روسیه قدرتمند امروز اهل بازی های قدیمی نیست!

راشا تودی- ترجمه رضا نافعی

آمار باز دید از سایت تا کنون

4,788,224

ترجمه

1282

غرب هنوز نقطه عطف را تشخیص نداده و یا نمی خواهد آن را بپذیرد، زیرا بر این باور است که می تواند مانند زمانی که اتحاد جماهیر شوروی به دلیل ویرانی های ناشی از جنگ جهانی دوم و عقب ماندگی تکنولوژیکی ناشی از آن تضعیف شد، یا زمانی که روسیه پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی ضعیف شد، به همان روش ها ادامه دهد. از اظهارات سیاستمداران برجسته غربی و رهبران افکار عمومی چنین بر می آید که آنها همچنان بر این باورند که با بکاربستن روش‌های قدیمی دیپلماسی و کش دادن بی‌پایان مذاکرات می‌توان برای سردواندن یا حتی فریب دادن روس‌ها استفاده کرد. فرانکفورتر آلگماینه سایتونگ به درستی این نگرش غرب را در مقاله خود «پفک پوتین» در 13 ژانویه 2022 خلاصه کرد: غرب در گذشته با ترساندن روسها و همزمان با آن نشان دادن تمایل برای مشارکت در گفت‌وگو به نتایج خوبی رسید. اما در واقع این به این معنا بود که: «ما وانمود می کنیم که منظورمان جدی است، اما پشت سر شما واقعیاتی ایجاد می کنیم که توازن قدرت را تغییر می دهد» . و حالا کسانی تصور می کنند که می توانند به این بازی ادامه دهند. با وجود انحلال پیمان ورشو، ناتو بیش از پیش به مرزهای غربی روسیه نزدیک شد. با وجود پایان رسمی جنگ سرد در سال 1997، تنها دو سال بعد لهستان، مجارستان و جمهوری چک به عنوان اعضای جدید ناتو پذیرفته شدند. اندک زمانی پس از آن کشورهای بالتیک نیز عضو ناتو شدند و در نظر بود با پذیرفتن اوکراین و گرجستان، حلقه طناب دور روسیه را تنگ تر شود. با جمع آوری نیروها در مرزهای غربی در معرض تهدید خود در قلمرو خود فرماندهی کنید، پس فریادها بسیار زیاد است. سپس جمعیت در غرب وحشت زده می شود – با این ادعا که پوتین می خواهد به اوکراین حمله کند. قبل از شروع سال، روزنامه ها و رسانه ها مملو از این کنایه های ساختگی بودند. حال اگر روسیه نیروی نظامی خود را، در خاک خود ، درمرزهائی که مورد تهدید قرار گرفته است متمرکز سازد انوقت فریاد واویلا به آسمان می شود. آنوقت با این دعوی که پوتین می خواهد اوکرائین را بگیرد ، مردم ساکن آن مناطق را به وحشت می اندازند. قبل از پایان سال (میلادی) روزنامه ها و رسانه ها مملو از این کنایه های ساختگی بودند. گرچه پوتین بارها چنین طرح هایی را رد کرده بود، اما از دیدگاه غرب، جنگ جهانی سوم قریب الوقوع به نظر می رسید. امروز همان رسانه ها گزارش می دهند که انتظار تهاجم نمیرود. آنها با یکدیگر مذاکره می کنند و این باید مردم را آرام کند. علاوه بر این، نمایندگان عالی رتبه در بروکسل و واشنگتن اعلام کردند که کسی بخاطر اوکرائین با روسیه نخواهد جنگید. ماجراجویی های نظامی در افغانستان و جهان اسلام، ضعف غرب را آشکار کرده است. نیروئی که حتی نمی تواند یک ارتش موتورسیکلت سوار را در افغانستان شکست دهد، چگونه می تواند با حریفی مانند ارتش روسیه رو در رو شود؟ به نظر می رسد مقامات بروکسل و واشنگتن در حال درک این موضوع هستند که ستاره نظامی آنها در حال افول است. اما نمی‌خواهند واقعاً اعتراف کنند و هنوز هم اسیر رویای فریبنده قدرت قدیمی هستند که می توانند با توسل به تهدیدهای اقتصادی روسیه را تحت تاثیر قرار دهند. اما این دیگر روسیه را منصرف نمی کند. آنها مراقب بوده اند و خود را آماده کرده اند . روس ها به کمکش های دیپلماتیک دیگر اعتنائی ندارند. آنها می خواهند پس از آن همه وعده های بی سرانجام و قول های شکسته شده، خواستار نتایج روشن و قابل اعتماد هستند. روس ها دیگر به این بازی ادامه نمی دهند. شما جدی هستید. دو سال پیش، شورای ناتو- روسیه به دلیل نتایج غیرقطعی برکنار شد. اگر طرف مذاکره جدی نباشد بر سر چه چیزی باید مذاکره کنید؟ اگر طرف مقابل به آنها پایبند نباشد، چه فایده ای دارد؟ اگر از پیشنهادات فقط برای طرح مطالبات بیشتر سوء استفاده شود چه فایده ای دارد؟ حالا روس ها بازی جدیدی می کنند با قواعدی جدید . به این صورت که این بار برخلاف روال معمول دیپلماتیک، مطالباتی مطرح گشت و همزمان در اختیار افکار عمومی جهان نیز قرار گرفت. دیگر خبری از زمزمه در اتاق های پشتی نیست. جهان باید بداند روسیه چه می‌خواهد و در ازای آن چه تضمین‌های امنیتی ارائه می‌کند. این اولین قدمی بود که غرب حساب آن را نکرده بود. به همان نسبت هیجان در میان عقیده سازان و سیاستمداران غربی زیاد بود. اما این فقط اولین قدم بود. مورد بعدی حذف اروپایی‌های ناتو و اتحادیه اروپا از مذاکرات بود. روسیه در حال مذاکره با آمریکا است. وقتی تصمیم گیرنده «حسن» است دیگر کسی با «حسنک» صحبت نمی کند، زیرا روسیه می‌داند: ناتو آنچه را که آمریکایی‌ها می‌خواهند انجام می‌دهد، و اتحادیه اروپا هم به نشان موافقت سر تکان می دهد، یا این که باید در پی یافتن یک محافظ هسته‌ای دیگری باشد. حالا این اروپایی‌ها به جلز و ولز افتاده اند، غر می‌زنند که حالا که صحبت بر سر امنیت آنهاست فقط اجازه دارند سر میزبچه ها، کنار میز مذاکره (بزرگتر ها) بنشینند. اما آنها همچنین قادر به توافق بر سر سیاستی نیستند که منافع امنیتی روسیه را جدی بگیرد و در نتیجه مسئولیت نمایندگی منافع خود را – مستقل از ایالات متحده – به عهده بگیرد. پیشنهاد مکرون به عنوان یک انحراف از توافق ناتو رد شد. استولتنبرگ، دبیرکل ناتو ترجیح داد به بازی قدیمی مطالبه پیش پرداخت از روسیه پایبند بماند. گام تعیین کننده در بازی جدید اما پس از تماس تلفنی پوتین و بایدن در ابتدای سال مشخص شد. گام تعیین کننده در بازی جدید اما پس از تماس تلفنی پوتین و بایدن در ابتدای سال مشخص شد . این یک بازی دوستانه و مطمئناً برای آمریکایی ها خوشایند نبود . زیرا پوتین به وضوح برای او روشن کرد که در آغاز سال 2022 نیروی دریایی روسیه به سلاح های مافوق صوت جدیدی مجهز می شود که مدت کوتاهی قبل با موفقیت در دریا آزمایش شده بود. او برای بایدن روشن کرده است که زمان رسیدن این موشک‌های دریایی جدید به آمریکا به اندازه موشک‌هایی است که آمریکا قصد استقرار آنها را در اوکراین دارد. مدت زمان پرواز برای کسانی که دستور می دهند نیز پنج دقیقه است. منظور پوتین از آن، ایالات متحده بود و بدیهی است که این چشم انداز بر بایدن تأثیر گذاشته است. زیرا مذاکرات بین آمریکایی‌ها و روس‌ها در ژنو «می‌تواند درباره محدود کردن استقرار موشک‌های آمریکایی در اروپا باشد که می‌تواند تهدیدی برای روسیه باشد.» به نظر می‌رسد که استقرار موشک‌ها در اوکراین برای آمریکایی‌ها بیش از حد حساس می‌شود، زمانی که قلمرو خودشان به شکلی مشابه تهدید می‌شود و نه فقط اروپا مانند گذشته. اما به نظر می رسد روس ها دیگر خود را محدود به دور نگه داشتن ناتو و آمریکایی ها از مرزهای خود نمی کنند. این استراتژی تدافعی که روسیه و سابقاً اتحاد جماهیر شوروی از آن حمایت می‌کردند، گسترش یافته و شامل یک مؤلفه تهاجمی، یعنی تهدید علیه ایالات متحده در آستانه خود می‌شود. اگر شوروی در 60 سال پیش مجبور بود تهدید بالقوه خود را از کوبا به نفع صلح جهانی پس بگیرد، امروز «کوبای» روسی جایی است که کشتی‌های روسی بتوانند به سواحل آمریکا نزدیک شوند. ظاهراً تماس تلفنی پوتین با بایدن چشمان او را به این وضعیت تغییر یافته جهان باز کرد. مکان راحت آمریکا از بین رفته است، هزاران مایل از ICBM های روسیه فاصله دارد. زمان های مختلف هشدار برای ایالات متحده آمریکا، برای روسیه و برای پایتخت های اروپایی به پایان رسیده است. برای واشنگتن، آنها اکنون به اندازه کشتی‌های روسی پنج دقیقه با موشک‌های مستقر در اروپا برای اصابت به مسکو فاصله دارند و موشک های روسی اکنون به همان اندازه به واشنگتن دی سی نزدیک شده اند. مانند نزدیکی موشک های آمریکایی در اروپا به روسیه. این وضعیت تغییر یافته جهان است و به نظر می رسد واشنگتن ابتدا باید به آن عادت کند. این وضعیت تغییر یافته تنها در تغییرات ناشی از فناوری برتر تسلیحات روسیه منعکس نمی شود. این نیز در این واقعیت بیان می شود که روسیه به طور تزلزل ناپذیری مایل به استفاده از این مزیت است. دیگر هیچ تاکتیکی برای به تاخیر انداختن نتایج وجود ندارد. دیگر مذاکره ای وجود ندارد که جدی تلقی نشود. روسیه به صراحت اعلام کرده است که پس از مذاکرات با آمریکا و ناتو به دنبال نتایجی برای امنیت خود است. در غیر این صورت تصمیم گیری می شود که آیا اصلاً مذاکرات بعدی انجام خواهد شد یا نخواهد شد. و اعلامیه دیگری از سوی پوتین وجود دارد که فراتر از امتناع از گفتگوهای بیشتر است و نباید به آن با سهل انگاری برخورد کرد: همه چیز دیگر «به پیشنهادهایی بستگی دارد که کارشناسان نظامی ما به من خواهند داد.» (روزنامه فرانکفورتر آلگماینه در 27 دسامبر 2021نوشت: «پوتین غرب را تهدید می کند) در حال حاضر فقط می‌توان به طور دقیق معنی آن را حدس زد، اما به نظر میرسد که این موضعگیری متکی بر تامل، اعتماد به نفس و همچنین قاطعیت است. اگر پیشنهادهای روسیه را جدی نگیرند، احتمالاً آمریکا و ناتو به زودی متوجه خواهند شد که منظور چیست. اما حتی قبل از پایان دور مذاکرات در هفته دوم ژانویه، روس‌ها در 14 ژانویه 2022 اعلام کردند که حق استقرار نیروهای روسی در ونزوئلا و کوبا را برای خود محفوظ می‌دارند و به روشن ساختند که موضوع برای آنها چقدر جدی است. زمانی که روس‌ها تهدید کردند در صورت استقرار ناتو در اوکراین، موشک‌های جدیدی مستقر خواهند کرد، احتمالاً ایالات متحده انتظار چنین چیزی را نداشت. این تهدید ممکن است اصلاً به مرزهای اوکراین اشاره نداشته باشد، بلکه به مرزهای ایالات متحده در قاره خودش اشاره داشته باشد. باید دید که آیا آمریکایی‌ها اکنون مایل به مذاکره درباره استقرار نیرو هستند یا خیر، همانطور که ناگهان حاضر شدند در مورد استقرار موشک در اوکراین صحبت کنند که متوجه شدند که بحث بر سر پیراهن خودشان است. رفتار روسیه برای غرب غیرقابل پیش بینی تر شده است . رفتار روس‌ها متفاوت از آنچیزی است که غرب به پیروی از قواعد قدیمی بازی به آن عادت داشت. این یک بازی جدید است و روسیه دارای امتیازات برتر است.

RT DE bemüht sich um ein breites Meinungsspektrum. Gastbeiträge und Meinungsartikel müssen nicht die Sichtweise der Redaktion widerspiegeln.

پیش مذاکرات روسیه و امریکا پیش از دیدار پوتین و بایدن

یونگه ولت- ترجمه رضا نافعی

ترجمه رضا نافعی

1281

 مرحله مذاکرات بین آمریکا و روسیه در مورد تضمین های امنیتی مورد درخواست مسکو در ژنو پایان یافت. این نشست با یک ناهار کاری برنامه ریزی شدۀ غافلگیرکننده در عصر یکشنبه برای دو مذاکره کننده، معاونان وزرای خارجه دوکشور، وندی شرمن و سرگئی ریابکوف، آغاز شد. مذاکرات واقعی صبح دوشنبه در نمایندگی ایالات متحده در نهادهای سازمان ملل مستقر در ژنو ادامه یافت. در ابتدا مذاکرات برای یک روز طراحی شده بودند. مذاکرات شورای ناتو- روسیه در بروکسل روز چهارشنبه و پنجشنبه در وین در سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) دنبال خواهد شد. پس از اولین جلسه، ریابکوف گفت که این جلسه «پیچیده اما حرفه ای» بود. او برای طرف آمریکایی روشن کرد که روسیه با دست دراز شدۀ یک متقاضی وارد مذاکره نمی‌شود، بلکه با یک «وظیفه دقیقاً تعریف ‌شده» که «باید بر اساس شرایط روسیه حل و فصل شود.» شرمن اعلام کرد که «ایالات متحده از اصول بین المللی حاکمیت، تمامیت ارضی و آزادی کشورهای مستقل در انتخاب اتحادهای خود حمایت می کند». موضوع مذاکرات، پیشنهادهایی است که روسیه در 17 دسامبر به آمریکا ارائه کرد. پیشنهاد ها به این واقعیت خلاصه می شوند که ناتو باید دست کم در بعد نظامی ازمناطقی که از اواخر دهه 1990 به سمت شرق پیش رفته عقبنشینی کند و بویژه باید قول دهد که در آینده اوکراین یا سایر جمهوری های شوروی سابق را به عضویت ناتو نپذیرد. سیاستمداران و مفسران غربی به سرعت این هدف را غیرقابل اجرا خوانده و رد کرده اند. روزنامه آلمانی فرانکفورتر سایتونگ حتی پیشنهادهای روسیه را «دعوت بی پرده از ناتو به تسلیم » خواند . ریابکوف در مصاحبه هایی که از قبل انجام شده بود، امیدها را برای پیشرفت سریع در مذاکرات کاهش داد. او گفت که چنین انتظاراتی «ساده لوحانه» خواهد بود. روزنامه روسی ایزوستیا روز دوشنبه به نقل از نمایندگان وزارت خارجه خود نوشت که موفقیت دیپلماسی روسیه در این است که مذاکرات در واقع در حال انجام است و غرب از ابتدا پیشنهادهای روسیه را رد نکرده است. در آستانه نشست ژنو، نمایندگان ایالات متحده به امکان امتیاز دادن به تقاضای روسیه برای محدود کردن مانورها در نزدیکی مرز و استقرار تسلیحات تهاجمی در خاک اوکراین اشاره کرده بودند – که ظاهراً واشنگتن به هر حال قصد آن را نداشت. در همین حال، آندری ملنیک، سفیر اوکراین در آلمان، خواستار «دریافت تسلیحات گسترده» از جمهوری فدرال آلمان شده است. ملنیک به روزنامه های گروه رسانه ای Funke گفت که «.» امنیت اوکراین باید بخشی از مصالح ملی آلمان گردد و مانند حمایت از اسرائیل باشد . تنها در صورتی می توان از موفقیت مذاکرات ژنو صحبت کرد که روسیه بدون قید و شرط از کریمه و دونباس خارج شود و غرامت جنگی به اوکراین بپردازد. علاوه بر تحویل تسلیحات، ملنیک همچنین خواستار تحریم های پیشگیرانه فوری علیه روسیه شد . او با پسوند «نه تنها زمانی که خیلی دیر شده است» نشان داد که هیچ توهمی در مورد نتیجه جنگ احتمالی بر سر اوکراین ندارد. https://www.jungewelt.de/artikel/418216.sicherheitsgarantien-ellenbogen-ausgefahren.html

ناتو میان قیچی،

دو قدرت نظامی و اقتصادی

روسیه و چین

یونگه ولت ترجمه رضا نافعی

آمار دیدار از سایت تا کنون

4,784,200

ترجمه

1280

 در نشست روز جمعه وزرای خارجه ناتو، کشورهای غربی مقدمات اولیه مذاکرات بین آمریکا و روسیه را فراهم کردند. نمایندگان دولت های واشنگتن و مسکو روز دوشنبه در ژنو به مذاکرات خود برای کاهش تنش در درگیری اوکراین که پس از نشست ویدیویی روسای جمهور جوزف بایدن و ولادیمیر پوتین در 7 دسامبر آغاز شد، ادامه خواهند داد. مسکو بر تضمین های متکی بر قراردادی فشار می آورد که طبق آن اتحادیه نظامی ناتو از پذیرش اعضای جدید در اروپای شرقی و قفقاز خودداری کند و فعالیت های نظامی خود را در نزدیکی مرز روسیه متوقف سازد. قبل از نشست وزرای خارجه ناتو گفته شده بود که می توان با مسکو درباره خلع سلاح و شفافیت نظامی بیشتر مذاکره کرد. قرار است پس از مذاکرات آمریکا و روسیه در روز دوشنبه، روز چهارشنبه شورای ناتو و روسیه برای اولین بار پس از جولای سال 2019 تشکیل جلسه دهد و مذاکرات را ادامه یابد – از اتحادیه اروپا که در تدارک مذاکرات ژنو دخالتی ندارد همچنان سخنان خشم آلود شنیده می شود. با اجلاس ویدئویی بایدن و پوتین، ایالات متحده خود رهبری مذاکرات غرب را در باره اوکراین بدست گرفت. یعنی کاری را بعهده گرفت که قبلاً در «فرمت نرماندی» انجام می شد. فرمت نرماندی ترکیبی بود از نمایندگان روسیه، آلمان، فرانسه و اوکراین. در فرمت نرماندی رهبری مذاکرات اتحادیه اروپا در دست آلمان بود اما باید اذعان کرد که مذاکرات «نرماندی» در طول هفت سال پیشرفت چندانی نداشته است. وزیر امور خارجۀ جدید آلمان «آنالنا بربوک» از حزب سبزها روز چهارشنبه برای چند ساعت به واشنگتن پرواز کرد تا از همتای خود آنتونی بلینکن بخواهد که دولت بایدن در گفتگوهای خود با مسکو «در مورد امنیت در اروپا بدون حضور نماینده اروپا تصمیمی نگیرد». از سوی دیگر، جوزپ بورل، نماینده سیاست خارجی اتحادیه اروپا، در سفر به شرق اوکراین با توجه به مذاکرات ژنو، با سرکشی اعلام کرد: «شما باید با ما صحبت کنید». بورل با اشاره به تقسیم اروپا به دو حوزه غربی و شرقی در آغاز سال 1945، گفت: از این گذشته، دیگر «دوران یالتا» سپری شده است. (1) در هفته آینده، وزرای خارجه و دفاع اتحادیه اروپا درباره نحوه برخورد ایالات متحده امریکا با اتحادیه اروپا و کنار گذاشته شدن آن از سوی واشنگتن بحث خواهند کرد. ایالات متحده تنها از طریق ادغام متحدان اروپائی خود در اتحادیه ناتو رهبری منسجم در روند مذاکرات با مسکو را تضمین شده می بیند. ایالات متحده همراه با استرالیا و بریتانیا در ماه سپتامبر نیز با توسل به روشی مشابه، در پیمان AUKUS، در اقیانوس آرام از روی سر فرانسه رهبری انحصاری خود را در مبارزه قدرت منطقه ای علیه چین تثبیت کردند. همزمان با این رویدادها ، در ایالات متحده بحث در باره اینکه آیا ایجاد شکاف بین روسیه و چین ضروری هست یا نیست ادامه دارد. در ابتدای هفته، وال استریت ژورنال به نقل از واسیلی کاشین، کارشناس چینی روسی، ارزیابی کرد که اگر ایالات متحده «تمام منابع خود را در اقیانوس آرام متمرکز نسازد» هیچ شانسی در جنگ قدرت خود علیه جمهوری خلق چین نخواهد داشت. در حال حاضر، روسیه و ایران چنین تمرکزی را «تقریباً غیرممکن» کرده اند. وال استریت ژورنال پیشنهاد کرد برای فرار از این معضل، می توان «رفتار با روسیه را ملایم کرد» . کاملا مستقل از این وضع، واشنگتن در تلاش های خود برای جلب متحدان اروپایی و تمرکز دادن نیروهای نظامی در اقیانوس آرام به طور فزاینده ای موفق است: ناو آلمانی «باواریا» در حال حاضر در سفرخود به آسیا- اقیانوسیه در سواحل ویتنام ، رقیب چین، لنگر انداخته است. ————————– 1- کنفرانس یالتا یا کنفرانس کریمه کنفرانسی بود که چند ماه پیش از پایان جنگ جهانی دوم ۱۹۴۵ به مدت هشت روز در شهر یالتا واقع در شبه جزیره کریمه برگزار شد. در این کنفرانس فرانکلین روزولت رئیس‌جمهور آمریکا و وینستون چرچیل نخست ‌وزیر انگلستان از یک سو و جوزف استالین رهبر اتحاد شوروی ازسوی دیگر عمدتاً دربارهٔ سرنوشت کشورهای اروپایی پس از پایان جنگ به بحث پرداختند. ایجاد بلوک شرق و بلوک غرب در واقع از کنفرانس یالتا آغاز شد. علاوه بر این سران سه کشور مذکور در این کنفرانس برای تقسیم آلمان به عنوان دو کشور آلمان غربی و شرقی به توافق رسیدند.م

. https://www.jungewelt.de/artikel/418058.neuer-kalter-krieg-alle-wege-zum-frieden-führen-über-moskau.html

در آخرین روزهای سال 2021

شلیک پر قدرت روسیه

چشم و گوش امریکا را باز کرد!

یونگه ولت ترجمه رضا نافعی

آمار دیدار از سایت تا کنون

4,780,990

ترجمه

1279

روسیه پیشنهادهای خود را برای تضمین های امنیتی طوری بیان کرده که گویا جنبه دفاعی دارد. به این صورت  که با توجه به گسترش تدریجی ناتو در امتداد مرزهای روسیه  (ولادیمیر پوتین) نمی تواند بیشتر از این عقب نشینی کند. این لحن لحنی است دفاعی ، اما در لحن مسکو که موکدا خواستار گفتگو و مذاکره با امریکا و ناتو شده است نشانی از خواهش و تمنا دیده نمی شود. از سوی دیگر پاسخ شتابان غرب، ان هم در اخر سال که مصادف با تعطیلات ویژه سنتی است و اعلام این که غرب خود را آماده گفتگو میداند، از یک سو و مشاهده این که ناگهان در بسیاری از پایتخت های کشورهای متوسط عضو ناتو نیاز به گفتگو با روسیه شدت یافته است پرسش برانگیز است! چه خبر است؟ جریان از چه قرار است؟ معما چیست؟

راه حل معما ، حتی اگر ناتوتمایلی به اعتراف  به ان نداشته باشد، این است که: مسکو در حال حاضر از نظر نظامی از ناتو جلوزده است. تا کی این برتری دوام خواهد یافت مشخص نیست، اما آنچه از نظر عملیاتی میتواند تحقق یابد این است که  اگر روسیه تصمیم به حمله به اوکرائین بگیرد، احتمالا قبل از ان که تحریم های جدید علیه مسکو عملی شود  و موثر واقع گردد مسکو به بخش بزرگی از اهداف خود دست یافته است. ارتشیان غربی در پژوهش های خود بیش از هر چیز به اشغال دو بندر دریای سیاه : اودسا و میکولاجیو اشاره کرده اند که نه تنها ارتباط اوکراین را با دریا، بلکه با منابع غربی  نیز قطع می کند و مانع رسیدن کمک های غرب به اوکراین از طریق آب می شود.  این مزیت شامل فناوری تسلیحاتی نیز می گردد. از این منظر پرتاب رگبار دوازده موشک ضدکشتی مافوق صوت مدل» زیرکون  Zirkon» در شب کریسمس نوع ویژه ای از هدیه عید به نشانی واشنگتن بود. زیرا چند روز مانده به جشن های پایان سال، آزمایش دیگری از سلاح مافوق صوت واشنگتن باشکست مواجه شد. بنا به گزارش های رسانه های روسی ، » زیرکون» این پتنانسیل را دارد که حداقل ضربات بسیار حساسی به ناوهای هواپیما بری که ایالات متحده امریکا از طریق آنها حاکمیت خود را بر اقیانوس های جهان اعمال می کند وارد آورد- و بعنوان مثال ، دوباره پرکردن جای آن ها را بطور قابل توجهی برای رساندن ملزومات به جبهه ناتو در اروپا دشوار تر سازد.

آنچه به ویژه برای استراتژیست های جهانی ایالات متحده آزاردهنده است این واقعیت است که ظاهراً چین نیز موفق شده موشک مافوق صوت خود را در پاییز آزمایش کند. این بدان معناست که ایالات متحده آمریکا دیگر یگانه قدرت جهانی نخواهد بود که در حال حاضر از این فناوری تسلیحاتی برخوردار است. آنچه برای امریکا نگران کننده تر است این فرض آشکار است که موفقیت چین کاملاً تنها و بدون حمایت روسیه حاصل نشده است.  بر اساس منابع عمومی، هفت پروژه همکاری مشابه دیگر نیز بین مؤسسات و شرکت‌های دو قدرت شناخته شده وجود دارد که احتمالاً تعداد  آنها میتواند بیشتر هم باشد.

این همکاری نشان می دهد که اتحاد روسیه و چین چقدر به یکدیگر  نزدیک شده است.  برای مقایسه: مناقشه بزرگ بین احزاب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی و چین در دهه 1960 به دلیل اختلافات ایدئولوژیک  بر سر سیاست صنعتی سازی  یا برسر ارزیابی استالین، که مناقشه و تنازع بر سر آن  صورت گرفت، آغاز نشد. علت واقعی آن امتناع رهبر وقت حزب، نیکیتا خروشچف از واگذاری فناوری تسلیحات هسته‌ای به چین بود. این نشان دهنده اهمیت واقعی بیانیه پوتین در کنفرانس مطبوعاتی سالانه خود (و در موارد دیگر) است که همکاری روسیه و چین » برای روابط بین المللی در قرن بیست و یکم نمونه  » است. «. یعنی: ما با هم می مانیم، شما ما نمی توانید ما را از هم جدا کنید»

https://www.jungewelt.de/artikel/417845.nato-vs-moskau-das-eisen-schmieden.html

جای پای روسیه در هند

جای پای روسیه در هند

گام به گام محکم تر می شود

راشا تودی ترجمه رضا نافعی

آمار دیدار از سایت تا کنون

4,779,074

ترجمه 

1278

هفته گذشته روسیه از توافقنامه همکاری بیشتر خود با هند در زمینه تامین انرژی خبر داد. این توافق برای استراتژی ایالات متحده در برابر «توسعه طلبی» پکن و مسکو در خاورمیانه و فراتر از آن  چالشی است مهم.  در این مهمترین قرارداد نفت و گاز بین مسکو و دهلی نو پیش بینی شده است که روسیه تا پایان سال 2022 تقریباً 15 میلیون بشکه نفت خام از طریق شرکت نفت دولتی «روس نفت» به «ایندین اویل» تحویل خواهد داد. «ایگور سچین»  رئیس «روس نفت»، با توجه به تأثیرات ژئوپلیتیکی عظیمِ معاملاتِ نفتیِ بزرگ گفت:  «امضای یک قرارداد جدید برای تامین نفت موید  ماهیت استراتژیک مشارکت بلندمدت بین «روس نفت» و «ایندین اویل» است.  این قرارداد از اهمیت مهمی برخوردار است زیرا این تنها یکی از 28 قرارداد سرمایه گذاری بین روسیه و هند است که در سفر اخیر ولادیمیر پوتین به هند به امضای رئیس جمهور روسیه و «نارندرا مودی»، نخست وزیر هند رسید. این قراردادها طیف گسترده ای از موضوعات را در بر می گیرند که نه تنها نفت، گاز و پتروشیمی، فولاد و کشتی سازی، بلکه امور نظامی را نیز شامل می شوند.  راه یافتن عناصر نظامی  به پروژه های نفت و گاز مورد توافق روسیه و هند موضوعی است که از دیدگاه ایالات متحده به اندازه کافی جدی است.  نفت روسیه با کشتی های نفتکش از بندر نووروسیسک در دریای سیاه به هند حمل می شود. در صورت لزوم، تسهیلات برای گسترش امکانات تخلیه بیشتر در هند ساخته خواهد شد. پوتین تاکید کرد: هر دو طرف تعهد خود را برای افزایش تولید نفت خام روسیه طبق توافقنامه های قیمت گذاری ترجیحی بلندمدت و افزایش واردات (گاز طبیعی مایع) به هند با استفاده از مسیر دریای شمال برای تامین انرژی، تکرار کردند. مودی به بیانیه رئیس جمهور روسیه افزود و تصریح کرد: هدف ما ارتقاء سطح مبادلات بازرگانی تا 30 میلیارد دلار  و 50 میلیارد دلار سرمایه گذاری تا سال 2025 است.

آنچه امریکا را بیشتر نگران می سازد این واقعیت است که بنا بر اظهارات «واردهان شیرینگال» وزیر خارجه هند، قراردادی که در سال 2018 برای فروش سامانه ضد هوائی » اس 400″ منعقد گشت اینک در حال اجراست.

این معاملات برای ایالات متحده، نامناسب  است، زیرا روسیه می تواند از آنها به عنوان اهرمی برای امکانات نظامی در هند استفاده کند. اما با پیشرفت دیدارهای پوتین و مودی، اوضاع برای کاخ سفید بدتر شد. در بیانیه مشترک روسیه و هند آمده است:  ما قصد خود را برای تشدید همکاری های دفاعی، از جمله در توسعه و تولید مشترک تجهیزات نظامی تایید کرده ایم »  بر اساس دیگر اظهارات رسمی، هند حداقل 600 هزار تفنگ تهاجمی کلاشنیکف تولید خواهد کرد. نگران‌ کننده‌تر برای آمریکا این واقعیت است که به گفته «هارش واردان شرینگلا» ، وزیر امور خارجه هند، قرارداد سال 2018 برای تامین سامانه‌های موشکی ضد هوایی اس-400 اکنون در حال اجرا است.  دامنه و مقیاس این معامله بین دو کشور به همان اندازه که غیرمنتظره است، نگران کننده نیز هست  و با تصورات ایالات متحده  مبنی بر اینکه استراتژی آن کشور علیه چین و روسیه در خاورمیانه بسیار خوب عمل کرده است، مغایرت دارد.

همانطور که من در کتاب جدیدم در مورد بازارهای جهانی نفت عمیقا تحلیل کرده ام ، مبارزه ایالات متحده علیه گسترش نفوذ چین در خاورمیانه اساساً مبتنی است بر توافقنامه های «عادی سازی روابط» با امارات متحده عربی، بحرین و اسرائیل و بر نقش هند به عنوان یک خریدار مهم نفت و گاز در جهان  که   وزنه  ای متعادل کننده است در برابر حضور چین در آسیا  .

با انتشار گزارش آژانس بین المللی انرژی (IEA) در سه ماهه اول سال 2021، ایده ایالات متحده مبنی بر اینکه هند می تواند به عنوان ستون جدیدی برای تقاضای نفت در آسیا عمل کند، تقویت شد. این نشان می دهد که هند با 25 درصد رشد در زمینه تقاضای دریافت انرژی در دو دهه آینده بیشترین سهم را خواهد داشت، زیرا تا سال 2030 جایگزین اتحادیه اروپا به عنوان سومین مصرف کننده انرژی در جهان خواهد شد. این گزارش همچنین حاکی از آن است که اگر تولید ناخالص داخلی این کشور تا سال 2040 بر اساس سناریوی سیاسی فعلی به 8.6 تریلیون دلار افزایش یابد، احتمالاً مصرف انرژی هند تقریباً دو برابر خواهد شد. بر اساس گزارش آژانس بین‌المللی انرژی، نرخ رشد تولید ناخالص داخلی این کشور با نرخ رشد تولید ناخالص داخلی همراه است که تا سال 2040 معادل یک ژاپن دیگر به اقتصاد جهان عرضه می کند. این آژانس افزود که نیازهای رو به رشد کشور به انرژی منجر به اتکای بیشتر به واردات سوخت فسیلی خواهد شد زیرا تولید نفت و گاز داخلی سال‌ها راکد بوده است.

خصومت‌های نظامی بین چین و هند در 15 ژوئن 2020، کاخ سفید را به این باور رساند که موضع تهاجمی‌تر هند در قبال همسایه‌اش چین می‌تواند به نفع ایالات متحده باشد. نه تنها به عنوان بخشی از استراتژی خاورمیانه آن  دو، بلکه در تلاش آنها برای مهار اقدامات تهاجمی فزاینده چین در منطقه آسیا و اقیانوسیه.   به ویژه، درگیری نظامی بین چین و هند در ژوئن 2020 در منطقه بحث برانگیز دره گالوان در هیمالیا نشان دهنده تغییراتی بسیار بیشتر در روابط اساسی بین دو کشور است تا آن تعداد تلفاتِ انسانیِ   نسبتاً کم . با این کار، هند با سیاست جدید چین برای گسترش اتحادهای اقتصادی و نظامی خود از آسیا تا خاورمیانه تا جنوب اروپا، موسوم به «یک کمربند، یک جاده» که تحقق آن چندین نسل را در بر می گیرد ، با استراتژی جدید «پس راندن» مخالفت کرد. تا آن زمان که چین سرعت سیاست های خود را به شدت افزایش داد – تقریباً در همان زمان که ایالات متحده با خروج از توافق هسته ای با ایران و نیز بسیاری از مناطق سوریه، بی علاقگی خود را به ادامه فعالیت های خود در مقیاس بزرگ در خاورمیانه نشان داد – هند یک سیاست را دنبال می کرد که عبارت بود از  مهار چین . با اعلام «قرار داد عادی شدن روابط » با میانجیگری ایالات متحده آمریکا بین اسرائیل و امارات متحده عربی در آگوست 2020، به نظر می رسید یک کریدور همکاری جدید با شرکت ایالات متحده آمریکا (و اسرائیل) از طریق امارات (و کویت، بحرین) و تا حدی عربستان سعودی) پدیدار شود  و تا هند توسعه یابد .

از آنجایی که بخش عمده  توسعۀ شتابانِ فعلیِ چین در خاورمیانه در درجه اول در بخش انرژی است، به نظر می رسد نقطه شروع ساخت کریدور ایالات متحده آمریکا، اسرائیل، امارات متحده عربی و هند نیز بخش انرژی باشد. این تصور کاملا منطقی بنظر میرسید ، زیرا در صنعت نفت است که به طور خاص مقادیر زیادی پول، کشتی، تجهیزات، فناوری و پرسنل جابه‌جا می‌شود. اغلب به صورت پنهانی از طریق حساب‌های بانکی محرمانه، پرسنل اطلاعاتی و نظامی که می‌توانند وانمود کنند تکنسین‌های عالی رتبه نفت یا نگهبانان امنیتی هستند و کشتی‌هایی که از طریق دستکاری  AIS

(سیستم شناسائی خود کار) قابل مشاهده نیستند. در سایر صنایع، فعالیت هایی که کشورها می خواهند مخفیانه انجام دهند، امکان پذیر نیست. پوتین نیز این را – بهتر از هر کس دیگری – می داند و بعید است که 28 قرارداد منعقد شده با هند پایان برنامه های او برای این کشور جنوب آسیا باشد.

https://de.rt.com/meinung/128509-russlands-triumph-in-indien-schockiert-usa/

AIS

/

متجاوز کیست و خطر جنگ

چگونه در اوکراین کاهش یافت

یونگه ولت ترجمه رضا نافعی

آمارسایت تا کنون

4775748

ترجمه

1277

بدنبال نامه اتمام حجت بوتین به امریکا و اروپا درباره پیشروی ناتو در شرق و بویژه استقرار در اکراین و همچنین گفتگوی تلفنی نسبتا طولانی پوتین و بایدن، فعلا مصالحه ای ممکن شد و قرار است قطعی شدن آن در دیدار پوتین و بایدن تائید شود. پس از آن نامه و آن گفتگوی تلفنی و تعهداتی که دو طرف پذیرفتند، از روی گذشته 10 هزار نیروی نظامی روسیه از مرزهای مشترک روسیه و اکراین عقب نشینی کرد. بموجب این توافق اولیه، خطر حمله ارتش اکرائین به مناطق شرقی این کشور که در آن جمهوری خلق دونتس اعلام شده فعلا منتفی است. بیم و هراس امریکا و اروپا تاکنون این بود که روسیه جمهوری خلق دونتس را به رسمیت شناخته و در پاسخ به ناتو که سلاح های پیشرفته را در لهستان مستقر ساخته و برای استقرار در اوکراین نیز در تدارک بود، نه تنها پیشرفته ترین سلاح های دفاعی را در جمهوری دونتس مستقر سازد بلکه بنا بر خواست آن جمهور واحدهای نظامی روسیه در شرق اوکراین مستقر شوند. با این مقدمه، سایه روشن های مطلبی که ترجمه آن را میخوانید روشن تر می شود. م)

نتیجه تقریباً 30 سال گسترش ناتو به سمت شرق: با سربازان و سلاح های پیشرفته، این است که  این پیمان صدها کیلومتر به مسکو نزدیکتر شده است.

ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه در چند روز گذشته چندین بار معنای این را توضیح داده است. او روز سه‌شنبه پنج مرحله یا «پنج موج» از گسترش بلوک را در مقابل ارتشیان روسیه برشمرد و یادآور شد که همه چیز با اعضای ارتش ایالات متحده و سرویس‌های اطلاعاتی ایالات متحده شروع شد که در اوایل دهه 1990 در کشورش کار می‌کردند. آنها از جدایی طلبی و گروه های تروریستی در قفقاز شمالی حمایت کردند و در سال 2002 ایالات متحده از معاهده 1972 در مورد محدودیت سیستم های دفاع موشکی ضد بالستیک – «سرخوش از  پیروزی در به اصطلاح جنگ سرد» خارج شد. پوتین این امر را  که «اجزای سیستم دفاعی جهانی ایالات متحده امروز در نزدیکی روسیه مستقر گردند» بسیار نگران کننده خواند. این مربوط است به سیستم‌های دفاع موشکی در رومانی و به زودی در لهستان، که می‌تواند  به موشک‌های تهاجمی  کروز تاماهاوک مجهز شوند. اگر ایالات متحده و ناتو چیزی مشابه را به اوکراین بیاورند، «زمان پرواز به مسکو تنها هفت تا ده دقیقه خواهد بود، برای سیستم های مافوق صوت حتی فقط پنج دقیقه. » اگر غرب به مسیر تهاجمی خود ادامه دهد، روسیه «اقدامات متقابل فنی نظامی مناسب انجام خواهد داد و به اقدامات غیردوستانه علیه خود پاسخ سختی خواهد داد.»

رئیس جمهور روسیه  در کنفرانس مطبوعاتی سالانه خود در روز پنجشنبه، تاکید کرد که ناتو بارها روسیه را در مورد گسترش خود به سمت شرق فریب داده است. با این حال، کشور او می خواهد از یک درگیری جلوگیری کند و به همین دلیل خواستار تعهدات مناسب از سوی پیمان نظامی ناتو است. . مذاکرات در مورد تضمین های امنیتی باید در اوایل سال آینده در ژنو آغاز شود. پیشنهادهای روسیه در این مورد که در 15 دسامبر به یک دیپلمات آمریکایی ارائه شد، تا حد زیادی با واکنش مثبت در ایالات متحده مواجه شد. پوتین گفت: «امیدوارم شرایط در این راستا توسعه یابد.» اینجا نباید ترفندی وجود داشته باشد. با این حال، پیشنهادات مسکو باعث واکنش‌های تند در غرب شد.

در غرب. کریستین لامبرشت، وزیر دفاع جدید آلمان فدرال (SPD) روز یکشنبه اعلام کرد: «به وضوح: متجاوز روسیه است.» او در مقابل روزنامه بیلد، هنگام بازدید از نیروهای نظامی در لیتوانی، استقرار سربازان آلمانی در اوکراین را رد نکرد. پس از گفتگوی تلفنی بین پوتین و صدراعظم آلمان اولاف شولز (SPD) در روز  سه شنبه، ابتدا لحن سخن معتدل بود. روز پنجشنبه رسانه ها همچنین گزارش دادند که گروه موسوم به تماس سه جانبه متشکل از سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، روسیه و اوکراین و نمایندگان «جمهوری های مردمی» دونتسک و لوگانسک که در سطح بین المللی به رسمیت شناخته نشده اند، بر سر بازگرداندن آتش بس به شرق اوکراین به توافق رسیده اند. میکو کینونن، میانجی سازمان امنیت و همکاری اروپا، شامگاه چهارشنبه اعلام کرد که همه طرف‌ها «عزم قوی» خود را برای «اجرای کامل اقدامات برای تقویت توافق آتش‌بس 22 ژوئیه 2020» اعلام کرده‌اند.  با این حال، ناتو نمی خواهد از استقرار خود در برابر روسیه دست بکشد. جهت‌های اصلی آن از ورماخت در سال 1941 پیروی می‌کنند. 80 سال پیش در آن روزها،  ارتش سرخ اولین شکست استراتژیک را به اشغالگران فاشیست در مقابل مسکو وارد کرد، اما این هرگز در آلمان فدرال درک نشد. در اول نوامبر سال جاری، روزنامه ولت از کنسرن  اسپرینگر این عنوان را منتشر کرد: «78 لشکر ورماخت باید مسکو را میگرفتند. که گِل و لای آمد». آنها هیچ چیز نیآموختند و هیچ چیز  را فراموش نکردند.

https://www.jungewelt.de/artikel/416913.zum-fest-des-friedens-mindestabstand-zu-moskau.html

Total Adblock Logo

هشدار2021 پوتین به غرب

به سبک  هشدار 1942استالین

یونگه ولت  ترجمه رضا نافعی

آمار دیدار از سایت تا کنون

4,773,778

ترجمه

1276

در آغاز این هفته روسیه خواست خود را مبنی بر گرفتن تضمین های امنیتی مکتوب به ناتو ارائه کرد و این کاری بود تازه : متن مذکور بلافاصله علنی شد. درست مانند یادداشت روسیه به برلین و پاریس در مورد صلح در اوکراین که چند هفته قبل صورت گرفت. واکنش دیپلمات های  حاکی از ناخرسندی بود و رسانه های روسی  نوشتند نارضایتی غربی ها سیگنالی است به این معنی که مسکو دیگر به توافقات ضمنی و توافقات جنتلمن مابانه  امید نمی بندد.

تفسیر یکی از مقامات وزارت خارجه روسیه در واکنش به خواست های روسیه این بود: این یادداشت صورت غذای (رستوران) نیست که بتوان از میان آن اقلامی  را انتخاب کرد و بقیه را نادیده گرفت. مسکو خواستار آن شد که این خواست ها همانطور که فرموله شده، پذیرفته شود. ولادیمیر پوتین در سخنرانی خود در جمع مقامات عالی وزارت دفاع گفت: در غیر این صورت، «پاسخ‌های نظامی- فنی»، بویژه استقرار موشک‌های کوتاه ‌برد و میان ‌برد، بسوی  کشورهایی قرار گرفته است که تهدید کننده روسیه هستند  پوتین با اشاره به دستور معروف استالین به ارتش سرخ در تابستان 1942 گفت: «ما نمی توانیم بیشتر از این عقب نشینی کنیم.»

واکنش های اولیه در غرب، خشمگینانه و در عین حال تحقیرآمیز بود.  گفته شده که خواست های روسیه یک «اولتیماتوم» است که به هیچ وجه نمی توان به محتوای اصلی آن پرداخت – (ازجمله) این وعده که اوکراین هرگز به عضویت در ناتو پذیرفته نخواهد شد.  چند روز بعد با لحنی که اندکی متفاوت بنظر می رسید  گفته شد : دولت ایالات متحده از آغاز ماه ژانویه مذاکرات در مورد مسائل امنیتی با روسیه را آغاز خواهد کرد و بدین ترتیب دولت ایالات متحده حداقل یکی از خواست های روسیه را در سطح رسمی برآورده کرد: مذاکرات باید به سرعت آغاز شود.

این که آیا مذاکرات آن‌طور که روسیه می‌خواهد پیش خواهد رفت – نتیجه ‌محور خواهد بود و با دوری از «اطناب ممل». (یعنی زیاده گوئی بیش از حد و اطاله کلام در روند مذاکره به نحوی باشد که باعث ملالت و از مسیر خارج شدن روند مذاکرات گردد. در زبان معمولی این اصطلاح را به مته بر خشخاش گذاشتن تعبیر کرده اند. م) لحن بیانیه های روسیه کمی شبیه به اولین بیانیه آنگلا مرکل صدراعظم سابق در آغاز همه گیری کرونا است – بسیار تاکیدی: «این جدی است. شما هم جدی بگیرید.»

در این میان، نیز به نظر می رسد که وزیر امور خارجه جدید  آلمان فدرال آنالنا باربوک (سبزها) متوجه شده است   او در گفتگو با هفته نامه  Die Zeit، در توصیف روسیه لحنی غیرمعمولی بکار گرفت: او کشور بزرگ همسایه در شرق را به عنوان «بخشی از خانه اروپایی» و فرهنگ اروپایی توصیف کرد و اظهار داشت گفتگو بهتر از تقابل است.  در حال حاضر چیزی پشت آن وجود ندارد، یا دقیق تر بگوئیم  تقریباً هیچ چیز. سفیر آلمان در اوکراین، Anka Feldhusen، در نامه کریسمس خود به شهروندان آلمانی مقیم اوکراین نوشت که تهاجم روسیه به این کشور بعید است و همچنین: «در چند هفته گذشته ما شاهد افزایش قابل توجه  نیرو در نزدیکی مرز روسیه با اوکراین.نبوده‌ایم. «

این ارزیابی، فلدهوسن به وضوح با ارزیابی سرویس‌های ایالات متحده که سی‌ان‌ان روز چهارشنبه به عنوان سرنخی از طرح‌های ادعایی که روسیه برای حمله به منطقه مرزی، با 55 «گروه رزمی گردان» هر یک در حدود 1000 نفر  در منطقه مرزی، مستقر کرد، در تضاد است.  ولی  این رقم  را قبلاً  خود تحلیلگران نظامی غربی در اوایل نوامبر ارائه کرده بودند.

به نظر می رسد در داخل ناتو، این واقعیت که روسیه خواست های خود را متوجه متحدان سابق خود در ائتلاف ضد هیتلر- قدرت های هسته ای ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه – کرده است، باعث نارضایتی رهبران اتحادیه اروپا خواهد شد.  جوزپ بورل، نماینده خارجی آنها روز چهارشنبه شکایت کرد که نگرانی‌های همه دست اندرکاران باید در مورد مسائل امنیتی که اروپا را تحت تأثیر قرار می‌دهد در نظر گرفته شود. این دقیقاً همان چیزی است که روسیه آشکارا می خواست از آن اجتناب کند یعنی : کلنجار رفتن اجباری با لهستان، لیتوانی و لتونی. روسیه در رویکرد مذاکره‌اش، بر این عدم تقارن تکیه می‌کند که اوکراین برای روسیه بسیار مهم‌تر از ایالات متحده است و بر این واقعیت که اگر توافقی بین مسکو و واشنگتن حاصل شود، ایالات متحده آن را به اروپایی های» همپیمان» خود تحمیل خواهد کرد. » قطعا مسکو از پیش آمدن  کمی اختلاف نظر  در ناتو ناخرسند نخواهد شد.

با نگاهی خوش بینانه، ممکن است یک پنجره زمانی تا اواسط سال آینده برای مراحل احتمالی آرامش وجود داشته باشد. سپس نشست عادی ناتو در مادرید برگزار خواهد شد، که از جمله در مورد درخواست ارتش ایالات متحده برای استقرار نیروهای اضافی این ائتلاف در رومانی و بلغارستان – یعنی در مناطق داخلی اوکراین و دریای سیاه تصمیم می گیرد. منطقه ای که به عنوان حوزه نفوذ روسیه شناخته می شود. وزیر دفاع بلغارستان استفان ژانیو قبلاً این را رد کرده و آن را «در حال حاضر زائد» دانسته است.  با این وجود، اگر ناتو این پروژه را پیش ببرد، نشانه آن است که همه مذاکرات آتی با روسیه حرف مفت است.

https://www.jungewelt.de/artikel/416924.sicherheitsgarantien-im-ton-gemäßigter.html

Total Adblock Logo
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: