجه ای در حدود یک میلیارد و پانصد میلیون یورو تخصیص یافته است.

 همانطور که کمیسیون اتحادیه اروپا عصر پنجشنبه اعلام کرد، این برنامه که باید  از سال 2021 تا 2027 به اجرا در آید، تحت نام «اروپای جهانگرا – حقوق بشر و دموکراسی» دارای پنج اولویت خواهد بود.

بر اساس اطلاعات اعلام شده، 704 میلیون یورو برای حمایت از حقوق بشر دراختیار خواهد بود، به عنوان مثال جهت تلاش برای برانداختن مجازات اعدام، کار کودکان و شکنجه در سراسر جهان.

بیش از 460 میلیون یورو برای تقویت جوامع مقاوم و دموکراتیک در نظر گرفته شده است. برای مثال، بازیگران جامعه مدنی باید در نظارت بر انتخابات دخیل باشند و سازمان‌های ترویج دموکراسی باید مورد حمایت قرار گیرند.

با نزدیک به 200 میلیون یورو، از جمله باید، «ظرفیت‌های رسانه‌های مستقل، کثرت‌گرا و باکیفیت، از جمله روزنامه‌نگاران و وبلاگ‌ نویسان  حقیقت ‌سنج»گسترش یابد.

مشارکت استراتژیک با بازیگرانی مانند دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد یا دادگاه کیفری بین المللی را می توان با اختصاص144 میلیون یورو گسترش داد.

آنچه در اینجا به عنوان ایثارگری و جهانگرائی نشان داده می شود، صرفاً وسیله ایست برای پیگیری منافع .

این برنامه جانشینی است برای ابزارهای اروپائی  برای دموکراسی و حقوق بشر. بر اساس اطلاعات موجود، بین سال های 2014 تا 2020 بودجه ای در حدود 1.3 میلیارد یورو برای انجام این کار تخصیص داشته است.

( نظر به اهمیت این تصمیم  توجه شما را به نوشته :» اندیشه آزاد افسانه است»  جلب می کنیم. این نوشته را در صدر سایت آینده ما  در میان عناوین مندرج در آن قسمت  در سطر چهارم خواهید یافت.)

https://www.jungewelt.de/artikel/416476.milliarden-eu-programm-soll-demokratie-und-universelle-werte-stärken.html

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: